[08.10.1972] back to black | Prudence & Benjy

Stukot kufla o mój bark rozszedł mi się w głowie jak sygnał alarmowy, zimne piwo ściekało mi po szyi, spływało za koszulę, a ja stałem tam, jak idiota, mokry, lepki i coraz bardziej zirytowany. Zacisnąłem palce na torbie, aż skóra na dłoniach pobielała, i policzyłem do trzech - nie pomogło. Policzyłem do pięciu - też nic. Gdybym był w normalnym nastroju, może bym tylko warknął, może popchnął go barkiem i poszedł dalej. Tyle tylko, że nie byłem - tak samo, jak to nie było przypadkowe. Już miałem przełknąć frustrację, obrócić się i wyjść - udawać, że nie mam ochoty komuś połamać palców, ale wtedy to poczułem - delikatne, zwinne szarpnięcie materiału spodni, ledwo wyczuwalne, tak subtelne, że ktoś pijany nawet by tego nie zauważył. Mój mózg przestał rejestrować zimno, zaczynając rejestrować intencję - człowiek od piwa za bardzo próbował się odsunąć, za bardzo udawał potknięcie, za bardzo dramatyzował z tym „sorry”. Typ, który we mnie wpadł, nie był aż tak pijany, jak udawał - jego spojrzenie było za trzeźwe.
W jednej chwili cały chłód piwa wyparował z mojej świadomości. Zostało tylko gorące, ciężkie, brudne wkurwienie, które rozlało mi się po wnętrznościach jak ogień. Znieruchomiałem, jakby mi ktoś wcisnął szpilę w kręgosłup. W jednej sekundzie - absolutnie jednej - cały mój gniew, ten nagromadzony przez dni, tygodnie, miesiące, lata, przez Rumunię, przez listy, przez pocztówki, przez tę jebną pustkę w środku, skupił się na tym dotyku.
Cudzym dotyku, cudzej ręce, w mojej kieszeni.
- Nosz, kulwa maś. - Wycedziłem przez zęby, a potem odwróciłem się tak gwałtownie, że typ, który grzebał przy moich spodniach, zachwiał się jak pajac. Był nieduży, kościsty, śmierdział czymś, co mogło być tanim rozpuszczalnikiem. Miał oczy rozszerzone, nerwowe, takie, jakie mają szczury złapane w pułapkę. - Ty mały skulwielu… - Wysyczałem, pochylając się tak, że czuł mój oddech. - Chcesz mnie oklaść? Mnie? - Warknąłem, a mój głos zabrzmiał tak nisko i zimno, że nawet ja bym się w tym momencie nie pierdolił ze sobą w dyskusje. Cały gniew, cały stres, cały ciężar tego wieczoru wybuchł we mnie bez żadnego ostrzeżenia, jak odbezpieczona klątwa, która tylko czekała, aż ktoś przekroczy cienką linię. Złapałem go za nadgarstek jedną ręką, ściskając tak mocno, że usłyszałem krótkie, ostre sapnięcie bólu. Drugą chwyciłem za kołnierz, przyciągając go do siebie. Mógł mnie błagać, mógł płakać, mógł coś tłumaczyć - nie miało znaczenia. Wszystkie emocje, które tłumiłem, wszystkie niewypowiedziane przeprosiny, niewysłane odpowiedzi, wszystkie listy, które nie przyszły - to wszystko wybuchło we mnie jak rozlane paliwo przy zapalniczce.

Słuchałaś go uważnie, chociaż z każdą kolejną sekundą czułaś, jak coś w tobie zaczyna się napinać do granic. Mówienie o aurze było jedną rzeczą, ale sposób, w jaki ją opisywał - jakby widział nie kolor, a wszystko, co za nim stało, to było… Zbyt wiele. Nie był tylko obserwatorem. Był kimś, kto patrzył głębiej, niż powinni patrzeć obcy, głębiej, niż powinni patrzeć ludzie. Kiedy mówił o twojej aurze, o jej pęknięciach, o tym, że powinnaś była już dawno zgasnąć, miałaś wrażenie, że nie mówił wyłącznie o energii. Mówił o tobie - o twoich kościach, o twojej historii, o twoich bliznach, widocznych i tych, których nie pokazywałaś nikomu, może o tych najbardziej.
