02.12.2025, 11:40 ✶
Dusza Olivii nie została jeszcze przeżarta nienawiścią, lecz zdecydowanie jej serce rwało się ku zemście. Nie żartowała gdy mówiła, że zemści się na wszystkich, którzy go skrzywdzili. Mimo że ich związek nie był formalny w oczach społeczeństwa, ani też nigdy nie będzie czymś, czym można się chwalić wśród czystokrwistych rodów, to dla niej Tristan był jej rodziną. A gdy krzywdziło się rodzinę, należało podjąć odpowiednie kroki.
Nadal miotała się po pomieszczeniu, szukając kartki, gdy coś puknęło ją w ramię. Odwróciła się od razu, odruchowo - podskoczyła, jakby bała się, że ta drobna kulka papieru była czymś, co może ją zaatakować. Oboje byli straumatyzowani tym, co się zadziało tamtej nocy. Czy kiedykolwiek czas zaleczy ich rany, a odruchy staną się mniej gwałtowne?
- Nie rób tak - poprosiła słabym głosem. Kiedyś pewnie by się zaśmiała, podniosła papierową kulkę i mu oddała. Niewinne zaczepianie przerodziłoby się w zabawę, po której mogliby się przytulać na kanapie i napawać swoją obecnością. Teraz jednak czas nie sprzyjał ani temu, ani w zasadzie czemu innemu. Podeszła do Tristana jednak, wzięła od niego notes i skreśliła na kartce kilka słów. Wyrwała ją i przytwierdziła do nóżki sowy. - Leć, znajdź Millie.
Wypuściła stworzenie, a następnie zamknęła szczelnie okno. Westchnęła cicho, a potem zaczęła przy pomocy różdżki układać bałagan, który się narobił podczas tej krótkiej chwili. Następnie użyła prostego lumos, by rozświetlić pomieszczenie. Dopiero wtedy usiadła na kanapie obok Warda i odważyła się na moment zwolnić. Wtuliła się w jego ramię, a chociaż w pomieszczeniu było cicho, to w jej głowie wciąż odbijały się echem krzyki ofiar pożaru. Nie potrafiła się ich pozbyć z głowy. Milczała, myśląc że jeżeli przestanie mówić, odgłosy ucichną, ale tak nie było.
@Tristan Ward
Nadal miotała się po pomieszczeniu, szukając kartki, gdy coś puknęło ją w ramię. Odwróciła się od razu, odruchowo - podskoczyła, jakby bała się, że ta drobna kulka papieru była czymś, co może ją zaatakować. Oboje byli straumatyzowani tym, co się zadziało tamtej nocy. Czy kiedykolwiek czas zaleczy ich rany, a odruchy staną się mniej gwałtowne?
- Nie rób tak - poprosiła słabym głosem. Kiedyś pewnie by się zaśmiała, podniosła papierową kulkę i mu oddała. Niewinne zaczepianie przerodziłoby się w zabawę, po której mogliby się przytulać na kanapie i napawać swoją obecnością. Teraz jednak czas nie sprzyjał ani temu, ani w zasadzie czemu innemu. Podeszła do Tristana jednak, wzięła od niego notes i skreśliła na kartce kilka słów. Wyrwała ją i przytwierdziła do nóżki sowy. - Leć, znajdź Millie.
Wypuściła stworzenie, a następnie zamknęła szczelnie okno. Westchnęła cicho, a potem zaczęła przy pomocy różdżki układać bałagan, który się narobił podczas tej krótkiej chwili. Następnie użyła prostego lumos, by rozświetlić pomieszczenie. Dopiero wtedy usiadła na kanapie obok Warda i odważyła się na moment zwolnić. Wtuliła się w jego ramię, a chociaż w pomieszczeniu było cicho, to w jej głowie wciąż odbijały się echem krzyki ofiar pożaru. Nie potrafiła się ich pozbyć z głowy. Milczała, myśląc że jeżeli przestanie mówić, odgłosy ucichną, ale tak nie było.
@Tristan Ward