[Jesień 72, 30.09 Ekstaza Merlina - impreza towarzyska]

Taniec z Laurettą.

Pociągnięcia smyczków zgrane z krokami, szelestem materiału i gwarem rozmów przewodziły feerii barw sali balowej. Taniec, alegoria codzienności, jej zaprzeczenie, gdy w błyskach cennych kryształów dłonie składają się ceremonialnej jedności; intymność chwili, o którą nikt nie prosił, przymuszenie obyczaju, na którym polegali i, w którym kolejne pokolenia składały swoje przysięgi, uginając kark pod ciężarem dziedzictwa drogocennych obrączek.

Nieosiągalna cisza; ostry zarys wyszytego złotą nicią uśmiechu oślepiał blaskiem wyrafinowania, jego zaostrzone krawędzie wystawały ze spowitego w mętnej gęstwinie zatrucia poczucia winy. Ciężki materiał marynarki ocierał się o jedwabny pas smokingowy, gdy w sztywniejszej, choć wyćwiczonej manierze prowadził kobietę; socjeta ignorowała jej doświadczenie, tradycja podporządkowywała pod rytm kroków Elliotta, zamykając w klatce konwenansów - obowiązywały ich zasady parkietu bankietowego, a nie teatralnego. Wykrochmalona biel koszuli pragnęła zaczerpnąć oddechu tak samo jak i jej właściciel; oddany w ręce drużby ciemny materiał i wilgotny chłód początku roku wdarły się wspomnieniem miarowo wiedzionego znajomym rytmem walca angielskiego. Lauretta miała w sobie ambicje i zdecydowanie, jej wyostrzone makijażem rysy dodawały zadziornego temperamentu, który Elliott bardzo dobrze znał z zachowań siostry, choć Eden nie potrzebowała żadnych uwypukleń swojej osobowości. Simone, natomiast, była chwilą minioną niemej zgody, jej giętkie ciało uginało się pod naciskiem dłoni jak świeża glina, prowadzona w pierwszym, weselnym tańcu, opadała w ramiona z naturalnością pragnienia. Trzepot czasu, ostateczny ruch skrzydeł ptaka ze skręconym karkiem pochowanego pod białym całunem sukni ślubnej; nieistniejący karmazyn skapujący jak trucizna boskiej kary na czoło, spływający na niestrudzone pracą dłonie, naznaczający je niezmywalnym rubinem winy. Taniec był dla niego rzadkością, podążał za muzycznym układem socjety wzorem rozrysowanym ojcowską ręką, pomimo prowadzonej rozmowy, nie mających wagi słów opuszczających usta, umysłem wojażował po terenach znacznie bardziej wyboistych od wypolerowanego parkietu.

Twarz matki, oszlifowany kryształ z błyskiem białych zębów ukoronowany karmazynową szminką uśmiechu, nieobecne zwierciadło spojrzenia odbijające beznamiętną nienawiść ojcowskich rysów. Ich ręce złączone w tańcu, ciała stykające się ze sobą w muzycznej sekwencji nie mogły wypełnić pustki i sztuczności, które w oczach młodego Elliotta jednoczyły rodzicielskie sylwetki w skostniały zarys instytucji życia zaplanowanego od kołyski aż po grób. Tak samo on teraz, w fasadzie dobrej zabawy, złączony w parę z kobietą, która na scenie, pomimo swego dumnego tytułu Ekstazy, przysłonięta była atletycznością występu strudzonego Merlina.

Obraz związku z kobietą był ukoronowaniem oddania własnego losu w cudze ręce, gdy inne opcje, tajemne spotkania i dreszcz emocji, odbijały się w chłodnym spojrzeniu błyskiem ekscytacji, przyozdabiały ostrość nieprawdziwego uśmiechu o delikatne ciepło tego, co mogłoby być. Ale czemu miał przedkładać prywatną niechęć na niczemu winną duszę? Jej osobę i piękno też należało docenić i fakt, że to właśnie one postawiły go przed nigdy wcześniej nieruszanym w tym kontekście dylematem, czy poddał się dziedziczonej nienawiści powielając schemat ojcowskiej goryczy?

Rozmowa płynęła kompletnie odrębnym torem niż szalejący nurt jego myśli, toteż postanowił dąć w nią nieco więcej zaangażowania.

- Skoro zdążyłem pochwalić już występ i zapewne całkowicie ośmieszyć się w tańcu, pozwól, że zapytam, skąd taki wybór ścieżki życiowej? - pytanie z pozoru błahe, dla bardziej otwartych rozmówców zapewne banalne, choć w wypadku uciskających ich krótkie spotkanie konwenansów, z których obydwoje zdawali sobie sprawę, mogło być odebrane z zaskoczeniem. Elliottowi nie zależało na tyle, aby ubolewać, jeżeli konwersacja miała się urwać z ostatnim dźwiękiem walca, ale w ramach odkupienia za myśli, do których Panna Selwyn nie miała dostępu, postanowił połechtać jej ego odrobiną zainteresowania czymś więcej niż występem i piękną kreacją.