[06/10/72] Bună dimineața, Vietnam! | Benjy, Geraldine

- Ghrh—Gel’ldine… Kulwa… Ja muszę coś zlobiś… - Wymamrotałem, próbując trafić słowami w jej ogólnym kierunku, co było wyzwaniem, bo świat wirował jak pojebany, mimo to zauważyłem, że przez jedną, krótką chwilę wyglądała tak, jakby liczyła do dziesięciu, albo do stu, albo do tylu, ile już razy byłem dla niej problemem - a gdy wypaliłem kolejne „Gel… Ge’e… Ge’aldine” - zatrważająco podobne w rytmie do „Sweet Caroline” Neila Diamonda - zaczęła wyglądać na kogoś, kto naprawdę nie wiedział, dlaczego tam ze mną siedział.
Jasne, logiczne, że nie dla mnie - wypchnęła mnie z balkonu, rozwaliła mnie jak paczkę po chipsach, więc teraz miała moralny obowiązek nie pozwolić, żebym rozjebał sobie głowę o pierwszy lepszy krawężnik, bo byłem przyjacielem jej męża. Nie najlepszym, po prawdzie, raczej najgorszym. Najlepszym najgorszym przyjacielem, którego teraz musiała obserwować w środowisku, cóż, naturalnym, pijąc swoją piąta rano o’clock herbatę, bo żadne „no, wypchnęłam go przez balkon, jebnął o beton, potem poszedł w tango, zwiał w góry, jak jebana kryptyda, no i nie wrócił” nie wchodziło w grę. To nawet mi brzmiało jak głupia wymówka, a ja miałem dwie i pół czynnej synapsy. W sumie dobrze, bo gdyby mnie teraz zostawiła, to faktycznie… Chuj wie, gdzie bym skończył, podejrzewałem, że nie wróciłbym do tego tymczasowego mieszkania, chyba że taksiarza przekonałby mój urok osobisty… Może doczłapałbym się tam pod wieczór, ale z pewnością nie na ustaloną ósmą rano.
- Ghrmm… Pllllh.Ge’aldine… ja… Ja muszę, kulwa… Szeby Sun w ogóle chciała mnie jeszcze widzieś. - Wymamrotałem, zanim zdążyłem pomyśleć, to był mój wstęp do wszystkiego, co potem poszło jeszcze gorzej. - Ghrrk… Pfffh—eeeghh… - Wysapałem, zanim w ogóle do mnie dotarło, że siedzę, a może wiszę, a może dryfuję w jakiejś pizdawatej pozycji między ziemią a powietrzem. - Ty… Ty jesteś kobietą… Tak jakby… W sensie, no jesteś… Kobietą, no. - Mrugnąłem, bo świat zrobił mi fllluu–fllluu, taką falą, jak ze starych, mugolskich telewizorów, kiedy sygnał siadał, zaczynając śnieżyć. Zamrugałem znowu, próbując złapać ostrość na jej sylwetce. - Chrrk, No… To znasz to całe… To… Myślenie… Kobiece… Balsiej nisz ja… Ja… Ja ją chcę, losumiesz? Chcę splóbowaś. Ja to, kulwa, muszę naplawiś. Po latach… Tylu… Ja dalej… Pffhhh,, no nie mogę… To ta jedyna… To musi byś ta jedyna. I wiesz co, Ge’eda…? Lubię cię… Selio. Całkiem, kulwa… Lubię. Bo jesteś… - Nie dokończyłem, chyba, trochę szwankowała mi pamięć.
Świat postanowił mnie zabić. Oślepiło mnie słońce, słoneczne słońce, nad rumuńską uliczką, o tej porze, jakby ktoś zapomniał zgasić jebane światło nad górami. Było chłodno, czysto, góry miały ten jasny, ostrzejszy kontur, wszystko było ciche, spokojne i niewiarygodnie nie w parze z tym, jak się czułem. Nie lało, nawet nie mżyło - najgorsza zniewaga od pogody, jaka mogła mnie spotkać.
Wyszliśmy z tego baru, jedynego czynnego przybytku w całej tej rumuńskiej dziurze. Chyba trafiliśmy tam przez pomyłkę, intuicję, albo mój naturalny talent do znajdowania alkoholu w każdych warunkach pogodowych. Nim się obejrzałem - szedłem przodem, przekonany, że idę prosto, chociaż, gdybym spojrzał w tył, jej twarz powiedziałaby mi, że moje „prosto” wyglądało jak linia wykreślona przez pijanego kartografa. Nie wiedziałem nawet, jakim cudem znalazłem się przed Geraldine, skoro wysunąłem się za nią. No, nic, starałem się iść przed siebie i wyglądać, jakbym absolutnie nie zamierzał wykonać żadnego kontrolowanego upadku. Niestety - ziemia miała w chuj innych planów.
Zatrzymałem się przy murku, bo świat mi odpłynął, oarłem się o niego ręką i wymamrotałem to swoje „ja pierdolę”, bo nic innego nie przyszło mi do głowy, a nawet jakby przyszło, to i tak by uciekło zanim złożyłbym zdanie.
- Nie… Nie tszeba… - Udało mi się wydobyć z siebie, chociaż brzmiało to bardziej jak bełkot niż odpowiedź. Odsunąłem rękę od murku, bo nagle uznałem, że dam radę bez niego - nie dałem, złapałem się z powrotem, zanim ziemia zdążyła pierdolnąć we mnie, nie na odwrót, oczywiście. A potem, oczywiście, się zrzygałem. Całe szczęście - za murek, na kawałek łąki, za którym stado owiec patrzyło na mnie oceniająco. Zupełnie tak, jakbym potrzebował więcej widowni - doskonale.