Bestiariusz

Groźne

Nie nadają się do hodowli, udomowienia, tudzież tresury. Ich posiadanie jest oficjalnie zakazane ze względu na agresywne usposobienie. Są także nazywane mordercami czarodziejów. Wiedza o tych stworzeniach wymaga Wiedzy przyrodniczej ◉◉◉◉○.

Akromantula

Występowanie: cały świat; zamieszkują gęste lasy, puszcze i dżungle, w Wielkiej Brytanii spotkać je można w Zakazanym Lesie.
Pożywienie: mięso, skorupiaki, larwy, inne pająki i akromantule.
Magiczne właściwości: bardzo silny jad, który jest wykorzystywany przy sporządzaniu eliksirów; starsze osobniki potrafią porozumiewać się ludzką mową.
Wygląd: stworzenia wyglądające jak włochate pająki, niektóre sięgają monstrualnych rozmiarów. Kolor ich włosia przechodzi od szarości aż do czerni.
Informacje dodatkowe: swoją inteligencją dorównują ludzkiej, są bardzo zwinne i szybkie, tworzą sieci łączące całe drzewa, które zamieszkują. Kiedy akromantule czują się złe lub podekscytowane, ich szczękoczułki wydają charakterystyczny klekot. Żyją stadnie. Handel jajami akromantuli jest surowo zabroniony i jednocześnie są one bardzo pożądanym towarem czarnego rynku. Powstały jako istoty magiczne do chronienia domostw i skarbów, dziś jednak nie zna się sposobu na ich ułaskawienie. Jad akromantuli jest najcenniejszy, kiedy pobrano go za życia stworzenia (co jest prawie niewykonalne) lub tuż po śmierci. Akromantule są odwiecznym wrogiem bazyliszków.

Bazyliszek

Występowanie: cały świat.
Pożywienie: mięso (także ludzie), ryby.
Magiczne właściwości: zabójcze spojrzenie, zdolne również do petryfikacji; niezwykle trujący jad; skóra przynajmniej częściowo odporna na zaklęcia.
Wygląd: ogromny wąż, którego ciało, gdy dorośnie, sięga długości nawet 20 m.  Jego skórę pokrywają łuski o ciemnej, szmaragdowozielonej barwie, a brzuch ma trochę jaśniejszy od grzbietu. Na trójkątnej głowie osadzone ma rogi przypominające koronę i wielkie, żółte oczy, a szczęki, które rozwierają się szeroko, wyposażone ma w długie i gęsto rozmieszczone jadowite kły, zakrzywione w kierunku przełyku, by nie pozwolić ofierze uciec z uścisku. Samce bazyliszków mają charakterystyczny, szkarłatny pojedynczy grzebień na głowie. Szkielet bazyliszka posiada inną czaszkę niż wąż: wyglądem przypomina bardziej czaszkę dinozaura, jego szczęka jest krótka i masywna. Tak jak normalny wąż, bazyliszek co jakiś czas zrzuca skórę i zastępuje ją nową.
Informacje dodatkowe: nazywany „Królem węży”. Rodzi się z kurzego jaja podłożonego ropusze. Nie wiadomo, czy sam może składać swoje jaja. Jego słabością jest pianie koguta, którego się boi, ponieważ jest dla niego zgubne. Jest śmiertelnym wrogiem pająków (w tym akromantul). Potrafi dożyć nawet 900 lat. Bazyliszek jest śmiertelnie jadowity i zabija samym spojrzeniem. Jeśli jednak ofiara spojrzy w oczy węża niebezpośrednio (np. zobaczy je w lustrze lub kałuży), zostawanie spetryfikowana, czyli „zamrożona” we własnym ciele. Pomóc takiej ofierze może jedynie wywar z mandragor. Jego jad jest potężną substancją magiczną. Jedynym antidotum na ukąszenie bazyliszka są łzy feniksa. Ma wyostrzony zmysł słuchu i węchu. Z bazyliszkiem mogą się porozumieć jedynie czarodzieje, którzy są wężouści.

Hodowla bazyliszków została zakazana już w średniowieczu, jednak niektórzy czarnoksiężnicy nadal tego próbowali. Brytyjskie Ministerstwo Magii oświadczyło, że wszystkie kurniki w czarodziejskim świecie podlegają inspekcji policyjnej, aby zapobiec hodowli bazyliszków.

Chimera

Występowanie: Grecja.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: potrafią zionąć ogniem, wykazują dużą odporność na magię. Ich jaja są wykorzystywane przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: potwór o głowie lwa, tułowiu kozy i ogonie smoka. Dorównują wielkością dużym koniom.
Informacje dodatkowe: są to istoty złośliwe i krwiożercze, a dodatkowo niezwykle inteligentne, co czyni je bardzo niebezpiecznymi przeciwnikami. Nie ma udokumentowanego przypadku oswojenia ich i znany jest tylko jeden przypadek zabicia chimery (dokonał tego heros imieniem Bellerofont dosiadający abraksana). Jest zakaz handlowania ich jajami i jednocześnie są one bardzo. Wiele informacji o tym stworzeniu wciąż czeka na odkrycie.

