20.11.2025, 22:50 ✶
Uniósł brew na wspomnieniu przez Lazarusa istnieniu w jego kalendarzu czegoś tak unikatowego jak "wolna chwila". Nie skomentował tego jednak, woląc skupić się na jedzeniu i ciesząc się, że jego asystent woli czas spędzać na hobbystycznym badaniu klątw, niż wywoływaniu ducha martwej ukochanej. Raczej to lepiej wróżyło jego poczytalności.
Napiął się lekko przy wspomnianym terminie ataku i zaszytym pytaniu Jaspera. Wuj wiedział. Nie tylko wuj. ON też wiedział, że atak nastąpi. Bogini jednak nie była tak łaskawa podać datę. Istniały więc dwie możliwości - albo Voldemort dowiedział się o tym, że zsyła przy okazji Lammas ostrzegawcze wizje i postanowił uderzyć szybciej, aby nikt nie zdołał go powstrzymać, albo...
...albo wizje były od niego.
A miał to być miły obiad. Spokojny. Kojący, po czasie niepokoju. Upił wina, odnajdując w jego wytrawnym posmaku przełamanym nutą wanilii nieco równowagi.
– Cóż przemawia przeciwko tej hipotezie? Właściwie nic. Jest ona jednak jedną z wielu, wielu myśli, które mam na temat minionych zdarzeń i ciężko osadzić mi się, zafiksować na jednej, gdy... – smutny uśmiech wypłynął na przystojną twarz, gdy odłożył kieliszek, po czym odchylił się na krześle, pozwalając słowom płynąć. Prawdzie, a przynajmniej tej części, którą chciał odsłonić przed jonathanowym chrześniakiem i, jak się działo przy okazji, ale była to zaiste dobra okazja, przed swoim osobistym asystentem, który co prędzej winien stać się przedłużeniem jego woli.
– Staram się skupić na strefie własnych wpływów. Jutro zamierzam po południu udać się do Doliny Godryka, gdzie Bertie Bott postanowił podzielić się jedzeniem z bezdomnymi. Zbieram listę swoich przyjaciół, którzy też mogliby przy delikatnej sugestii odnaleźć w sobie powołanie... – jeszcze dobrze tego nie potrafił ubrać w słowa, które nie brzmiałyby zbyt trywialnie. Czasem w prostocie można było znaleźć siłę. Przed nimi mógł w sumie - o czym zdał sobie sprawę w tej krótkiej chwili ciszy - mówić wprost, dlatego kontynuował już bez zawieszenia: – Morale społeczności są kluczem. Demografia magów prezentuje się jasno. Czystokrwiści radykałowie pomimo majętności i zasobów ludzkich podległych im rodów półkrwi nie są w stanie być większością. Ale mogą zmusić pozostałych do bierności. Strachem zakryć usta, związać ręce. To bierność jest naszym największym problemem. A my potrzebujemy być iskrą niosącą zmianę. Musimy wyleczyć rany i natchnąć ludzi by poszli za opowieścią o jedności w obliczu zagrożenia. Myślę nad Fundacją, która będzie niosła właśnie te ideały. Nie jestem wojownikiem, o czym dotkliwie przekonałem się podczas Spalonej Nocy. Ale chcę wierzyć, że nie tylko wojownicy są w stanie przechylić szalę zwycięstwa nad chaosem i trwogą. Chcę wierzyć, że złoto, może nie być tylko symbolem zepsucia... – w jego dłoniach nieoczekiwanie pojawił się złocisty krążek, bo choć magią nie mógł przywołać metalu, mógł nadać ukształtowanej zabawce kolor i kształt. Przez moment poobracał pieniądz między palcami, jak rasowy mugolski sztukmistrz, a po chwili odłożył je na stół. Zamiast galeona jednak na blacie pozostało złociste jabłko. Nie nadawało się do jedzenia. Nie musiało.
Anthony wykonał w pamięci notatkę o tym, że po obiedzie będzie musiał napisać list do Abbottów i lipcowych bohaterów doliny. Teraz Dolina potrzebowała ich bardziej niż kiedykolwiek.
– Także Jasper... ja wiem, jak bardzo cenisz sobie pracę w banku, ale jeśli chciałbyś wesprzeć wuja w tym przedsięwzięciu... Twój intelekt i skrupulatność, a przede wszystkim Twoje dobre serce będą zawsze mile widziane w tym przedsięwzięciu. – Lazarusa nie pytał. On był wciągnięty na listę płac tego przedsięwzięcia z momentem przyjęcia propozycji przeniesienia z Magicznego Urzędu Celnego.
