Bestiariusz

Średnie

Nie należą do najgroźniejszych stworzeń, jednak ich hodowla jest wymagająca i podołać jej może jedynie czarodziej wprawiony w obcowaniu z magicznymi istotami. Występują także o wiele rzadziej niż stworzenia z wcześniejszych kategorii. Wiedza o tych stworzeniach wymaga Wiedzy przyrodniczej ◉◉○○○.

Bahanka

Występowanie: Europa, Ameryka Północna; chłodniejszy klimat.
Pożywienie: owady, żądlibąki.
Magiczne właściwości: jad bahanek wykorzystywany jest przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: często mylone z elfami. Spowodowane jest to tym, że przypominają małego człowieczka (dorosłe bahanki osiągają ok. 10 cm wzrostu), jednak ciało bahanek pokryte jest grubymi, czarnymi włosami. Mają dwie pary rąk i nóg, a ich skrzydła są grube, zaokrąglone i błyszczące, podobne do skrzydeł żuka. Posiadają dwa rzędy ostrych, jadowitych zębów. Mogą też przybierać kształt kameleona z owadzimi oczami i długimi ogonem oraz uszami. Jaja, które składają, są czarne.
Informacje dodatkowe: uważane są za pasożyty. Bahanki zagnieżdżają się między innymi w zasłonach. Wydają charakterystyczne brzęczenie. Królowe bahanek składają na raz do 500 jaj, które następnie zakopują. Młode wykluwają się po upływie od 2 do 3 tygodni. W razie ugryzienia bahanki, należy natychmiast spożyć antidotum, ponieważ są silnie trujące. Usuwanie bahanek nazywa się „debahanacją”. Polega to na spryskaniu ich paraliżującą je substancją, eliksirem o nazwie „Bahanocyd” opracowanym przez Zygmunta Budge’a. Są również wrażliwe na zaklęcie Flipendo (za wyjątkiem ich królowych, te są znacznie bardziej odporne). Są ulubionym pożywieniem jadowitej tentakuli. Inna nazwa bahanki to „kąsający elf”.

Bluzguś

Występowanie: większość świata.
Pożywienie: owady, owoce, krew (zwierząt).
Magiczne właściwości: potrafi porozumiewać się ludzką mową; skrzydła i śledziona bluzgusia wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: nie różni się od nietoperza.
Informacje dodatkowe: Aby odróżnić bluzgusia od zwykłego nietoperza, wystarczy mieć mocną, tkaną sieć na nietoperze i odrobinę szczęścia (a może pecha?). Wszystko, co trzeba zrobić, to udać się przed świtem pod jakąś jaskinię, kopalnię, bunkier lub nieużytkowany tunel kolejowy, rozstawić sieć i poczekać na powracające do kryjówki nietoperze. Zwykły nietoperz, gdy wpadnie w siatkę, będzie się szamotał i rozpaczliwie piszczał, usiłując się za wszelką cenę uwolnić. Bluzguś zaś, potrwa chwilę w bezruchu, a następnie zwyzywa cię na czym świat stoi dotykając i łamiąc po drodze wszelkie możliwe tabu i zasady dobrego smaku, a gdy skończy z tobą personalnie, zacznie rozstawiać ci po kątach rodzinę, bliskich, znajomych, zwierzęta domowe i hodowlane, słowem, wszystko i wszystkich. Z tego powodu czarodzieje niejednokrotnie nazywają bluzgusie „chamoperzami” lub „bluzgoperzami”. Ich oswojenie nie jest łatwe, bowiem istota ta słynie z niewyparzonej paszczy i przyrodzonej skłonności do obrażania wszystkiego i wszystkich, a poza tym jest dosyć wybredna w doborze towarzystwa i nie każdego skłonna jest zaakceptować jako towarzysza czy opiekuna.
Co ciekawe, szczęśliwe bluzgusie zwykły na cały głos śpiewać sobie piosenki, od których nawet wulgarnym szewcom uszy więdną, a zdeprawowanym marynarzom robi się głupio i nieswojo. Zdecydowanie odradza się zabierania bluzgusi w miejsca publiczne.