Dementor

Występowanie: Azkaban (Morze Północne).
Pożywienie: szczęśliwe i dobre ludzkie emocje, ludzkie dusze.
Magiczne właściwości: nieśmiertelność, lewitacja, sprowadzanie strachu i pustki samą obecnością, tzw. pocałunek dementora wysysający z człowieka duszę; są niewidzialne dla mugoli.
Wygląd: posiadają ludzką sylwetkę (mierzą nawet do 3,5m) – sama skóra nawleczona na kości, szara i pomarszczona, pokryta liszajami. Ich twarz jest płaska, bez oczu czy nozdrzy, w miejscu ust posiadają otwór gębowy, przez który się pożywiają. Przyodziani są w czarne, postrzępione szaty, z czego ich kaptur zazwyczaj zasłania całkowicie ich twarze.
Informacje dodatkowe: jednym z najbardziej przerażających stworzeń w świecie magicznym są dementorzy. Ich powstanie historycy umiejscawiają w twierdzy Azkaban na Morzu Północnym, gdzie rezydował mag Ekrizdisa. Nie jest wiadome, jak dokładnie powstały – gdy do twierdzy przybyli czarodzieje, dementorzy już zamieszkiwali twierdzę. Dziś Azkaban jest więzieniem, a dementorzy jego strażnikami. Te istoty spotykane są też jednak poza nim. Rzadko występują w pojedynkę – zazwyczaj przemieszczają się grupami. Mają głośny i świszczący oddech, a ich obecność rozpoznawalna jest po chłodzie, uczuciu strachu i pustki oraz silnym zapachu zgnilizny. Są niewidzialne dla mugoli oraz charłaków, ale dla obu tych grup nadal wyczuwalna jest ich obecność. Poruszają się szybko i sprawnie lewitując nad ziemią. Posiłkiem dementorów są ludzie, a konkretnie – pozytywne wspomnienia. Stałe pożywianie się dementora na człowieku prowadzi do poważnych zmian na psychice. Co ciekawe nie wyczuwają one czarodziei zamienionych w zwierzęta i ignorują magiczne stworzenia. Z dementorami można się porozumiewać. Są inteligentne, znają ludzką mowę i można nawet wchodzić z nimi w układy. Stworzenia te jednak działają tylko we własnym interesie, dlatego choć bez problemu mogą wykonywać dane polecenia to muszą mieć z tego korzyść – głównie chodzi o dostęp do łatwego pożywienia. Jedynym znanym sposobem na przepędzenie dementorów jest zaklęcie Patronusa. Osobom po spotkaniu z dementorem często daje się czekoladę.

Garboróg

Występowanie: góry w Europie.
Pożywienie: mięso, rośliny.
Magiczne właściwości: skóra grubsza od smoczej, odporna na większość zaklęć; sproszkowany róg wykorzystywany jest przy sporządzaniu eliksirów.
Wygląd: duże zwierzę z garbem na grzbiecie i dwoma bardzo ostrymi rogami na głowie. Jego skóra jest barwy szaro–fioletowawej. Porusza się na czterech nogach, z czego na każdej ma po cztery palce. Na pysku ma wyrostki przypominające macki, służące do chwytania pożywienia i wkładania go do buzi. Przypomina nieco tygrysa szablozębnego. Samce są większe od samic i mają też znacznie bardziej okazałe rogi.
Informacje dodatkowe: bardzo agresywne i niebezpieczne. Gdy garboróg jest wściekły, zaczyna emitować pomarańczową łunę z ciała i tymczasowo zwiększa tężyznę zwierzęcia. Ze względu na niebezpieczeństwo, jakie sobą prezentują, sproszkowany róg garboroga, wykorzystywany do eliksirów, jest niezwykle drogi. Są bardzo protekcyjne w stosunku do swoich młodych. W 1926 roku ich gatunek był  na skraju wyginięcia, ale dzięki Newtonowi Skamanderowi, udało się trochę odbudować jego populację. Pomimo swojej agresywnej natury, znane są rzadkie przypadki, w których garboróg był w stanie zaprzyjaźnić się z czarodziejem.

Mantykora

Występowanie: cały świat; zamieszkuje głównie ciemne nory i wilgotne jaskinie.
Pożywienie: mięso.
Magiczne właściwości: skóra odbijająca większość zaklęć; jad w żądle powoduje natychmiastową śmierć.
Wygląd: potwór o głowie człowieka, ciele lwa, skrzydłach smoka oraz ogonie skorpiona z żądłem, podobna wielkością do dużych koni.
Informacje dodatkowe: wywodzi się z Grecji. Mantykory posiadają inteligencję człowieka i dopiero w XIX wieku zostały zaklasyfikowane do zwierząt przez brutalność i agresję, które wygrywały w niej ponad rozsądek. Przemawiają one ludzkim głosem, ale rozmowy z nią są prawie niemożliwe. Podczas pożywiania się mantykory cicho nucą. Są samotnie żyjącymi istotami i tylko podczas godów poszukują partnera. Składają jaja będące zakazanym i cennym towarem czarnego rynku.

Nundu

Występowanie: Wschodnia Afryka.
Pożywienie: mięso (duże ssaki).
Magiczne właściwości: stworzenia te są niezwykle silne fizycznie. Posiadają zdolność sprowadzenia zarazy oddechem. Mają bardzo wysoką odporność na magię. Potrafią strzelać kolcami ze swojej grzywy.
Wygląd: przypominające lamparty, nundu posiadają centkowaną skórę w odcieniach mdłych, wyblakłych brązów lub żółci z czarnymi cętkami. Ich ciało pokryte jest ostrymi kolcami, a wokół ich szyi skóra rozciąga się tworząc coś w rodzaju lwiej grzywy. Są o wiele większe od tygrysów.
Informacje dodatkowe: mimo dużych rozmiarów wcale nie przeszkadza im to w bezszelestnym poruszaniu się po każdym terenie. Żywią się mięsem dużych ssaków. Nie ma znanych, udokumentowanych przypadków wygrania pojedynku jednego czarodzieja z nundu, mówi się, że by go pokonać potrzeba przynajmniej setki czarodziei. Są bardzo inteligentne. Wiele tajemnic tego stworzenia pozostało nadal do odkrycia.

