[08.10.1972] back to black | Prudence & Benjy

Planowałem wyjść tyłem. Zawsze wychodziłem tyłem, jeśli miałem wybór - mniej spojrzeń, mniej gadania, mniej okazji, żeby ktoś wpadł na pomysł, że mój kark jest idealnym miejscem na wbicie noża, ale jak tylko pchnąłem drzwi prowadzące na zaplecze, usłyszałem wrzask. Niski, przeciągły, który kończył się czymś między kaszlem a jękiem. Potem łomot. Coś - albo ktoś - uderzył o ścianę tak mocno, że kurz posypał mi się na buty. No i zajebiście. Miałem ochotę się tam wpakować, właściwie ręce aż mnie świerzbiły. Nie, żeby to była dobra decyzja, ale człowiek w moim nastroju nie szukał dobrych decyzji - szukał pretekstu, żeby komuś przypierdolić. Jeden solidny strzał, dwa, cokolwiek, żeby wytrząsnąć z siebie wszystko, co kisiło mi się w środku, odkąd wróciłem, a nawet jeszcze wcześniej. Tylko że… Miałem torbę. Moja torba była zdecydowanie zbyt cenna, żeby rzucać się w sam środek tej jatki, zacisnąłem szczękę tak mocno, że poczułem puls w skroniach.
- No, świetnie, kulwa. - Syknąłem pod nosem - wyjście tyłem odpadło, musiałem iść przodem. Zawróciłem w stronę sali i momentalnie dostałem w twarz falą gorąca, potu i hałasu - ludzi było nagle dużo więcej, nie miałem pojęcia, kiedy bar się tak zapchał, ktoś musiał otworzyć niewidzialny kurek i wypuścić tu pół Nokturnu. Ścisnąłem torbę bliżej ciała i ruszyłem do przodu.
- Suń się. - Warknąłem do jakiegoś gościa, który pachniał, jakby się wykąpał w starym, skwaśniałym piwie. Nie przesunął się, więc przesunąłem go ja - barkiem, mocno, bezceremonialnie. Obejrzał się, jakby chciał coś powiedzieć, ale spojrzał na mnie, na mój wzrost, na moje ramiona i stwierdził, że jednak nic nie powie. Kurwa, a naprawdę chciałem komuś przywalić.
Ktoś za mną mruknął coś umiarkowanie obraźliwego, niestety nie do mnie, więc miałem to gdzieś - szło o wyjście, o to, żeby nie musieć głowić się nad własnym życiem w miejscu, którego nawet nie lubiłem. Odepchnąłem kolejnego typa, potem jeszcze jedną osobę, aż w końcu między ludźmi zobaczyłem drzwi prowadzące na ulicę. Światło lamp na zewnątrz wpadało do środka bladą smugą - jedyną cholernie sensowną rzeczą, jaką widziałem tej nocy.

Zauważyłaś, jak uniósł lekko brwi, kiedy podeszłaś. Nie zdziwiło go to, że przyszłaś - wyglądał wręcz tak, jakby liczył, że tak zrobisz. Oparł palce o blat, delikatnie przesuwając po nim szklankę z bursztynowym alkoholem, ten ruch był powolny, wyważony, jakby każde gest miał swoją wagę. Przez krótką chwilę nic nie powiedział, przyjrzał ci się uważniej, przesuwając spojrzeniem od twojej twarzy do wiszącej na pasku torebki. Nie było w tym oceniania w sensie fizycznym, raczej nie chciał ukraść ci portfela - tylko analiza, niemal zawodowa, jakby to, co widział, musiał dopasować do jakiegoś wewnętrznego katalogu. Kiedy wreszcie się odezwał, tym razem na głos, jego głos był cichy, ale niosący się wystarczająco, byś nie mogła go zignorować.
- Przyszłaś, bo myślałaś, że tu będzie łatwiej niż w domu. - Podniósł szkło, przechylił je, obserwując lód obracający się w płynie. - Nie, nie łatwiej… Bezpieczniej, to nie to samo, ale w tym kontekście… - Nie patrzył na ciebie jak na ofiarę, raczej jak ktoś, kto dostrzegał pewne schematy, bo widział je już tysiąc razy. - Przyszłaś, bo szukałaś życia. - Kontynuował. - Żeby zagłuszyć to, co ostatnio nie daje ci spokoju. To, co w tym momencie odbija się w twojej aurze. - Powiedział to tonem, jakby mówił o pogodzie, nie próbował prowokować emocji, po prostu stwierdzał fakt, który jego zdaniem był oczywisty. Mówił inaczej, niż ktokolwiek w dniach tygodniach - w ten zimny, przenikliwy sposób, który człowiek kojarzył raczej ze starymi magami albo ludźmi, którzy spędzili życie na badaniu cudzych słabości. Uniósł brwi, jakby czekał, czy zaprzeczysz, jednocześnie oparł się lekko o krzesło.
- Nie wiem dokładnie, po co ty tu przyszłaś. dokończył, jakby chciał ci oddać ostatnie słowo. - Ale wiem, że nie szukałaś mnie, a mimo to podeszłaś. - Lekko, niemal niezauważalnie, uniósł kącik ust, to nie był uśmiech - raczej cień idei uśmiechu. - To znaczy, że czegoś potrzebujesz. Jeszcze nie wiesz, czego, ale… - Podsunął ci krzesło obok siebie, jedną spokojną dłonią. - Możemy to razem ustalić, jeśli tylko będziesz chciała.
Nie próbował cię zatrzymać, nie próbował cię zachęcić - po prostu zostawiał przed tobą opcję, jakby był absolutnie pewien, że prędzej czy później usiądziesz, bo ludzie, którzy szukali odpowiedzi, zawsze siadali.