Błotoryj ✶

Występowanie: Południowa i Północna Ameryka oraz Europa; moczary.
Pożywienie: małe ssaki i mandragory.
Magiczne właściwości: dość odporna na zaklęcia skóra.
Wygląd: wyglądają jak połączenie żaby z jaszczurką przez rozciągnięte ciało i długi, mięsisty ogon. Dorastają do 80 centymetrów wysokości. Przyjmują szeroką skalę odcieni szarości i zieleni, mają szorstką, grubą skórę, która na plecach porośnięta jest grzybami, roślinami, albo wrastają w nie patyki – dlatego kiedy się nie porusza przypomina kłodę drewna. Posiadają małe, ostre zęby umieszczone w szerokiej paszczy i płetwiaste łapy o krótkich, grubych pazurach.
Informacje dodatkowe: żyją w małych grupach po kilka osobników, albo w parach. Zdarzają się samotne osobniki szukające swojego miejsca i partnera. Te terytorialne stworzenia mają w zwyczaju informować nieproszonych czarodziei o swojej obecności. Nie są nadmiernie agresywne – w przypadku znalezienia się zbyt blisko nich podgryzają kostki ostrzegawczo, by zmusić do wycofania. Sprowokowane i zagonione w kąt potrafią stanowić duże zagrożenie – mają mocny uścisk szczęk, za pomocą którego potrafią wciągnąć nawet dwa razy większe stworzenie ze sobą pod wodę. W skrajnych przypadkach głodu potrafią tym sposobem nawet upolować jelenia.

Chochlik kornwalijski

Występowanie: Wielka Brytania (zwłaszcza Korwalia w Anglii).
Pożywienie: owady.
Magiczne właściwości: potrafi latać; posiadają dużą siłę w stosunku do swojej masy ciała.
Wygląd: małe, latające stworzenie o jasnoniebieskiej skórze. Dorosłe chochliki osiągają do 20 cm wzrostu. Posiadają czułki na czubku głowy, wielkie uszy, duże, czarne oczy i złośliwy uśmiech wypełniony rzędem zębów. Ich ciała nie są owłosione.  Mają dwie pary długich, cienkich, przezroczystych skrzydeł podobnych do skrzydeł ważki. Czasami są mylone z bahankami lub elfami.
Informacje dodatkowe: uważane za szkodniki. Uwielbiają psocić i siać wokół siebie chaos. Wydają z siebie piskliwe odgłosy, ostre i przenikliwe, przypominające kłócące się papugi. Są w stanie podnieść człowieka za uszy. Lubią kraść różne rzeczy. Mogą się komunikować tylko ze sobą. Działa na nie zaklęcie Rictusempra (wywołujące łaskotki) oraz unieruchamiające.

Ciamarnica

Występowanie: dno Morza Północnego.
Pożywienie: ryby, skorupiaki.
Magiczne właściwości: jad jest wykorzystywany do wytwarzania eliksirów.
Wygląd: osiągają długość około 25 centymetrów. Ich ciało posiada otwór gębowy oraz woreczek wypełniony zabójczym jadem, którego używają do obrony przed drapieżnikami.
Informacje dodatkowe: pozbawione inteligencji istoty kierowane instynktem. Spotykane w dziczy w sporych grupach do kilkudziesięciu osobników, przez mugoli często mylone z meduzami przez specyficzny wygląd ich worka jadowego. Trytony używają ciamarnic jako podwodnej broni. Czarodzieje nie zaprzątają sobie raczej głowy próbom opanowania ich w ten sposób. Są za to hodowane przez umiejętnych hodowców dla ich jadu na eliksiry.