Przyczajacz

Występowanie: Ameryka Północna.
Pożywienie: mięso (przede wszystkim ludzkie).
Magiczne właściwości: niewidzialność, zmiennkoształtność.
Wygląd: w swojej naturalnej formie przypomina wysokiego, chudego niedźwiedzia o srebrnym futrze. Może zmieniać swoją formę, by lepiej skrywać się za różnymi przedmiotami.
Informacje dodatkowe: jest krzyżówką demimoza z ghulem. Stosunkowo młody gatunek, stworzony przypadkowo. Został przywieziony na statku płynącym z Europy do Ameryki Północnej przez europejskiego oszusta, Fineasa Fletchera, w XVII wieku. Fletcher, przedsiębiorca handlujący zakazanymi artefaktami i stworzeniami, na posiadanie których nie miał zezwolenia, zamierzał przemycić do Ameryki Północnej demimoza, aby rozpocząć tam hodowlę. Nielegalnie przewożona samica demimoza uciekła podczas podróży z klatki i spotkała podróżującego na gapę ghula, z którym się zaprzyjaźniła do tego stopnia, że doczekali się potomstwa. Gdy statek należący do Fletchera przybił do brzegów Massachusetts, potomstwo demimozy i ghula pojawiło się w tamtejszych lasach. Spekuluje się, że przyczajacze musiały istnieć tam już wcześniej, ponieważ były w stanie się rozmnażać dalej: ich potomkowie nadal grasują w tym regionie, atakując niemal wyłącznie ludzi. Prowadzi nocny tryb życia i jest wyjątkowo brutalny. Mugole nazywają go „Zaplecoskryjem”. Atak przyczajacza ma szansę przeżyć tylko czarodziej.

Smok

Prawdopodobnie najbardziej znane stworzenia magiczne na świecie. Z uwagi na swą wielkość, wygląd i możliwość ziania ogniem, powszechnie uważane za przerażające, ale jednocześnie budzący podziw. Chociaż samce wydają się oczywistym zagrożeniem, tak samice często są znacznie większe, groźniejsze i bardziej skore do walki z ludźmi, jak i innymi stworzeniami świata czarodziejów (zwłaszcza jeśli wysiadują jaja lub opiekują się pisklakami i młodymi).

Smoki można spotkać na całym świecie; niektóre gatunki pozostają lojalne swoim rodzimym środowiskom, podczas gdy inne mają niekiedy w zwyczaju migrować nie tylko z kraju do kraju, ale też z jednego kontynentu na drugi. Chociaż znaczna większość osobników krzyżuje się w granicach własnego gatunku, tak czasem może dojść do utworzenia spektakularnych krzyżówek genetycznych.

Istnieje wiele odniesień do nich również w kulturze mugoli, zwłaszcza w Azji i średniowiecznym folklorze europejskim. Niemagowie przypisują często smokom umiejętności, których te nie posiadają – mówienia, spiskowania, gromadzenie kosztowności, tworzenia własnych siedzib podobnych do ludzkich, czy nawet tymczasowej transformacji w istotę ludzką.

Gatunki smoków

Aztecki złotopióry

Pochodzenie: Ameryka południowa.
Pożywienie: rośliny (owoce, jagody, nektar).
Natura: przyjazny || ciekawski || lubi zabawę || lubi uczyć się nowych rzeczy.
Wygląd: ma szorstką, jasnobrązową skórę i złote pióra, które błyszczą w słońcu. Jego oczy są bursztynowe i posiadają kształt migdałów. Na jego głowie znajdują się dwa rogi, które są proste i ostre. Wzdłuż grzbietu i ogona ciągną się jasne wyrostki kostne wyrastające spośród piór. Skrzydła złotopiórego są szerokie i zaokrąglone.
Informacje dodatkowe: żyje w stadach, które są zorganizowane hierarchicznie i lojalne wobec swojego przywódcy. Gniazduje w górskich jaskiniach, gdzie składa swoje jaja. Te są złote i mają wzory, które przypominają azteckie hieroglify. W pewnych kręgach smoki te uważa się za potomków Wuetzalcoatla, boga wiatru i mądrości, który przyjmował postać smoka z piórami.

Błotniak podlaski

Pochodzenie: Polska.
Pożywienie: mięso (ryby, płazy i ptaki wodne).
Natura: nieśmiały || unika kontaktu z człowiekiem || unika kontaktu ze smokami spoza swojego gatunku.
Wygląd: ma brązową skórę, która pokryta jest drobnymi łuskami oraz zielonkawe oczy. Jego ciało jest smukłe i giętkie, co pozwala mu swbodnie poruszać się po trzęsawiskach. Na głowie ma dwa rogi, które są zakrzywione do tyłu i posiadają ostre zakończenia. Na grzbiecie o ogonie znajdują się kolce służące do obrony przed potencjalnymi napastnikami. Skrzydła są duże i błoniaste.
Informacje dodatkowe: doskonale widzi w ciemności. Jego jaja są niebieskie i mają białe plamki, co ponoć zainspirowało czarodziejów polskiego pochodzenia do rozpoczęcia produkcji ceramiki bolesławieckiej. Błotniak podlaski jest nieoficjalną maskotką polskiego Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, a jego wizerunek regularnie pojawia się na warszawskich targach czarodziejów zachęcających młodzież do pracy w Ministerstwie Magii.

Chiński ogniomiot

Pochodzenie: Chiny.
Pożywienie: mięso (ssaki, a przede wszystkim świnie i ludzie).
Natura: agresywny w stosunku do ludzi || neutralny w stosunku do smoków na swoim terytorium.
Wygląd: od stóp do głów jest cały pokryty gładką łuską w kolorze szkarłatu. Zza jego głowy wystają złote kolce, które ciągną się dookoła pyska. W chwilach zdenerwowania lub spłoszenia z nozdrzy bucha mu ogień w kształcie grzyba, skąd też wzięła się jego nazwa.
Informacje dodatkowe: w okresie lęgowym składa purpurowe jaja w złote cętki. Zazwyczaj ignoruje inne smoki zamieszkujące jego terytorium, tak długo, jak nie utrudniają mu one łatwego dostępu do pożywienia. W przeciwnym wypadku bardzo chętnie angażuje się w konflikt mający na celu wypędzenie rywali z okolic swojego gniazda. Zamieszkuje tereny podmokłe i najchętniej wychodzi na żer podczas intensywnych ulew. Skorupki jego jaj stanowią rzadki składnik chinskiej magii.

