Bestiariusz

Łatwe

Stworzenia, które nie są nader rzadkie oraz niespotykane, jednak ich hodowla jest nieco bardziej wymagająca niż w przypadku istot z kategorii udomowionych. Nie są także groźne, aczkolwiek w niewyszkolonych rękach wykazują mniejsze posłuszeństwo oraz należą niejednokrotnie do bardziej dzikich stworzeń. Wiedza o tych stworzeniach wymaga Wiedzy przyrodniczej ◉○○○○.

Chropianek

Występowanie: cały świat.
Pożywienie: metale, plastiki, drewno – szczególnie te o zawartości magii czy prądu, jak urządzenia elektryczne bądź kociołki po eliksirach.
Magiczne właściwości: potrafią się przeżreć przez każdą powierzchnię, nawet chronioną czarami; pancerzyki oraz kły wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: ze względu na swoją wielkość są niemal niezauważalne gołym okiem – mierzą ledwo 1 milimetr. Przypominają kraba z dużymi kłami.
Informacje dodatkowe: określone jako pasożyty są niewygodne dla czarodziejów, gdyż wygryzają rdzenie z różdżek oraz obgryzają kociołki z zaschniętych eliksirów. Jeśli zbiorą się w większą grupę potrafią nawet atakować magiczne stworzenia. Są również zmorą mugoli, gdyż smakują im urządzenia elektryczne i to właśnie one powodują sławną "złośliwość rzeczy martwych". W rękach czarodzieja, który potrafi je kontrolować, mogą posłużyć do pozbywania się niewygodnych odpadów i śmieci... albo do dostania się do miejsc, z których można coś ukraść.

Dirikrak

Występowanie: obszar terenu Oceanu Indyjskiego.
Pożywienie: rośliny.
Magiczne właściwości: zdolne do teleportacji razem z innym stworzeniem bądź czarodziejem. Ich teleportacja nie podlega groźbie rozszczepienia – znikają w feerii piór. Obeznany czarodziej może je wykorzystywać do teleportacji w kilka zapamiętanych przez ptaki miejsc poprzez komendy głosowe (ponieważ więcej ptak nie zapamięta).
Wygląd: ptak o dużym dziobie i pulchnym wyglądzie. Ich jaja mają zielony kolor, a pisklaki mają żółte piórka. Dorosłe osobniki mają niebieskie bądź zielone upierzenie czubka głowy, grzbietu, skrzydeł i ogona, zaś podbrzusze różowe, pomarańczowe czy w kolorach beżu lub cappucino. Spotkać można jednak też zielone pióra, fioletowe i cały przekrój tych odcieni. Rzadkim okazem są Dirikraki w całości białe bądź beżowe. Nastroszone przybierają niemal idealną formę kuli.
Informacje dodatkowe: są nielotami. Żyją w stadach zazwyczaj do 10 osobników. Nie są agresywne i zbyt mądre – w razie niebezpieczeństwa teleportują się w inne miejsce i są skłonne do porzucenia młodych. Mugole znają je pod nazwą dodo i myślą, że wymarły, a czarodzieje nie chcą ich informować o tym, że tak naprawdę żyją ze względu na ich magiczne właściwości.

Druzgotek

Występowanie: cały świat; zamieszkują jeziora słodkowodne i rzeki.
Pożywienie: ryby i glony, są jednak w stanie polować również na człowieka.
Magiczne właściwości: —
Wygląd: mają bladozielone ciało o okrągłych głowach zwieńczonych małymi rogami osadzonych bezpośrednio między chudymi ramionami. Okrągłe oczy mają poziome, cienkie źrenice. Chude, długie ręce zakończone są dłońmi z przyssawkami od wewnętrznej strony i trzema długimi palcami. Okrągłe brzuchy zakończone są dolną częścią tułowia z mackami podobnymi do ośmiornicy – są jednak o wiele bardziej cienkie. Ich młode przechodzą przez rozwój larwalny – larwy druzgotka nazywane są grypt.
Informacje dodatkowe: należą do rodziny demonów wodnych. Są bardzo agresywnymi istotami, ale oswojone są świetnymi strażnikami zbiorników wodnych. W oswajaniu ich pomaga obecność trytona, któremu bardzo szybko stworzenia ulegają. Ich palce jest łatwo złamać, dopóki nie zostanie się złapanym w jego uścisk.