Czerwony Kapturek ✶

Występowanie: Europa Północna; żyją w tych miejscach, w których została przelana ludzka krew, dlatego najłatwiej je znaleźć w miejscach, w których kiedyś doszło do bitew bądź brutalnych mordów (np. w lochach zamków).
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: —
Wygląd: humanoidalne postaci, które wyglądem przypominają gobliny o zielonej skórze. Ich długi nos często przysłania ich niewielkie usta, w których kryją się bardzo ostre rzędy kłów. Często noszą przy sobie prowizoryczną broń (np. pałki). Osiągają wysokość 90–120 cm, mają ostre pazury i czerwone oczy. Ubierają się w resztki tego, co znajdą z ludzkich ubrań – zarówno czarodziei jak i mugoli.
Informacje dodatkowe: żyją w grupach liczących średnio do 15 osobników. Są bardzo agresywnymi, terytorialnymi istotami i stanowią szczególne niebezpieczeństwo dla mugoli – zawsze noszą przy sobie pałki, którymi gotowe są zatłuc na śmierć nieuważnego gościa. Mimo to zaliczane są do Średnio niebezpiecznych stworzeń, ponieważ mogą łatwo zostać odpędzone przy pomocy prostych zaklęć i uroków, a także eliksirem upiększającym.  Przypuszcza się, że są spokrewnione ze skrzatami domowymi, goblinami i krasnoludami.

Dwurożec

Występowanie: klimat umiarkowany.
Pożywienie: rośliny (głównie trawy i liście krzewów).
Magiczne właściwości: raz w roku zrzuca rogi, które są zbierane przez czarodziejów i wykorzystywane do sporządzania eliksirów (w tym do eliksiru wielosokowego).
Wygląd: podobne do krowy lub byka (w zależności od płci) stworzenia z dwoma zakręconymi rogami podobnymi do baranich. Samce są bardzo muskularne, z mocniejszym karkiem i grzywą ciągnącą się po szyi. Samice są mniejsze i nie posiadają grzywy. Dwurożce mają długie ogony zakończone pędzlem. Ich kolory zazwyczaj przyjmują ciemno–brązową barwę. Są parzystokopytne.
Informacje dodatkowe: żyją stadnie, ich grupy potrafią liczyć nawet po 30 osobników. Stado zawsze podąża za swoim przewodnikiem – samcem. Samce są bardzo agresywne, samice o wiele łagodniejsze, chyba że mają młode. Dopuszczają do siebie jednak czarodziei, którzy okiełznali ich gwałtowną naturę. Bardzo dobrze reagują na dźwięki fletu. Posiadają imponującą siłę.

Hipogryf

Występowanie: Europa.
Pożywienie: mięso (głównie małe ssaki, najchętniej fretki) i padlina.
Magiczne właściwości: hipogryfy potrafią wyczuć, dokąd chce lecieć ich właściciel, dzięki czemu nie trzeba nimi specjalnie sterować w trakcie samego lotu.
Wygląd: podobne swoimi rozmiarami do konia – osiągają do 150 cm w kłębie. Są hybrydą orła oraz konia – przednie nogi, skrzydła i łeb mają orle, zaś reszta ciała przypomina konia. Ich pióra i sierść mogą posiadać różną barwę: ciemnoszare, różowe, kasztanowe, brązowe, kruczoczarne. Często mylony z gryfem.
Informacje dodatkowe: hipogryfy żyją w stadach do 8 osobników. Są terytorialne – oznaczają swój teren pazurami i piórami, które gubią podczas ocierania się o drzewa. Zakładają i wiją swoje gniazda, w których składają jedno jajo. Wykluwa się ono od 24 godzin do maksymalnie 48. Młode są zdolne do lotu w przeciągu tygodnia, ale dorosłość osiągają dopiero po roku. Są to bardzo dumne, inteligentne stworzenia, łatwo jest je urazić. Dzikie hipogryfy są śmiertelnie niebezpieczne – to drapieżniki, które nie tolerują obcych na swoim terenie. Dopiero oswojone mogą być dosiadane. Aby przekonać do siebie (oswojonego!) hipogryfa, należy się przed nim ukłonić. Konieczne jest zachowanie kontaktu wzrokowego – bez mrugania. Ważne jest również zapamiętanie, że to hipogryf powinien wykonać pierwszy ruch w tym powitaniu. Źle poprowadzone przywitanie zakończy się atakiem hpogryfa – nawet oswojonego. Ze względu na ich niezależną naturę są trudnymi stworzeniami w hodowli, rozmnażanie hipogryfów stanowi duże wyzwanie i odnotowano pojedyncze przypadki takich sukcesów.