Czarny hebrydzki

Pochodzenie: Szkocja.
Pożywienie: mięso (zwierzyna leśna, bydło, duże psy).
Natura: agresywny.
Wygląd: posiada ciemne, szorstkie łuski oraz błyszczące, jasno–fioletowe oczy. Wzdłuż jego grzbietu ciągną się rzędy małych wyrostków kostnych przypominających kształtem kolce. Jego ogon zakończone jest szpikulcem w kształcie grotu strzały, a w pełni rozpostarte skrzydła przypominają skrzydła gigantycznego nietoperza.
Informacje dodatkowe: zdarza mu się polować na inne magiczne stworzenia, jeśli zaczyna mu brakować pożywienia. Słynie ze swojej brutalności, jednak krążą pogłoski o czarodziejach i czarownicach, którzy zdołali zdobyć jego względu poprzez uwolnienie z rak kłusowników lub zwrócenie skradzionych jaj. Wymaga olbrzymiego terytorium. W Wielkiej Brytanii klan czarodziejów MacFusty, który od wieków zamieszkuje Hebrydy, jest odpowiedzialny za opiekę nad osobnikami mieszkającymi w okolicy.

Czerwonooki pustynny

Pochodzenie: Egipt.
Pożywienie: mięso (małe ssaki, jaszczurki, gniazda owadów).
Natura: wycofany.
Wygląd: jego skóra jest pokryta łuskami w kolorze spalonego piasku, a w miejscach, gdzie się one łączą widnieją wzory, które pod słońcem przypominają pismo hieroglificzne. Ciało smoka jest smukłe i giętkie, przypominające wielkiego węża. Czerwonooki pustynny posiada ogon zakończony pojedynczym ostrym kolcem. Jego grzbiet jest wyposażony w dwa rzędy kolców, a głowa w zakrzywione rogi w kształcie liścia palmowego. Skrzydła smoka są przeźroczyste, jak skrzydła owada, co wzmaga złudzenie, że ma się do czynienia nie ze smokiem, a wielkim wężem.
Informacje dodatkowe: najczęściej widywany w pobliżu starych ruin i ukrytych oaz.

Długopysk portugalski

Pochodzenie: Portugalia.
Pożywienie: mięso (dziki).
Natura: samotnik || niechętny do kontaktów z ludźmi || niechętny do kontaktów z innymi smokami.
Wygląd: ma jasnozielone łuski, które mienią się w świetle słońce. Jego wydłużony pysk odróżnia go od innych smoków, sprawiając, że przypomina wężowe stworzenie. Pysk najeżony jest ostrymi zębami, idealnymi do rozdzielania zdobyczy.
Informacje dodatkowe: był niegdyś obiektem kultu kręgów druidów w Portugalii, którzy wierzyli, że bestia strzeże ukrytych głęboko w spowitych mgłą lasach Geres skarbów. Rzadko angażuje się w spory terytorialne, zarówno z ludźmi, jak i innymi przedstawicielami swojej rasy. Nie pokazuje się obcym, a zamiast tego komunikuje się za pomocą niepokojących, melodyjnych nawoływań, które odbijają się echem po dolinach w których urzęduje.

Długoróg romuński

Pochodzenie: Rumunia.
Pożywienie: mięso (większe ssaki, jelenie, dziki).
Natura: terytorialny || toleruje obecność ludzi, o ile nie zbliżają się do jego leża.
Wygląd: majestatyczny stwór o ciemnozielonych łuskach i złotych rogach, na które nabije swoje zdobycze, by potem upiec je swoim ognistym oddechem. Jego skrzydła są szerokie i błoniaste, umożliwiając mu szybkie i zwinne manewry powietrzne.
Informacje dodatkowe: Jego jaja są duże, w kolorze jasnozielonym. W latach 50. XX wieku smoki te wzięły udział w programie intensywnego rozrodu pod czujnym okiem hodowców, którzy pragnęli ocalić gatunek.
Magiczne właściwości: ich sproszkowane rogi są cennym składnikiem eliksirów, a ich handel jest ściśle regulowany.

Głębinowiec amazoński

Pochodzenie: Brazylia.
Pożywienie: mięso (ryby, krokodyle, żołwie, inne zwierzęta wodne).
Natura: samotnik || unika kontaktu z ludźmi || unika kontaktu z innymi smokami.
Wygląd: ma gładką i śliską skórę, pokrytą ciemnozielonymi i brązowymi łuskami, które pomagają mu maskować się wśród roślinności i błota. Jego oczy są duże i jasnożółte. Jego ciało jest smukłe i wydłużone, z długim i silnym ogonem, który służy mu do lepszego poruszania się w zbiornikach wodnych. Na głowie ma dwa długie, skręcone rogi. Skrzydła głębinowca są małe i złożone, używane tylko do wychodzenia na brzeg i lotu na krótkie dystanse.
Informacje dodatkowe: w czasie polowania wykazuje się precyzją i cierpliwością; atakuje z zaskoczenia, miażdżąc swoją ofiarę przy pomocy ostrych zębów i mocnych szczęk. Z reguły trzyma się na odległość od innych przedstawicieli swego gatunku, chyba że czuje się zagrożony lub szuka partnera. Raz na dziesięć lat, w porze deszczowej, samice składają jaja w podwodnych jaskiniach, gdzie są chronione przez samców. Jaja są duże i niebieskie, z białymi plamkami o fluorescencyjnych właściwościach.

