[16.09.1972] Hot-dogs | Aidan, Lyssa

Szlachetne czy nie - akurat nad tym Lyssa specjalnie się nie zastanawiała. Szlachetność bowiem, nie leżała zanadto w obszarze cech jej charakteru. Oczywiście, mogła docenić i dostrzec tego typu gesty, ale zwykle samo słowo kojarzyło jej się i było synonimem rycerskości. Czegoś, co wiązało się raczej z mężczyznami, którzy zachowywali się jak należy i próbowali tym samym wygrać względy swojej księżniczki. Najlepiej jej. Nie posiadała też złudzeń, że w działalności The Globe, szlachetność nie znajdowała się zbyt wysoko w rankingu tego o co chodziło w całym przedsięwzięciu. Przede wszystkim liczył się zysk i to, by nie płacili z własnej kieszeni, a jednocześnie wciąż byli w stanie prosperować bez potknięć. Było to tak samo wyrachowane jak i zwyczajnie przemyślane. Do tego należało doliczyć dobrą prasę, jaką mogli na tym sobie zrobić.

- Ciężko żeby było inaczej, kiedy płonęło dosłownie wszystko. Chociaż czy rzeczywiście wszyscy? Połowa wysp, albo nawet ich większość, pozostała przecież nienaruszona - zauważyła mimochodem. Ucierpieli ci, którzy mieszkali na drodze Zadrapania. Londyn, Little Hangleton, Dolina Godryka - i wszystko inne na wschodnim i południowym wybrzeżu. Ale reszta? Stała jak wcześniej, nienaruszona i ciesząca się dobrobytem. Więc wszyscy, którzy nie gnieździli się w mieszkankach i posiadłościach we wspomnianych miejscach wciąż mieli pełne sakiewki. Mogliby zatem pomóc - tylko po co?

- Powiedz mi więc potem, co nich myślisz. W więcej jak trzech zdaniach - uśmiechnęła się do niego uroczo, zanim zrobił zamówienie.

- Nie - odpowiedź była krótka, ze szczyptą wywrócenia oczami. - Jest parę wersji, ale chyba wszystkie sprowadzają się do samej nazwy. Dachshund - kiedy wynajdywano parówki, była to jedna z ich nazw. Tak się też składa, że jest to jednocześnie nazwa jednej z ras psów, jamników. Dla skrócenia, lepszego, chwytliwego powiedzonka, lub przez zwykłe zapominalstwo, zostało to przekonwertowane na hot dogi. No bo parówki są gorące w tej bułce - wyjaśniła pokrótce. Wersji było co prawda parę, każda trochę inna, ale nie chciała zanadto się teraz nad tym wszystkim rozwodzić. Ważne, że te parówki nie były per se z psa. To byłoby obrzydliwe. Przyjęła w międzyczasie swoje jedzenie i rozejrzała się. - Możemy usiąść. - zawyrokowała, zajmując jedno z miejsc. - Bo nie je się na stojąco. Ani w pośpiechu.