Jeżanka

Występowanie: Ocean Atlantycki.
Pożywienie: ryby i mięso.
Magiczne właściwości: kolce wykorzystywane przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: są to w całości pokryte kolcami ryby, których płetwy są tak przejrzyste, że wyglądają jakby były zrobione z pajęczyny. Zazwyczaj przyjmują barwy szarości, bardzo rzadko bieli. Mają bardzo szerokie paszcze z ostrymi i długimi kłami.
Informacje dodatkowe: poruszają się w ławicach i bez problemu niszczą rybackie sieci. Mają zachowania podobne do piranii, dlatego trzeba być bardzo rozważnym w spotkaniu z tymi stworzeniami. Według legend zostały stworzone przez czarodziejskich marynarzy wściekłych na mugoli za obrażenie ich.

Kozłag

Występowanie: Ameryka Północna (głównie Wisconsin).
Pożywienie: mięso (ich przysmakiem są lunaballe).
Magiczne właściwości: ich rogi mają ogromne właściwości magiczne; proszek z ich rogów sprawia, że można się obyć bez snu przez cały tydzień, a także uodparnia na alkohol.
Wygląd: kroczące na czterech łapach stwory o łbach podobne do żaby, wielkością zbliżone do dużych psów. Są rogatymi stworzeniami o świecących, czerwonych oczach i długich kłach wystających z górnej szczęki. Są porośnięte krótkim futrem, a wokół łbów mają dłuższe włosie przypominające grzywę. Ich łapy zakończone są długimi pazurami. Występują w czarnych i szarawych odmianach.
Informacje dodatkowe: często odwiedzają mugolskie farmy w poszukiwaniu pożywienia, co prowadzi do wielu problemów związanych z Kodeksem Tajności.

Kołkogonek

Występowanie: Europa, Rosja, Ameryka Północna i Południowa; rolnicze tereny.
Pożywienie: są wszystkożerne.
Magiczne właściwości: przynoszą pecha właścicielom.
Wygląd: do złudzenia przypomina karłowatą świnię, szczególnie w pierwszych miesiącach życia. Ma nienaturalnie długie, chude nogi, serdelkowaty ogon i całkowicie czarne oczy pozbawione białka.
Informacje dodatkowe: kołkogonek wkrada się do chlewu i ssie zwyczajną maciorę razem z jej prawdziwymi młodymi. Im dłużej będzie przebywał w zagrodzie i im większy urośnie, tym dłużej gospodarza będzie dręczyła zła passa. Kołkogonek jest wyjątkowo szybki i trudny do schwytania, ale jeśli zostanie przepędzony za granice gospodarstwa przez całkowicie białego psa lub kota, nigdy już do niego nie powróci. Sekcja Szkodników w Departamencie Kontroli Nad Magicznymi Stworzeniami trzyma specjalnie w tym celu dwanaście ogarów albinosów.

Kuguchar

Występowanie: cały świat.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: zawsze odnajduje drogę do domu i może do niego doprowadzić swojego właściciela; wibrysy wykorzystywane są przy tworzeniu różdżek.
Wygląd: podobne do kota i często mylnie zaliczane do jego rasy. Przypomina dużego, perskiego kota lub rysia. Ma rude lub szare, nakrapiane, cętkowane albo łaciate futro, wielkie uszy i ogon zakończony pędzelkiem (jak u lwa).
Informacje dodatkowe: są bardzo inteligentne, niezależne i czasami agresywne, ale gdy spodoba mu się jakiś czarodziej, to może być wspaniałym i lojalnym zwierzątkiem domowym, które chroni właściciela i swój dom. Ma niezwykłą zdolność wykrywania przykrych i podejrzanych osobników, potrafi też doprowadzić do domu swojego właściciela, jeśli ten zabłądził. Samica kuguchara w jednym miocie rodzi do ośmiu młodych. Mogą się one krzyżować ze zwykłymi kotami, w wyniku czego rodzą się półkuguchary. Kuguchara nie można posiadać bez licencji, ponieważ nietypowy wygląd tego stworzenia może wzbudzać zainteresowanie mugoli. Żyją dłużej niż zwykłe koty (potrafią przeżyć przynajmniej 26 lat).