Grzywacz kanadyjski

Pochodzenie: Stany Zjednoczone.
Pożywienie: ryby.
Natura: neutralny.
Wygląd: znany ze swoich gładkich łusek w odcieniach zieleni o brązu, które przypominają liście drzew w kanadyjskich lasach w okresie jesiennym. Grzywacz ma smukłe ciało i długi giętki ogon zakończony ostrym hakiem, którym potrafi chwycić swoją zdobycz. Na jego głowie znajdują się dwa rogi, zakrzywione w kształt litery „S”.
Informacje dodatkowe: chociaż stroni od brutalnych zagrywek, potrafi stanowczo bronić swojego terytorium. Skupia się wówczas raczej na odpędzeniu intruzów niż wyrządzeniu im trwałej krzywdy. Według legend, kto zje jajo Grzywacza kanadyjskiego, otrzyma dar mówienia w języku zwierząt.

Husarski skrzydlaty

Pochodzenie: Polska.
Pożywienie: mięso.
Natura: agresywny || terytorialny.
Wygląd: ma twardą skórę, pokrytą błyszczącymi łuskami w odcieniu głębokiego bursztynu, które chronią go przed atakami wroga i nadają mu niepowtarzalny wygląd. Oczy smoka są intensywnie złote jak złote monety skrzące się w płomieniach ognia. Jego ciało wyposażone jest w muskularny ogon. Na jego głowie widnieją rogi, ostre jak sztylety, a grzbiet najeżony jest kolcami. Skrzydła są imponujące – wydłużone, z piórami o różnych odcieniach złota i czerwieni. Och rozpiętość jest na tyle duża, że smok może swobodnie przemierzać niebo w poszukiwaniu swoich ofiar.
Informacje dodatkowe: przedstawiciele tego gatunku są agresywne wobec intruzów, ale jednocześnie niezmiernie przywiązane do swojego terytorium, którego są gotowi bronić za wszelką cenę. Według legend polskich czarodziejów smoki te składają jaja ze szczerego złota. Jaja te był symbole bogactwa i mocy, której pochodzenie wiązało się z tajemniczymi źródłami w Tatrach.

Innicki przyjazny

Pochodzenie: Grenlandia.
Pożywienie: ryby, morskie stworzenia.
Natura: przyjazny ludziom || samotnik.
Wygląd: w górach Grenlandii, gdzie lodowe wiatry śpiewają swoje tajemnicze pieśni, żyje smok o niezwykłej urodzie. Jego łuski migoczą w odcieniach lodowego błękitu i morskiej zieleni, jakby natura sama malowała je pędzlem z topniejącego lodu. To stworzenie jest prawdziwym majstersztykiem natury, a jego oczy świecą jak zorze polarne – pełne mądrości i spokoju.
Informacje dodatkowe: w przeciwieństwie do większości swoich kuzynów, jest przyjazny ludziom. Nie tworzy stad ani nie żyje w parach. Może to właśnie dlatego wykształcił pozytywne odruchy w stosunku do ludzi, którzy zamieszkują pobliskie tereny.
Jego siedlisko to lodowe jaskinie i góry, gdzie w ciszy i spokoju przemyśleń spędza większość swojego życia. Dieta smoka opiera się na rybach i morskich stworzeniach, charakterystycznych dla regionu Grenlandii. To dzięki temu smok zachowuje swoją siłę i zdrowie. Jego jaja są niezwykłe – mówi się, że posiadają magiczną moc, która chroni Grenlandię przed kataklizmami. Lokalne legendy opowiadają, że smoki Innickie potrafią zmieniać kształt i przybierać postać ludzką. Czasami odwiedzają ludzkie siedziby, szukając swoich pobratymców wśród istot ludzkich.

Krótkonóg koreański

Pochodzenie: Korea południowa.
Pożywienie: ryż, warzywa, owoce.
Natura: ufny || łagodny.
Wygląd: smok–miniaturka. Jego skóra jest miętowo–różowa i pokryta drobnymi, miękkimi w dotyku łuskami. Oczy krótkonogów przybierają różne odcienie koloru niebieskiego, a ich źrenice mają nieregularny kształt przypominający serce. Jego ciało jest niewielkie, co sprawia, że wygląda jak pluszowa zabawka. Na głowie ma dwa rogi, które są krótkie i zaokrąglone. Na grzbiecie i ogonie ma futerko, które jest białe i puszyste. Niestety ma małe i delikatne skrzydła, co uniemożliwia mu lot na duże wysokości. Dorosły osobnik osiąga długość około dwóch metrów i wagę pięćdziesięciu kilogramów.
Informacje dodatkowe: charakteryzuje się łagodną i ufną naturą; uwielbiają być głaskane i przytulane. Żyje w stadach, które są połączone silnymi więzami emocjonalnymi i opiekują się swoimi młodymi. Gniazduje blisko ludzkich siedzib i często składa jaja w ogrodach czarodziejów, wyczuwając energię magiczną w ich otoczeniu. Wielu Koreańczyków uważa krótkonogi za chowańce.

Norweski kolczasty

Pochodzenie: Norwegia.
Pożywienie: mięso.
Natura: agresywny (dla innych smoków jak i do ludzi).
Wygląd: przypomina rogogona węgierskiego, lecz zamiast kolców na ogonie może się pochwalić wyjątkowo wydatnymi kolcami wzdłuż grzbietu. Ciało pokryte ma twardymi łuskami, a z głowy wystają mu dwa rogi. Jego skóra jest jasnobrązowa lub czarna. Dorosły osobnik osiąga długość około 10 metrów.
Informacje dodatkowe: obecnie należy do najmniej licznej rasy smoków. Zamieszkuje trudno dostępne góry i doliny. Młode opanowują umiejętność ziania ogniem szybciej od innych ras, bo pomiędzy pierwszym a trzecim miesiącem życia. Oprócz ogromnej siły, zabójczego ognia dysponują również trującym ugryzieniem. Powoduje ono martwice mięśni, która skutkuje zgonem. Są objęte ścisłą ochroną.