Elf

Występowanie: klimat umiarkowany; lasy i polany.
Pożywienie: rośliny, głównie liście.
Magiczne właściwości: mają małą moc magiczną, która pozwala im bronić domostwo przed drobnymi szkodnikami; skrzydła wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: humanoidalne, małe istoty (rosną do maksymalnie 13 cm) o długich spiczastych uszach. Posiadają tęczowe, pół–przezroczyste skrzydła, które zazwyczaj przypominają te od ważek. Ubierają się w stroje magicznie tworzone z płatków kwiatów. Po narodzinach przechodzą przez okres larwalny. Ich kokony same w sobie stanowią piękną dekorację dzięki błyszczeniu w różnych odcieniach (mienią się jak benzyna).
Informacje dodatkowe: Należą do rodziny wróżek. Są używane głównie do celów dekoracyjnych, co łączy się z ich próżnym charakterem i małą inteligencją. Te istoty nieustannie dbają o swój wygląd, dlatego próżno jest szukać zaniedbanego elfa. Są bardzo towarzyskie, dlatego mają w zwyczaju żyć w grupach liczących kilkunastu osobników. Nie mają stałych partnerów, obowiązuje je okres godowy, w których elfica wybiera najbardziej urodziwego partnera. Żywotność wróżki nie wynosi więcej niż 3 lata. Nie są zdolne do mówienia, porozumiewają się ze sobą jak owady za pomocą brzęczenia o wysokiej częstotliwości, nazywanego elfią mową. Są jednak w stanie zrozumieć czarodziei i potrafią się śmiać. Elfie samice składają do 50 jaj po spodniej stronie liścia, z czego zazwyczaj przetrwa ledwo kilka. Z jaj wykluwają się larwy, które po 6/10 dniach przędą kokony, a po około miesiącu z kokonów wylęgają się elfy. Zazwyczaj z jednego miotu powstaje ledwo kilka elfów.

Ghul

Występowanie: Europa.
Pożywienie: pająki, krety, robaki.
Magiczne właściwości: — / Ghul kameleonowy potrafi zamieniać się w zwykłe przedmioty, aby uniknąć wykrycia.
Wygląd: wyjątkowo brzydki stwór o zielonych oczach, rudych lub czarnych włosach, szarawej lub zielonkawej skórze i dużych wystających zębach. Przypomina olbrzyma o wzroście człowieka.
Informacje dodatkowe: ghule zamieszkują domostwa czarodziejów, często wprowadzając się tam bez pytania i zgody, zwłaszcza lubując strychy i stodoły. Są zupełnie nieszkodliwe i naiwne, najwięcej co mogą zrobić, to nawarczeć na czarodzieja i zrobić trochę hałasu, pojękując, albo rzucając jakimiś przedmiotami lub bijąc w rury. Czarodzieje traktują je jak zwierzątka domowe, są zwłaszcza lubiane przez dzieci. Departament Kontroli Nad Magicznymi Stworzeniami utworzył Brygadę Specjalną, która zajmuje się usuwaniem ghuli z domów, które mają przejść w posiadanie mugoli. Zdarza się to rzadko, lecz niektóre osobniki bywają agresywne i wręcz krwiożercze, a przez to niebezpieczne.
Istnieje gatunek ghula, zwany ghulem kameleonowym ✶.

Ghula nie należy mylić z ghoulem, czyli żywym trupem, o którym więcej poczytać można tutaj.

Gnom

Występowanie: Ameryka Północna, Europa Północna; nory pod ziemią.
Pożywienie: chorbotki, warzywa.
Magiczne właściwości: —
Wygląd: niski (sięgający do 30 cm wzrostu), o nieproporcjonalnie dużej głowie podobnej do ziemniaka. Ma kościste stopy i ostre zęby.
Informacje dodatkowe: ogrodowe szkodniki. Bywają pożyteczne, bo odstraszają inne szkodniki, niestety wyjadają warzywa z grządek, przez co czarodzieje regularnie odgnamiają swoje ogrody. Nie są zbyt inteligentne. Gdy zaczyna się odgnamianie ogrodu, wyłażą z norek, żeby sobie popatrzeć, a w rezultacie też bywają złapane. Aby pozbyć się gnoma z ogrodu, należy złapać go za nogi, okręcać nim wokół siebie, aż dostanie zawrotu głowy, a następnie wyrzucić za płot, żeby nie mógł powrócić. Koty lubią gonić gnomy. Polują na nie wozaki, którymi niektórzy czarodzieje również odgnamiają swoje ogrody.