Leprokonus ✶

Występowanie: Irlandia; lasy.
Pożywienie: rośliny.
Magiczne właściwości: leprokonusy wytwarzają substancję podobną do złota (mogą stworzyć galeony), która znika po kilku godzinach; służą pomocą czarodziejowi, który zdoła zaprzyjaźnić się z leprokonusem i zaoferuje mu dom.
Wygląd: przypominają karłowatych ludzi o zielonej skórze i długich, spiczastych uszach. Ich cechą rozpoznawalną w kulturze jest to, że ubierają się na zielono. Według tradycji elegancki leprokonus nosi czerwoną kurteczkę z błyszczącymi guzikami, niebieskie lub jasno–brązowe rajstopy, duże buty ze srebrzystą sprzączką i wysoki albo trójgraniasty kapelusz. Sięgający najczęściej od 15 do 30 cm wzrostu leprokonus może wyglądać zarówno hultajsko, jak i bardzo elegancko. Wielu nosi brodę i pali fajkę. Do pracy leprokonus wkłada zazwyczaj skórzany szewski fartuch i ma przy sobie mały młoteczek (większość czasu spędzają na szyciu i polerowaniu butów).
Informacje dodatkowe: leprokonusy posiadają ludzką inteligencję. Chociaż te skrzaty większość czasu spędzają na szyciu butów, nie jest żadną tajemnicą, że strzegą również pradawnych składów zakopanego złota oraz innych skarbów. Według legendy ludzie mogą korzystać z tych bogactw, jednak tylko wtedy gdy są dość sprytni, by uwięzić leprokonusa i w zamian za wolność zażądać od niego skarbu. Nie jest to takie proste, gdyż te drobne istoty są bardzo inteligentne i zwykle udaje im się przechytrzyć człowieka. Inną jego nazwą jest Klaurikron.

Niuchacz

Występowanie: Wielka Brytania; żyją w norach wydrążonych nawet do dwudziestu stóp pod ziemią.
Pożywienie: mleko, mięso.
Magiczne właściwości: posiadają niesamowicie pojemną torbę na brzuchu, która jest w stanie pomieścić nawet całe kilogramy przedmiotów różnego rodzaju. Najczęściej jest to złoto bądź inne świecidełka, które niuchacz jest w stanie wytropić z dużych odległości. Mają również niesamowicie czuły węch i potrafią z perfekcyjną skutecznością tropić czarodziei, których zapach rozpoznają nawet w tłocznych ulicach miasta.
Wygląd: gryzoniopodobne stworzenie z długim ryjkiem, podobnym do mieszanki dziobaka z kretem i czarnym, puszystym owłosieniem.
Informacje dodatkowe: te niezwykle inteligentne stworzenia żyją w stadach liczących parę osobników. Samica rodzi do ośmiu młodych. Przywiązują się do ludzi, jeśli zostaną oswojone. Posiadają nawet zrozumienie dla ludzkiej moralności (np. oswojony niuchacz wie, że kradzież jest zła i potrafi okazać skruchę, ale jego instynkt jest zawsze silniejszy). Widząc jakiekolwiek błyskotki niuchacze zazwyczaj przestają słuchać swojego właściciela i rzucają się do polowania na złoto. Ze względu na ich zamiłowanie do błyskotek trzymanie niuchacza w domu nie jest dobrym pomysłem, bo mogą go całkowicie zdemolować. Pozbawienie niuchacza jego zdobyczy jest możliwe chwytając zwierzę głową do dołu i łaskocząc go po brzuchu lub przy pomocy zaklęcia przywołującego Accio.

Ognisty krab

Występowanie: Fidżi.
Pożywienie: rośliny.
Magiczne właściwości: skorupy ognistych krabów są jednymi z najlepszych kociołków. Ponadto świetnie podgrzewają kociołki zarówno do warzenia eliksirów jak i gotowania. Atakowany, wystrzeliwuje z tylnego końca płomienie.
Wygląd: przypomina żółwia o szarej skórze i czarnych oczach. Posiadają skorupy usiane szlachetnymi kamieniami – rubinami, szafirami i szmaragdami. Porusza się na sześciu kończynach zakończonych ostrymi pazurami. Z przodu, przy żółwim pysku, wyposażony jest w parę szczypiec.
Informacje dodatkowe: ze względu na szlachetne kamienie na ich skorupach, stanowiły gratkę zarówno dla mugoli jak i czarodziei. Ogniste kraby są gatunkiem zagrożonym i żyją głównie w rezerwacie na Fidżi, która jest ich naturalnym domem. Nie są agresywne i łatwo je oswoić.