Ogniomiot kataloński

Pochodzenie: Hiszpania.
Pożywienie: mięso.
Natura: agresywny || terytorialny.
Wygląd: ma perłowe, błyszczące łuski o odcieniu ognistego czerwieni. Jego oczy są wielobarwne, przypominające płomienie, z odcieniami pomarańczu i złota. Posiada smukłe ciało z długim ogonem, na którym występują ostre kolce. Rogi są zakrzywione i przypominają płomienie. Skrzydła mają charakterystyczny kształt, przypominający płatki ognia.
Informacje dodatkowe: w mitologii katalońskiej uważano, że jaja ogniomiotów przynoszą szczęście i chronią przed złymi duchami.

Ognisty kalifornijski

Pochodzenie: Stany Zjednoczone.
Pożywienie: małe ssaki, ptaki.
Natura: neutralny.
Wygląd: ma intensywnie czerwone łuski, przypominające barwę zachodzącego słońca. Jego oczy są złociste, z migoczącymi, pionowymi źrenicami. Posiada krótki ogon, a na grzbiecie ma trzy ostre kolce. Rogi są spiczaste i kierują się ku górze. Skrzydła mają odcień pomarańczu.
Informacje dodatkowe: preferuje tereny pustynne. Jest neutralny i unika konfliktów, żyjąc w odosobnieniu na skalistych klifach. W kulturze Indian Kalifornii uważano, że Ogniste kalifornijskie były posłańcami bogów.

Opalooki antypodzki

Pochodzenie: Nowa Zelandia, Australia.
Pożywienie: mięso (zwłaszcza owce).
Natura: spokojne || niezbyt agresywne.
Wygląd: ma perłowe łuski i lśniące, wielobarwne, oczy bez źrenic, od których wywodzi się nazwa rasy. Opalooki zieje jaskrawoczerwonym ogniem. Ciężar waha się między dwoma a trzema tonami, a długość ciała osiąga do 12 metrów. Jest to chyba najpiękniejsza rasa smoków.
Informacje dodatkowe: opalooki woli zamieszkiwać doliny niż góry, co jest nietypowe dla smoków. Jak na smoka nie jest zbyt agresywny i rzadko zabija, jeśli nie jest głodny.

Rogogon węgierski

Pochodzenie: Węgry.
Pożywienie: mięso (kozy, owce, ludzie).
Natura: bardzo agresywny.
Wygląd: posiada żółte oczy z pionowymi źrenicami, przypominające kocie. Całe ciało pokryte ma czarnymi, twardymi łuskami, a z głowy wystają mu dwa brązowe rogi. Ogon rogogona jest kolczasty. Długość ciała dorosłego osobnika sięga do 15 metrów.
Informacje dodatkowe: uważany za jednego z najbardziej agresywnych smoków. Odznacza się wielką siłą, a także zwinnością. Młode przy narodzinach rozbija skorupkę swoim kolczastym ogonem. Zwierzę potrafi ziać na odległość pięćdziesięciu stóp, a temperatura płomienia jest bardzo wysoka.

Srebrnogrzbiet meksykański

Pochodzenie: Meksyk.
Pożywienie: ryby, owady.
Natura: tchórzliwy || unika kontaktu z ludźmi.
Wygląd: ma srebrzyste łuski, które błyszczą na słońcu. Jego oczy są głęboko osadzone i mają niebieski odcień. Posiada długi ogon, na którym występują białe kolce. Rogi są zakrzywione w kształcie litery „S”. Skrzydła mają odcień błękitu. Dorosły osobnik osiąga około 3 metrów długości i waży około 120 kg.
Informacje dodatkowe: zamieszkuje okolice jezior i rzek. Jest tchórzliwy i unika kontaktu z ludźmi, ukrywając się w jaskiniach. Według legend meksykańskich, srebrnogrzbietowe jaja były używane w rytuałach uzdrawiania.

Spiżobrzuch ukraiński

Pochodzenie: Ukraina.
Pożywienie: mięso (zwłaszcza bydło, owce, kozy).
Natura: bardzo agresywny.
Wygląd: największe ze wszystkich smoczych ras. Długość ciała dorosłego osobnika sięga do 18 metrów i ważą ponad 6 ton. Ich przednie kończyny mają postać wielkich, błoniastych skrzydeł. Szyje mają długą i smukłą, a pysk wydłużony, zakończony jest długimi i cienkimi rogowymi wyrostkami, wyrastającymi zza głowy. Paszczę wypełnioną ma ostrymi zębami. Ciało spiżobrzucha pokryte jest metalicznie szarą łuską, oczy mają barwę głębokiej czerwieni. Posiada wyjątkowo długie i ostre szpony. Osobniki trzymane w podziemiach banku Gringotta są blado–szare lub nawet albinotycznie białe, ponieważ przez całe życie nie mają kontaktu ze światłem słonecznym.
Informacje dodatkowe: należy do najniebezpieczniejszych gatunków smoka, ustępuje jednie odrobinę mniejszemu, lecz bardziej agresywnemu rogogonowi węgierskiemu. Jak wszystkie smoki, potrafi ziać ogniem. Smoki te, pomimo dużej masy, są znakomitymi lotnikami. Są wykorzystywane w podziemiach banku Gringotta.