Przez chwilę, bardzo krótką, przeszło ci przez myśl, że on faktycznie mógłby wiedzieć coś, czego nikt inny nie dostrzegał, odpowiedzieć na pytania, których nawet nie zadałaś, ale równie szybko zdałaś sobie sprawę, jaką cenę za to proponował.
W jego spojrzeniu nie pojawił się gniew, ani rozczarowanie, ani zawód. Zupełnie, jakby spodziewał się tej odpowiedzi, jak gdyby odmowy były dla niego równie naturalne, co zgody, może nawet lepsze.
- Jak chcesz. - Odpowiedział cicho - ton miał łagodny, ale to tylko sprawiało, że brzmiał jeszcze groźniej, bardziej ostatecznie. - Powiedziałem, że nie biorę niczego siłą.
Jego wzrok zamigotał przez krótką chwilę, jakby coś w nim się przestawiło, z pozycji kogoś, kto oferuje układ, przeszedł w pozycję kogoś, kto rejestrował reakcję odmowy. Odwróciłaś się na pięcie, ruszyłaś w stronę drzwi, a on? Nic nie zrobił - nie zatrzymywał cię, nie mówił „wróć”, a jednak powietrze stało się cięższe, gęstsze, wciąż czułaś uwagę, której nie chciałaś już czuć - jego spojrzenie, zimne jak mgła, którą pamiętałaś z jesiennych poranków, podążyło za tobą. Kiedy dotknęłaś klamki, jego głos - miękki, równy, nieproszony - dotarł do ciebie przez szum rozmów i stukot kufli, znowu w ten sam, niewerbalny sposób.
- Tylko jedno, querida… - Powiedział tak, jakby dopowiadał ostatnią linijkę historii, którą i tak już zapisał. Hiszpańskie brzmienie tego słowa wyszło mu zbyt naturalnie, zbyt miękko, jakby mówił tak od lat, chociaż nic w jego wyglądzie nie sugerowało, skąd mógł pochodzić - wyglądał neutralnie, całkowicie i niezaprzeczalnie, jakby mógł być stąd i zewsząd - może nawet był? Byłaś gotowa odejść, wtopić się w tłum, zniknąć w mroku jak ktoś, kogo nigdy tu nie było, ale jego głos miał w sobie coś ozięble sugestywnego.
- Jeśli nie chcesz tracić wspomnień… - Kontynuował powoli, jakby wybierał słowa. - Radziłbym ci zabrać stąd tego twojego… - Zawiesił głos na moment, wyraźnie, celowo.
Kątem oka widziałaś, jak jego usta drgnęły - nie w uśmiechu, bardziej w czymś przypominającym rozbawioną pobłażliwość. - Cómo era… Hm… Mi pequeño caballero valiente. - Słowa zawisły w powietrzu dziwnie, jak szyderstwo i ostrzeżenie jednocześnie. Był kpiący, prawie pobłażliwy, jakby sugerował, że to, co nieświadomie zostawiałaś za sobą, było o wiele bardziej problematyczne niż on sam. Wypowiedział to tak, jakby naśmiewał się zarówno z twojego życia, jak i z samego pojęcia rycerzy, ale ton miał w sobie powagę. Jego wzrok przesunął się w bok, na część lokalu trochę dalej od drzwi, tuż obok wyjścia, ale tam, gdzie tłum zgęstniał, gdzie ktoś właśnie zderzył się z kimś innym, gdzie rozlało się piwo, gdzie rosło napięcie, którego jeszcze nikt nie nazwał. Wskazał to miejsce spojrzeniem - niczym więcej.