Salamandra ognista

Występowanie: magiczny ogień
Pożywienie: płomienie
Magiczne właściwości: krew posiada właściwości regenerujące i lecznicze, wykorzystywana jest przy sporządzaniu wielu rodzajów eliksirów.
Wygląd: mała, ognista jaszczurka o sześciu nogach, pokryta  łuskami. Kolor jej ciała zależy od temperatury ognia, z którego się zrodziła (od szkarłatnego, przez pomarańczowy, a nawet niebieski czy biały).
Informacje dodatkowe: salamandra rodzi się w magicznym ogniu (nazywanym salamandrowym ogniem, jeśli wylęgnie się z niego jaszczurka) i żyje tak długo, jak pali się ogień, z którego powstała, żywiąc się jego płomieniami. Można ją z niego wyciągnąć, a karmiona pieprzem jest w stanie żyć poza nim do 6 godzin, choć jeśli ogień zgaśnie wcześniej – zginie i ona, niezależnie, czy podawano jej pieprz czy nie. Salamandra może żyć poza swoim ogniem również, jeśli znajdzie się na zaczarowanym, rozgrzanym kamieniu.

Salamandry może dotknąć choroba nazywana „zgnilizną łusek”. Nieleczona może spowodować oderwanie ogona salamandry. Kuracja polega na wcieraniu w ciało jaszczurek trochę sproszkowanego chilli.

Smoczognik

Występowanie: cały świat.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: potrafią latać; na końcówce ogona wytwarzają iskry, które mogą podpalić wszystko, co jest łatwopalne; osobniki należące do rodziny Rowle są w stanie zrozumieć skomplikowane komendy.
Wygląd: wyglądają jak jaszczurki z nietoperzowymi skrzydłami. Niektórzy nazywają je smoczymi miniaturkami, choć różnice są oczywiste. Potrafią przyjmować przeróżne kolory, nawet niejednolite – z plamami, cętkami czy pasami. Różnią się między sobą nawet kształtami łbów, rodzajem łusek, ułożeniem skrzydeł czy kształtem ogonów. W Wielkiej Brytanii zazwyczaj spotyka się czarne bądź ciemno–szare i ciemnozielone odmiany. Ich rozmiar różni się w zależności od gatunku: jedne mieszczą się na dłoni, inne zaś są wielkości średniego psa.
Informacje dodatkowe: stworzenia stadne. Inteligencją podobne do zwierząt domowych takich jak psy. Możliwa jest ich tresura, bardzo łatwo przywiązują się do człowieka. Rodzina Rowle, korzystając ze swojej szerokiej wiedzy o smokach, potrafi tak wytresować hodowane przez siebie smoczogniki, że te są w stanie rozumieć i wykonywać skomplikowane komendy.