Hoo–hoo

Występowanie: Japonia.
Pożywienie: ziarna, robaki.
Magiczne właściwości: nie potrafi odmienić losu, ale przynosi szczęście właścicielowi, gdy ten ma go przy sobie.
Wygląd: malutki ptaszek mieszczący się w dłoni dorosłego człowieka o ognistopomarańczowych piórach. Na głowie ma czub składający się z kilkunastu piórek, z kolei jego ogon jest rozwidlony, a pióra na kuprze ma długie i wzorzyste, przypominające pawie (tylko w pomniejszeniu).
Informacje dodatkowe: jest gatunkiem pokrewnym do feniksa i gromoptaka. Dla niedoświadczonego oka dorosły osobnik może być mylony z pisklęciem feniksa (stąd zresztą jego japońska nazwa, która oznacza mitycznego ptaka lub feniksa właśnie).

Kudłoń

Występowanie: Anglia, południe Irlandii.
Pożywienie: trawa.
Magiczne właściwości: —
Wygląd: niewysokie, bo sięgające 60 cm wzrostu zwierzę poruszające się na dwóch, zakończonych kopytami nogach. Jego ciało porasta kudłata sierść barwy czerwonej, a z głowy zwisa mu zmierzwiona, brązowa czupryna. Ma wyjątkowo duży nos, niebieskie oczy o prostokątnej źrenicy i krótkie ramiona zakończone dłońmi o czterech krótkich palcach.
Informacje dodatkowe: stworzenie to nazywane jest strażnikiem koni. Można go znaleźć w stajni, zwiniętego w słomie lub ukrywającego pośród stada, którego strzeże. Kudłonie nie ufają ludziom, dlatego starają się przed nimi skryć.

Lelek wróżebnik

Występowanie: Anglia, Irlandia oraz Europa Północna.
Pożywienie: elfy, muchy.
Magiczne właściwości: jego śpiew zapowiada deszcz.
Wygląd: ptak przypominający małego, niedożywionego sępa. Ma szarawe oraz zielonkawoczarne pióra, niebieskie oczy, ostry dziób i długą, zakrzywioną szyję.
Informacje dodatkowe: niezwykle nieśmiały. Zakłada gniazda w kształcie łzy na ciernistych krzewach i wylatuje z nich tylko podczas deszczu. Wydaje niskie, drgające i bardzo charakterystyczne dźwięki, które zapowiadają deszcz. Według dawnych wierzeń usłyszenie ich zapowiadało śmierć, dlatego lelek wróżebnik kojarzony jest ze złym omenem, a czarodzieje często szerokim łukiem omijali jego gniazda,  jest to jednak tylko krzywdzący przesąd, dawno zresztą obalony. Lelki wróżebniki trzymane są czasem w domach i pomagają przepowiedzieć pogodę, natomiast jego ciągłe zawodzenie podczas zimy, bywa trudne do zniesienia. Nazywane są też irlandzkimi feniksami, nie wiadomo jednak co mają wspólnego z feniksem. Ich pióra nie nadają się do pisania, ponieważ odpychają atrament.

Lunaballa

Występowanie: cały świat.
Pożywienie: rośliny.
Magiczne właściwości: ich odchody zebrane podczas pełni księżyca przed wschodem słońca, użyte jako nawóz do roślin sprawiają, że rośliny rosną szybko i stają się niezwykle silne.
Wygląd: posiadają gładką, bladoszarą sierść porastającą całe ciało, wielkie, wyłupiaste, niebieskie oczy i niewielkie uszy, za to długą szyję. Poruszają się na czterech nogach o wielkich, płaskich, płetwiastych stopach.
Informacje dodatkowe: żyją w stadach. Swoje nory opuszczają podczas pełni księżyca, by wykonywać skomplikowane tańce stojąc na tylnych nogach. Uważa się, że jest to część rytuału dobierania się w pary. Owe tańce pozostawiają często w zbożu ślady w postaci zawiłych geometrycznych wzorów, które stanowią wielką zagadkę dla mugoli.

