25.02.2023, 22:51 ✶
- To dlatego ostatnio znikacie na całe dnie? - zapytała w końcu wprost, uznając że to dobry moment jeżeli tak czy inaczej zaczęły ten temat i nic nie zapowiadało, by rozmowa wróciła ponownie na tor luźnej pogawędki na temat ciastek czy zwierząt. Pewne słowa musiały prędzej czy później paść otwarcie i wygląda na to, że w końcu nadszedł odpowiedni czas. - Jaki macie plan, żeby temu zapobiec? - zapytała. Nie pytała czy macie plan, tylko jaki; bo to, że jakiś był, było tak jasne jak słońce. - O ile w ogóle da się coś zaplanować...- dodała nieco ciszej bardziej do siebie niż do kuzynki, lekko marszcząc brwi. Śmierciożercy byli nieprzewidywalni i niestety, ciężko było zaplanować kontrę na niewiadomą. - Kto, poza Wam... nami jest wtajemniczony?- zapytała jeszcze.
- Nie musisz mi dziękować, Brenn. Wiesz, że zawsze możecie na mnie liczyć. - odpowiedziała. Kącik jej ust delikatnie uniósł się do góry, gdy usłyszała słowa, które w trakcie szkolenia wbijano im do głowy niczym największą prawdę objawioną. Martwy lub ranny uzdrowiciel nie będzie w stanie spełnić swojej podstawowej roli, przez co ci, którzy na nim polegają będą pozostawieni samym sobie. - Tak na dobrą sprawę, jest to całkiem uniwersalna zasada. Martwy auror też nie da rady nikomu pomóc. - zauważyła błyskotliwie, dając tym samym do zrozumienia, że nie tylko ona powinna na siebie uważać. Może faktycznie przebywanie w bliskiej okolicy będzie znacznie lepszym rozwiązaniem niż pakowanie się w samo centrum wydarzenia, nim cokolwiek się rozpocznie? Musiała to bardzo intensywnie przemyśleć i rozważyć wszelkie za i przeciw. Obawiała się tylko, że nie lada sztuką będzie usiedzenie w jednym miejscu spokojnie, podczas gdy jej bliscy są bezpośrednio narażeni na niebezpieczeństwo.
Trzymać się blisko Mavelle i Erika.
To pozwoliłoby jej mieć na oku tę dwójkę, oraz w razie potrzeby zasięgnąć potrzebnych informacji u "organizatorów" całej akcji. Z drugiej strony domyślała się, że Erik może poczuć się w obowiązku pilnowania jej, a tego, jak już wspomniała wcześniej, za wszelką cenę chciała uniknąć. Przede wszystkim chciała być wsparciem, a nie obciążeniem.
- To co wisi nad Beltaine to tylko początek najgorszego... prawda?- zapytała bardziej retorycznie niż faktycznie oczekując na odpowiedź, a jej usta uniosły się w dosyć ponurym uśmiechu. Odchrząknęła, jakby zbierając myśli. - Wiesz... jeżeli moje umiejętności mogą w jakikolwiek sposób się przydać lub sprawią, że poczujecie się bezpieczniej, tak jak mówiłam, możesz na mnie liczyć. Cokolwiek by to nie było. Jeżeli mogę być użyteczna, jestem gotowa podjąć konieczne ryzyko. - powiedziała.
- Nie musisz mi dziękować, Brenn. Wiesz, że zawsze możecie na mnie liczyć. - odpowiedziała. Kącik jej ust delikatnie uniósł się do góry, gdy usłyszała słowa, które w trakcie szkolenia wbijano im do głowy niczym największą prawdę objawioną. Martwy lub ranny uzdrowiciel nie będzie w stanie spełnić swojej podstawowej roli, przez co ci, którzy na nim polegają będą pozostawieni samym sobie. - Tak na dobrą sprawę, jest to całkiem uniwersalna zasada. Martwy auror też nie da rady nikomu pomóc. - zauważyła błyskotliwie, dając tym samym do zrozumienia, że nie tylko ona powinna na siebie uważać. Może faktycznie przebywanie w bliskiej okolicy będzie znacznie lepszym rozwiązaniem niż pakowanie się w samo centrum wydarzenia, nim cokolwiek się rozpocznie? Musiała to bardzo intensywnie przemyśleć i rozważyć wszelkie za i przeciw. Obawiała się tylko, że nie lada sztuką będzie usiedzenie w jednym miejscu spokojnie, podczas gdy jej bliscy są bezpośrednio narażeni na niebezpieczeństwo.
Trzymać się blisko Mavelle i Erika.
To pozwoliłoby jej mieć na oku tę dwójkę, oraz w razie potrzeby zasięgnąć potrzebnych informacji u "organizatorów" całej akcji. Z drugiej strony domyślała się, że Erik może poczuć się w obowiązku pilnowania jej, a tego, jak już wspomniała wcześniej, za wszelką cenę chciała uniknąć. Przede wszystkim chciała być wsparciem, a nie obciążeniem.
- To co wisi nad Beltaine to tylko początek najgorszego... prawda?- zapytała bardziej retorycznie niż faktycznie oczekując na odpowiedź, a jej usta uniosły się w dosyć ponurym uśmiechu. Odchrząknęła, jakby zbierając myśli. - Wiesz... jeżeli moje umiejętności mogą w jakikolwiek sposób się przydać lub sprawią, że poczujecie się bezpieczniej, tak jak mówiłam, możesz na mnie liczyć. Cokolwiek by to nie było. Jeżeli mogę być użyteczna, jestem gotowa podjąć konieczne ryzyko. - powiedziała.