Smucikonie

Występowanie: głównie Rosja, stepy Mongolii; można je jednak spotkać na całym świecie w mało zaludnionych, otwartych terenach.
Pożywienie: mięso, krew.
Magiczne właściwości: potrafią komunikować się z ludźmi za pomocą telepatii. Ich słownictwo nie jest specjalnie bogate, ale potrafią formułować składne wypowiedzi. Istoty te mają doskonałą orientację w terenie i zawsze są w stanie wyczuć najbliższą ludzką siedzibę.
Wygląd: skurczone, podobne ludziom istoty, podobne nieco do skrzatów domowych. Są jednak od nich mniejsze wysokością i szersze w ramionach. Wyglądają dość nieproporcjonalnie przez dziwnie długie i chude nogi, podczas gdy brzuchy zazwyczaj wystają dumnie ponad pas. Zdeformowana głowa o wielkich, kartoflowych nosach osadzona jest prawie na samych ramionach, jakby brakowało szyi. Jest to złudzenie – smucikonie zapuszczają długie włosy i brody, które posiadają tak samce jak i samice.
Informacje dodatkowe: zaliczane są do gatunku skrzatów. Zazwyczaj zakładają swoje małe osady kopiąc nory w ziemi nieopodal małych wiosek albo pojedynczych gospodarstw. Żyją w rodzinach od 2 do 6 osobników. Rzadko zdarzają się osamotnione osobniki. W przeciwieństwie do skrzatów uważane są za szkodniki. Szkodzą zwierzętom domowym (głównie koniom), których krwią się żywią nocą. Broda smucikoni jest ich dumą. Pozbawienie ich takowej prowadzi do wykluczenia osobnika, który zazwyczaj nie radzi sobie w pojedynkę, co prowadzi do jego śmierci. Przez mugoli nazywane „krasnalami ogrodowymi”.

Szczuroszczet

Występowanie: wybrzeża Wielkiej Brytanii.
Pożywienie: skorupiaki.
Magiczne właściwości: jedzenie marynowanej narośli szczuroszczeta zwiększa odporność na uroki i zaklęcia, ale przedawkowanie może spowodować, że uszy zażywającego porosną okropnymi fioletowymi włosami. Czułki szczuroszczeta są składnikiem eliksirów łagodzących rany.
Wygląd: ciało szczura pozbawionego futra z krecim ryjkiem. Ich grzbiet porośnięty jest na całej długości miękką tkanką o nieco jaśniejszym kolorze niż skóra. Ta narośl przypomina nieco koralowce falujące pod wodą i jest też bardzo miękka w dotyku, nieco gumowata. Ich kolory występują w jasnych odmianach brązów i brudnego beżu.
Informacje dodatkowe: zazwyczaj żyją w małych stadach do 8 osobników, ale dobrze sobie radzą jako zwierzątka domowe. Z natury są płochliwe i atakują tylko, kiedy czują się zagrożone. Ich stadny tryb życia czyni je towarzyskimi kreaturami.

Pogryzienia przez szczuroszczeta są groźne nawet dla czarodziei. Objawiają się poprzez płomienie z odbytu, a także mocnym poceniem się i dreszczami. Warto zaznaczyć, że mugole, przez nieco odmienną naturę od czarodziejów, ciężej znoszą ukąszenia szczuroszczetów. Objawy zazwyczaj ustępują po dwóch dobach, zalecany jest jednak kontakt z uzdrowicielem.

Szpiczak

Występowanie: Ameryka Północna i Europa Północna; tereny zalesione, również parki miejskie czy ogrody.
Pożywienie: rośliny (lubują się w dzikich stokrotkach).
Magiczne właściwości: igły wykorzystywane są przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: mugole zazwyczaj mylą go z jeżem. Te dwa gatunki są praktycznie identyczne i tylko wprawne oko je od siebie odróżni. Mają minimalnie ciemniejsze ubarwienie od jeży.
Informacje dodatkowe: ostre zęby szpiczaków sprawiają, że radzą sobie one nie tylko z małymi istotami jak robaki, ale nawet i z wężami. W trakcie zimy hibernują w swoich przygotowanych norach i budzą się dopiero na wiosnę. Prowadzą raczej samotniczy tryb życia. Dorosłe osobniki opuszczają samicę, szukając swojego miejsca do życia.

Szpiczaki są inteligentniejszymi wersjami pobratymców jeży. Aby odróżnić szpiczaka od jeża należy mu podać jedzenie – pomyśli on, że właściciel domu chce go zwabić w pułapkę i wobec tego zniszczy mu rośliny lub rabaty ogrodowe. Mleko jest dla szpiczaków trujące.