Memortek

Występowanie: Europa Północna i Ameryka Północna.
Pożywienie: małe insekty.
Magiczne właściwości: pióra wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów, m.in. veritaserum i wspomagających pamięć.
Wygląd: małe ptaki wzrastające do 15 cm. Mają pomarańczowe, szpiczaste dzioby i są pokryte błękitnymi piórami, a od spodu brzucha mają białe upierzenie. Na czubkach głów mają kilka dłuższych piórek i piękne, długie ogony (dłuższe od samego Memortka).
Informacje dodatkowe: żyją w stadach liczących zazwyczaj do 12 osobników. Przez całe życie jest niemy. Dopiero gdy zbliża się śmierć zaczyna wydawać dźwięki w kolejności odwrotnej do usłyszanych od początku swojego życia.

Nieśmiałek

Występowanie: Zachodnia Anglia, Południowe Niemcy i Skandynawia; mieszkają w koronach drzew, są ich opiekunami, drzewa, które wybierają to najczęściej te, z których robi się różdżki.
Pożywienie: korniki, ich przysmakiem są elfie jaja.
Magiczne właściwości: zdolne do pomagania osobie, której ufa, na różne sposoby za pomocą swoich zręcznych, długich palców
Wygląd: Stworzenie rozmiarów dłoni (do 20 cm). Wygląda jakby składało się tylko z kory, gałązek oraz pary brązowych, wypukłych oczu. Mają długie, cienkie ręce zakończone sprawnymi, chwytnymi, równie długimi "palcami" (mogą mieć dwa palce, a może być ich z pięć) i kilka powyginanych odnóży. Ich podłużne głowy zwieńczone są listkami.
Informacje dodatkowe: Te dość inteligentne stworzenia są raczej bardzo nieśmiałe – stąd ich nazwa – i przy okazji nieszkodliwe. Gdy jednak ktoś zaatakuje drzewo, którego bronią, robią się agresywne. Jeśli człowiek chce zerwać liście z drzewa, którego są opiekunem powinien im przynieść elfie jaja, które są ich przysmakami, wtedy dostaną zgodę. Żyją w bardzo dużych gromadach liczących nawet po kilkadziesiąt osobników. W trakcie rozmnażania składają jaja pod korą drzewa i zawsze kilka z osobników ich pilnuje. Odpowiednio zaznajomiony z ich zwyczajami hodowca może je do siebie przekonać. Stają się wtedy całkiem sprytnymi i wiernymi towarzyszami, które mogą pomóc w niektórych przygodach przy otwieraniu zamków.

Pierdzipuszek

Występowanie: Europejskie lasy oraz północ Stanów Zjednoczonych (większość populacji zamieszkuje stan Waszyngton).
Pożywienie: są wszystkożerne.
Magiczne właściwości: wydzielają przyjemne zapachy, które korespondują z kolorem ich futra (dla przykładu, różowe pachną jak sernik z truskawkami, a tęczowe pachną jak guma balonowa).
Wygląd: wyglądem i rozmiarami przypominają piłki pingpongowe z parą wielkich oczu. Ich ciałka porośnięte są gęstym, miękkim i sterczącym na wszystkie strony futrem, które może mieć dowolny kolor. W tym miejscu należy zauważyć, że najbardziej cenione są stworki tęczowe lub różowe.
Informacje dodatkowe: istoty te często zamieszkują nory innych zwierząt przejmując je w dość nietypowy sposób. Otóż gdy znajdą już odpowiednią norkę, pierdzipuszki wtaczają się do niej, zamykają mocno oczka i zaczynają wypuszczać z siebie cuchnące gazy. Odór owych gazów jest tak straszliwy, że żadne zwierzę nie wytrzyma w norze, którą na schronienie upatrzył sobie pierdzipuszek. Biada jednak temu kto postanowi wystraszyć, skrzywdzić lub męczyć tego aromatycznego stworka. Powiadają, że taką osobę, przy sprzyjającym wietrze, da się wyczuć z kilometra, a przebywanie w odległości mniejszej niż pięć metrów od niej zaprawdę przytępia zmysły i zwala z nóg. Żyją samotnie lub w parach. Mają mioty do 4 istot. Młode po osiągnięciu dorosłości (tj. 6 miesięcy) idą szukać własnych nor. Pierdzipuszki dożywają maksymalnie 5 lat.