Napiął się lekko przy wspomnianym terminie ataku i zaszytym pytaniu Jaspera. Wuj wiedział. Nie tylko wuj. ON też wiedział, że atak nastąpi. Bogini jednak nie była tak łaskawa podać datę. Istniały więc dwie możliwości - albo Voldemort dowiedział się o tym, że zsyła przy okazji Lammas ostrzegawcze wizje i postanowił uderzyć szybciej, aby nikt nie zdołał go powstrzymać, albo...
...albo wizje były od niego.
A miał to być miły obiad. Spokojny. Kojący, po czasie niepokoju. Upił wina, odnajdując w jego wytrawnym posmaku przełamanym nutą wanilii nieco równowagi.
– Cóż przemawia przeciwko tej hipotezie? Właściwie nic. Jest ona jednak jedną z wielu, wielu myśli, które mam na temat minionych zdarzeń i ciężko osadzić mi się, zafiksować na jednej, gdy... – smutny uśmiech wypłynął na przystojną twarz, gdy odłożył kieliszek, po czym odchylił się na krześle, pozwalając słowom płynąć. Prawdzie, a przynajmniej tej części, którą chciał odsłonić przed jonathanowym chrześniakiem i, jak się działo przy okazji, ale była to zaiste dobra okazja, przed swoim osobistym asystentem, który co prędzej winien stać się przedłużeniem jego woli.
– Staram się skupić na strefie własnych wpływów. Jutro zamierzam po południu udać się do Doliny Godryka, gdzie Bertie Bott postanowił podzielić się jedzeniem z bezdomnymi. Zbieram listę swoich przyjaciół, którzy też mogliby przy delikatnej sugestii odnaleźć w sobie powołanie... – jeszcze dobrze tego nie potrafił ubrać w słowa, które nie brzmiałyby zbyt trywialnie. Czasem w prostocie można było znaleźć siłę. Przed nimi mógł w sumie - o czym zdał sobie sprawę w tej krótkiej chwili ciszy - mówić wprost, dlatego kontynuował już bez zawieszenia: – Morale społeczności są kluczem. Demografia magów prezentuje się jasno. Czystokrwiści radykałowie pomimo majętności i zasobów ludzkich podległych im rodów półkrwi nie są w stanie być większością. Ale mogą zmusić pozostałych do bierności. Strachem zakryć usta, związać ręce. To bierność jest naszym największym problemem. A my potrzebujemy być iskrą niosącą zmianę. Musimy wyleczyć rany i natchnąć ludzi by poszli za opowieścią o jedności w obliczu zagrożenia. Myślę nad Fundacją, która będzie niosła właśnie te ideały. Nie jestem wojownikiem, o czym dotkliwie przekonałem się podczas Spalonej Nocy. Ale chcę wierzyć, że nie tylko wojownicy są w stanie przechylić szalę zwycięstwa nad chaosem i trwogą. Chcę wierzyć, że złoto, może nie być tylko symbolem zepsucia... – w jego dłoniach nieoczekiwanie pojawił się złocisty krążek, bo choć magią nie mógł przywołać metalu, mógł nadać ukształtowanej zabawce kolor i kształt. Przez moment poobracał pieniądz między palcami, jak rasowy mugolski sztukmistrz, a po chwili odłożył je na stół. Zamiast galeona jednak na blacie pozostało złociste jabłko. Nie nadawało się do jedzenia. Nie musiało.
Anthony wykonał w pamięci notatkę o tym, że po obiedzie będzie musiał napisać list do Abbottów i lipcowych bohaterów doliny. Teraz Dolina potrzebowała ich bardziej niż kiedykolwiek.
– Także Jasper... ja wiem, jak bardzo cenisz sobie pracę w banku, ale jeśli chciałbyś wesprzeć wuja w tym przedsięwzięciu... Twój intelekt i skrupulatność, a przede wszystkim Twoje dobre serce będą zawsze mile widziane w tym przedsięwzięciu. – Lazarusa nie pytał. On był wciągnięty na listę płac tego przedsięwzięcia z momentem przyjęcia propozycji przeniesienia z Magicznego Urzędu Celnego.
Koniec sesji