Ślepołaz appalachiański

Pochodzenie: Ameryka Północna.
Pożywienie: mięso.
Natura: neutralny.
Wygląd: ma szarą skórę pokrytą krótką, nastraszoną sierścią oraz białe, zamglone oczy. Jego przednie kończyny wyposażone są w ostre szpony; trzy z nich służą mu za broń, a pozostałe trzy stanowią rusztowanie dla błoniastych, nie w pełni wykształconych skrzydeł. Dorosły osobnik osiąga do sześciu metrów długości.
Informacje dodatkowe: cechuje je precyzja i szybkość. Gatunek ten nie wyściubia praktycznie nosa poza rozległe systemy jaskiń i grot, które zamieszkuje. Żywią się głównie innymi stworzeniami zamieszkującymi jaskinie lub nieszczęśnikami, którzy przypadkiem trafiają do ich leż. Przez to, że ślepołazy wychowały się w mroku, aktualnie większość żywych osobników jest pozbawionych zmysłu wzroku. Wykształciły za to umiejętność echolokacji, aby bezpiecznie nawigować po swoim terytorium. Jego ogień przybiera barwę błękitu i wydziela silny zapach siarki.

Szwedzki krótkopyski

Pochodzenie: Szwecja.
Pożywienie: mięso.
Natura: agresywny.
Wygląd: posiada krótki pysk, na którym wyrasta mu niewielki, za to masywny róg. Jego ciało barwy czarno–brązowej pokryte jest srebrzysto–niebieskimi łuskami. Ma krótką, grubą szyję i silne błoniaste skrzydła. Dorosłe osobniki osiągają do 7 metrów długości.
Informacje dodatkowe: młode wykluwają się z błękitnych jaj. Jego skóra jest poszukiwana, ponieważ wykorzystuje się ją do produkcji rękawic ochronnych i osłon. Ogień wydobywający się z jego nozdrzy jest koloru niebieskiego, a spopielenie drzewa lub kości trwa zaledwie kilka sekund.

Walijski zielony

Pochodzenie: Walia.
Pożywienie: mięso (głównie owce).
Natura: neutralny.
Wygląd: ma wygląd ogromnego jaszczura, pokrytego dość gładką, jednolitą łuską. Jego charakterystyczną cechą jest intensywny, zielony kolor ciała, który przypomina odcień trawy. Posiada błoniaste skrzydła oraz cztery kroczne kończyny, z czego przednie są zbliżonej długości do tylnych. Z tyłu krótkiej głowy wyrastają mu dwa niewielkie rogi.
Informacje dodatkowe: najliczniejszy gatunek smoka. Zamieszkuje całą Walię, głównie wysokie partie gór, gdzie są tam specjalnie dla nich założone rezerwaty. Woli unikać ludzi i poluje na owce, przez co jest uważany za jednego z łagodniejszych smoków. Obecność zielonego pospolitego smoka walijskiego można rozpoznać już z dużej odległości po jego niezwykle melodyjnym ryku. Z reguły nie atakuje ludzi, ani nie wchodzi w szkodę mugolom, jednak rozdrażniony lub wygłodniały, może zabić człowieka lub atakować bydło. Jest zwierzęciem wybitnie mięsożernym, głównym elementem jego diety są owce oraz inne ssaki lądowe.

Zębaty missipiański

Pochodzenie: Stany Zjednoczone.
Pożywienie: ryby, małe ssaki.
Natura: agresywny || terytorialny.
Wygląd: ma łuski o głębokim, miedzianym odcieniu, przypominające kolor rdzy. Jego oczy są złociste, z migoczącymi, pionowymi źrenicami. Posiada długi, smukły ogon, na którym występują ostre kolce. Rogi na głowie są wygięte w kształcie litery „V”. Skrzydła mają zielonkawo–brązowy odcień.
Informacje dodatkowe: wierzono, że jaja zębatych missipiańskich przynoszą szczęście i chronią przed złymi duchami.

Zielonoskrzydły denweriański

Pochodzenie: Stany Zjednoczone.
Pożywienie: owady, małe gady, owoce.
Natura: spokojny.
Wygląd: ma jasnozielone łuski, które błyszczą na słońcu. Jego oczy są bursztynowe, z delikatnymi, zielonymi plamkami. Posiada krótki ogon, a na grzbiecie ma trzy ostre kolce. Rogi są spiczaste i kierują się ku górze. Skrzydła mają intensywnie zielony kolor.
Informacje dodatkowe: jest neutralny i unika konfliktów, preferując spokojne życie w górskich jaskiniach. Legenda głosi, że jego pióra mogą przynieść szczęście w miłości.

Zikkuratowy kamienny

Pochodzenie: Meksyk.
Pożywienie: skały, minerały.
Natura: tchórzliwy.
Wygląd: ma szare, niemal granitowe łuski. Jego oczy są głęboko osadzone i mają czerwony odcień. Posiada potężny ogon, na którym występują ostre kolce. Rogi są płaskie i przypominają kształt piramid. Skrzydła mają geometryczny wzór, przypominający zikkurat.
Informacje dodatkowe: żywi się skałami i minerałami, które przetwarza w swoim żołądku. Jest tchórzliwy i unika kontaktu z ludźmi, ukrywając się w górskich jaskiniach. Według mitologii, zikkuratowe kamienne były strażnikami starożytnych świątyń i skarbów.

Żmijoząb peruwiański

Pochodzenie: Peru.
Pożywienie: mięso (głównie krowy, kozy i ludzie).
Natura: agresywny.
Wygląd: jego ciało osiąga 5 tylko metrów długości i pokryte jest gładką łuską koloru miedzi. Przez środek jego grzbietu przebiega czarny pas. Ma krótkie łapy, małe rogi na głowie i bardzo jadowite kły.
Informacje dodatkowe: lata najszybciej ze wszystkich smoczych ras. Głównym składnikiem jego diety były krowy i kozy, ale gusta te uległy zmianie pod koniec XIX wieku. Żmijozęby rozsmakowały się wtedy w ludzkim mięsie. Zmusiło to Międzynarodową Konfederację Czarodziejów do wysłania łowców, którzy przetrzebili zbyt szybko rozmnażającą się populację żmijozęba. Smocza ospa była chorobą, którą rozpowszechnili czarodzieje, pracujący przy żmijozębach.