Tycigryfek

Występowanie: górne partie Himalajów.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: —
Wygląd: tycigryfki wyglądają jak miniaturowe wersje swoich znacznie większych kuzynów – gryfów. Dorastają do wielkości średnich kotów domowych.
Informacje dodatkowe: żyją w parach, w które łączą się na całe życie. Te małe, agresywne, uparte i niezwykle dumne stworzenia nie znają pojęcia strachu i gotowe są stanąć do walki nawet z o wiele większymi przeciwnikami, a jako że potrafią latać i uzbrojone są w niezmiernie twarde i ostre pazury oraz dzioby, to walka często kończy się dla nich zwycięsko. Stworzenia te mają niemal obsesyjną skłonność do gromadzenia wszelkich błyskotek, zatem czarodzieje, którym udało się oswoić tycigryfka lub nawet parę i pozwalali im latać luzem, po jakimś czasie znajdowali u siebie w domu małą górkę biżuterii i różnorakich błyszczących kosztowności, której ich podopieczni zaciekle bronili.

Wąż morski

Występowanie: Atlantyk, Ocean Spokojny i Morze Śródziemne.
Pożywienie: ryby, ptaki.
Magiczne właściwości: —
Wygląd: ogromne węże, których ciało, gdy są dorosłe, sięga około 30 m (młode osiągają do 15 m) długości. Posiadają końską głowę najeżoną ostrymi zębami i rozwidlony język. Pokryte są niebieską, zieloną lub turkusową łuską, a od strony brzucha – różową. Na całej długości grzbietu rozstawione ma płetwy.
Informacje dodatkowe: pomimo groźnego wyglądu, węże morskie mają bardzo spokojny charakter i nie są znane z atakowania ludzi. Często układają swoje ciała w pętle, imitując skały bądź wysepki na morzu, wabiąc tak do siebie ptaki, które atakują i zjadają.
Mylnie zakładano, że Potwór z Loch Ness był wężem morskim, gdy w rzeczywistości była to kelpia.

Wozak

Występowanie: Wielka Brytania, Irlandia, Ameryka Północna; nory pod ziemią.
Pożywienie: gnomy, krety, szczury, polne myszy.
Magiczne właściwości: potrafi porozumiewać się ludzką mową.
Wygląd: przypomina przerośniętą fretkę. Chudy, o długim tułowiu stwór z ostrymi jak brzytwa zębami. Ma puchaty ogon, stanowiący 1/3 jego ciała. Oczy ma czarne lub bursztynowe, a uszy małe i zaokrąglone. Porusza się na czterech małych łapkach.
Informacje dodatkowe: potrafi mówić, ale nie da się z wozakiem przeprowadzić prawdziwej, sensownej rozmowy, bo ten ogranicza się zwykle do kilku krótkich (i zazwyczaj obraźliwych) zdań, które powtarza bez przerwy. Mieszka pod ziemią, gdzie poluje na gnomy. Bywa wykorzystywany przez czarodziejów do odgnamiania ogrodów, jednak wielu uważa tę metodę za zbyt brutalną.

Żądlibąk

Występowanie: Europa, Australia.
Pożywienie: nektar, pyłek kwiatowy, spadź.
Magiczne właściwości: lata z ogromną prędkością (tak, że mugole rzadko go zauważają i sprawia to również trudność czarodziejom); suszone żądła wykorzystywane są do sporządzania eliksirów oraz popularnych słodyczy (musów–świstusów).
Wygląd: maleńki intensywnie szafirowy owad. Jego ciało osiąga do 1,5 cm długości. Trzy pary półprzezroczystych, fioletowo–niebieskich skrzydeł znajduje się na czubku jego głowy i macha nimi tak szybko, że podczas lotu kręci się wokół własnej osi. Posiada cienkie, czerwone żądło na dole ciała. Ma trzy pary odnóży.
Informacje dodatkowe: użądlenie przez żądlibąka wywołuje najpierw zawroty głowy, a następnie lewitację. Pokolenia młodych australijskich czarownic i czarodziejów starały się łapać żądlibąki i zmuszać je do żądlenia, aby móc cieszyć się tymi efektami ubocznymi, aczkolwiek zbyt duża ilość użądleń może sprawić, że ofiara unosi się nad ziemią przez kilka dni, a w przypadku silnej reakcji alergicznej może dojść do stałej lewitacji. Żyją w koloniach, zakładają gniazda w ziemi czy drzewach, ale również w przygotowanych dla nich ulach. Komunikują się ze sobą za pomocą brzęczenia.