Piszczyskoczek

Występowanie: Zachodnio–Północna i Północna Afryka oraz Bliski Wschód; pustynne wydmy i tereny skaliste.
Pożywienie: korzenie, trawy, nasiona i małe owady; nie piją wody – pozyskują ją z liści.
Magiczne właściwości: przenoszą wiadomości, które przekazują ludzkim głosem, teleportując się do znanej osoby, wystarczy im zdjęcie.
Wygląd: małe, nie większe od myszy i niezwykle pocieszne stworzenia. Przypominają wyglądem skoczki pustynne. Mają puchate futerka o różnych zabarwieniach.
Informacje dodatkowe: te puchate stworzenia są wyjątkowo sprawne i szybkie, dzięki czemu mogą być wykorzystywane do przenoszenia wiadomości pomiędzy zakochanymi, konspiratorami lub po prostu ludźmi ceniącymi sobie prywatność. Prowadzą stadny tryb życia, gromadząc się zazwyczaj do 10 osobników.

Ramora ✶

Występowanie: Ocean Indyjski.
Pożywienie: ryby.
Magiczne właściwości: moc ramory pozwala zakotwiczać statki i utrzymywać je w miejscu. Dobrze wytresowane ramory potrafią również płynąć razem ze statkiem, zwalniać jego żeglugę bądź przyśpieszać.
Wygląd: niezwykle długa, srebrna ryba o białym brzuchu, która swoją wielkością przerasta większość statków – największe osobniki dorastają nawet do 30 metrów. Posiadają bardzo smukłe ciała, które wydają się nie pasować do siły, jaką dysponują. Ich płetwy przypominają swoją budową delikatne skrzydła i są symetrycznie rozłożone po ich ciele z płetwą grzbietową ciągnącą się prawie przez całą jej długość.
Informacje dodatkowe: są łagodne w swoim usposobieniu, nie atakują niesprowokowane. Wykazują wręcz chęć współpracy z czarodziejami, możliwe jest swobodne pływanie z nimi. Zaatakowane próbują uciec od źródła zagrożenia, jeśli jednak to się nie powodzi – odpowiadają agresją. Prowadzą samotniczy tryb życia i zbierają się w grupy tylko raz w roku na czas tarła. Ze względu na jej długość jest związana z legendami o wężach morskich przez mugoli. Według historii są one również odpowiedzialne za śmierć takich historycznych postaci jak Marek Antoniusz w Bitwie pod Actium i Caliguli. Jest patronką żeglarzy. Międzynarodowa Konfederacja Czarodziejów ustanowiła prawa, które mają chronić ją przed kłusownikami – handel oraz polowania na ramory są ściśle kontrolowane, zakazane jest również łapanie ich. Są gatunkiem zagrożonym.

Toksyczek

Występowanie: pochodzi z Afryki, ale trzymany jest przez hodowców w Europie jako ozdoba w terrariach ze względu na jego walory estetyczne.
Pożywienie: rośliny.
Magiczne właściwości: jego muszla oraz śluz są bardzo jadowite – śluz wypala całą roślinność, po której toksyczek przejdzie, jednocześnie sam jest odporny na toksyczne właściwości roślin. Co godzinę zmienia kolor swojej muszli.
Wygląd: wyglądają jak ślimaki o jasnoróżowej skórze i muszelce, która co godzinę zmienia swój kolor we wszystkich odcieniach tęczy.
Informacje dodatkowe: należy im zapewnić wilgotny i ciepły klimat do hodowli. Jad toksyczka jest jednym z nielicznych sposobów na pozbycie się chorbotka.