Śmierciotula

Występowanie: lasy tropikalne.
Pożywienie: mięso (ssaki, w tym zwłaszcza ludzie).
Magiczne właściwości: nieznane.
Wygląd: z wyglądu przypomina czarną pelerynę o grubości kilku centymetrów, która jest grubsza jeśli stworzenie niedawno się pożywiło.
Informacje dodatkowe: podczas polowania zakrada się bezszelestnie do śpiących ofiar, oplata je peleryną, przywierając do twarzy i zaczyna dusić. Następnie pożera całe ciało, nie pozostawiając po swoim pożywieniu nawet kropli krwi. Stworzenia te wyjątkowo upodobały sobie smak ludzkiego mięsa, a ze względu na to, że na żer wychodzą nocą są niezwykle trudnymi przeciwnikami. Skutecznym znanym sposobem na bronienie się przed śmierciotulą jest zaklęcie Patronusa. Niektóre teorie łączą ich pokrewieństwo z dementorami. Wiele tajemnic tego stworzenia pozostało nadal do odkrycia.

Tryton

Status: istota z klasyfikacji, zwierzę z wyboru (żaden z gatunków trytonów [prócz selkie] nie chciał być stawiany na równi ze stworzeniami takimi jak wampiry).
Występowanie: cały świat; jeziora, morza i oceany.
Pożywienie: są wszystkożerni.
Magiczne właściwości: zdolne oddychać pod wodą jak i na powierzchni. Wiele cech magicznych tych istot jest niepoznanych.
Wygląd: zależne od gatunku. Ich cechą wspólną jest humanoidalny wygląd z rybim ogonem zamiast nóg.
Informacje dodatkowe: gatunki trytonów:

• Trytony – najliczniejszy gatunek z rodzaju trytonów występujący niemal na całym świecie. Te pół ludzie, pół ryby mają nieco zdeformowane tułowia i charakterystycznie wydłużone twarze ze skrzelami na swoich szyjach. Łuski potrafią pokrywać większą część ich ciała, a między ich palcami zakończonymi pazurami znaleźć można płetwy. Długie ogony zamiast nóg są zakończone dwoma płetwami. Sporo z nich posiada dodatkowe płetwy wzdłuż ogona. Mają przeróżne barwy łusek, a kolory ich włosów zazwyczaj przechodzą przez odcienie turkusów, zieleni i szarości czy bieli, rzadko kiedy osiągając typowo ludzkie barwy. Mają blade skóry, które nie doświadczają zbyt wiele słońca. Zakładają swoje podwodne królestwa, z których każde potrafi się od siebie różnić. Każde jednak ma swojego Króla/Królową i tworzy wokół tego dwór. Prowadzą osiadły tryb życia. Czasem w swoich podwodnych "ogródkach" hodują druzgotki, służące im za domowe zwierzątka. Posługują się językiem trytońskim: na powierzchni ich głosy brzmią jak okropne skrzeknięcia, dopiero pod wodą można usłyszeć ich melodyjny głos i język podobny do tego, którym posługują się ludzie na powierzchni.
  
• Syreny – wywodzą się ze Starożytnej Grecji i choć kiedyś było ich wiele, to przez pewien czas myślano o nich jako o gatunku wymarłym. Dość od niedawna zaczęły się pojawiać. Najbardziej przypominają hybrydę człowieka oraz ryby. Ich górna część tułowia jest ludzka. Ich skóry są blade, niemal przejrzyste przez mały dostęp do światła. Zazwyczaj zapuszczają długie włosy, a ich ścięcie jest równoznaczne wykluczeniem z rodziny. Zamiast nóg posiadają przeróżnych rodzajów ogony pokryte łuskami, zazwyczaj o fantazyjnych i delikatnych dwóch płetwach na końcu. Żyją w rodzinach zwykle wahających się od czterech do nawet kilkunastu osobników, w których obowiązuje matriarchat. Syreny mają magiczny głos – wabią do siebie nim ludzi, hipnotyzują ich. Dopiero pod wodą widać ich zębiska i pazury, którymi chętnie rozrywają ofiarę. Pożywiają się głównie mięsem i gustują w tym ludzkim. Istnieje legenda, że syreny są zdolne zrzucić ogon, by wyjść na ląd, jednak nikt tego nie potwierdził. Prowadzą koczowniczy tryb życia. Podobnie jak trytony, posługują się językiem trytońskim (czyli skrzekami na powierzchni i melodyjną mową pod wodą).
  
• Merrow – irlandzki gatunek trytonów, których humanoidalnie zniekształcone formy nadają im ulotnego, ale zarazem upiornego wyglądu. Mają bardziej okrągłe głowy z kozimi oczami, niemal płaskie nosy i szerokie usta z paszczą pełną ostrych zębów. Między palcami posiadają błonę, a same palce bardziej już przechodzą w płetwę – nadal są jednak chwytne i sprawne. Wokół ich głowy rozciągają się zazwyczaj krótkie włosy, opadając na płetwę grzbietową ciągnącą się przez cały ich kręgosłup. Przybierają różne kolory łusek, które pokrywają całe ich ciało poza samą klatką piersiową i ramionami. Funkcjonują podobnie jak trytony, jednak zamiast twardych struktur tworzą wioski, którym przewodzi Starszyzna składająca się z najstarszych członków społeczności. Zazwyczaj od dwóch do pięciu/sześciu. Prowadzą osiadły tryb życia. Posługują się językiem trytońskim.
  
• Selkie – zalicza się do rodzaju trytonów, jednak jako jedyne mają status Istot. Więcej o selkie można przeczytać pod tym linkiem.