26.02.2023, 22:39 ✶
- Jesteś cała? – spytał Cathal, ale nie patrzył na nią. Patrzył na mężczyznę i w jego głowie przesuwały się wspomnienia. Walczyły z wizją jego samego jako siedemnastolatka. Wesele Rookwoda – który teraz powinien mieć dwanaście lat, jak mógłby z kimś się żenić? Egipt – o którym śnił jako dziecko, ale go nie widział aż do dwudziestych siódmych urodzin… czy to była prawda, czy sen? I wreszcie ciemny las… las, w którym zrozumiał wtedy wszystko...
…elementy wskoczyły na swoje miejsce. Przypomniał sobie. Trzy próby zabójstwa Ulyssesa. Trzy sny. Uniósł znów różdżkę, chcąc rzucić czar. Ponownie crucio, o którym Slytherin szeptał mu do ucha jeszcze w Hogwarcie, choć Shafiq nie umiał go wtedy rzucać. Nie zdążył jednak. Świat znów się rozpadł.
*
Był na pogrzebie.
Cathal wpatrywał się gdzieś w jakiś punkt przed sobą. Myślał o tym, że elegancki strój, jaki wypadało założyć na taką „okazję” jest cholernie niewygodny. I że rano sądził, że zacznie padać, tymczasem dzień okazywał się zaskakująco ciepły. Shafiq wyróżniał się z tłumu: niezbyt porządnie ogolony, dawno nieobcinany, ze skórą nieco zbyt opaloną, jak na angielskie słońce. Ledwo wrócił z Peru. I właściwie sam nie był pewny, co tutaj robi – nie widział dawnej towarzyszki od jakiegoś czasu, mianowicie od dnia jej ślubu. Łączyły ich jednak nie tylko hogwarckie lata, ale też znajomość utrzymywana i po Hogwarcie, następnie wykopaliska w Irlandii i wreszcie wspólna tajemnica, kradzież jakiej się dopuścili. Może to ostatecznie sprowadziło go tutaj, nie tyleż z szacunku wobec zmarłego, bo tego nie miał za wiele, ile chęci sprawdzenia, jak kobieta się miewa.
Stał z tyłu. I gdy sama główna część ceremonii dobiegła końca, a trumna trafiła do grobu, nie poruszył się, nie dołączył do tłumu żałobników, przechodzących przez cmentarz, aby złożyć wyrazy współczucia żonie zmarłego. Sam nie był pewny, co miałby powiedzieć. Może podszedłby do niej jako jeden z ostatnich, a może wcale, gdyby nie to, że nagle w tłumie mignęła mu znajoma twarz.
Pamiętał tego mężczyznę.
Nie wiedział tylko skąd, a dla kogoś naznaczonego piętnem Milforda było to nie do pomyślenia.
W dodatku widok człowieka wzbudził w nim taką złość, że nie potrafił się opanować. Zaczął przepychać się pomiędzy ludźmi i…
…zobaczył, jak krępy, łysiejący brunet, zaciska dłonie na szyi rozpaczliwie walczącej Lety. To, że nikt inny nie reagował, nie wydawało się teraz nawet Cathalowi szczególnie dziwne. Nie zwrócił na to uwagi. Za to ten obraz nałożył się na inny, Ulysses, w garniturze, w posiadłości Rookwoodów, też próbujący się wyrwać z rąk tego mężczyzny. Shafiq, porwany przez nurt rzeki snu, nie potrafił jeszcze w pełni zrozumieć, co to wszystko oznaczało, ale jednego był pewny: ktoś się nimi bawił.
Warknął z wściekłością. Tym razem nawet nie pomyślał o różdżce. Dopadł mężczyznę, chwytając go od tyłu, odrywając od Alethei i, choć nie brał w bójkach udziału jakoś szczególnie często, uniósł rękę do ciosu, chcąc uderzyć, rozkwasić tę twarz, która prześladowała go w koszmarach po raz kolejny…
…nie zdążył.
Sen rozpłynął się po raz kolejny.
…elementy wskoczyły na swoje miejsce. Przypomniał sobie. Trzy próby zabójstwa Ulyssesa. Trzy sny. Uniósł znów różdżkę, chcąc rzucić czar. Ponownie crucio, o którym Slytherin szeptał mu do ucha jeszcze w Hogwarcie, choć Shafiq nie umiał go wtedy rzucać. Nie zdążył jednak. Świat znów się rozpadł.
*
Był na pogrzebie.
Cathal wpatrywał się gdzieś w jakiś punkt przed sobą. Myślał o tym, że elegancki strój, jaki wypadało założyć na taką „okazję” jest cholernie niewygodny. I że rano sądził, że zacznie padać, tymczasem dzień okazywał się zaskakująco ciepły. Shafiq wyróżniał się z tłumu: niezbyt porządnie ogolony, dawno nieobcinany, ze skórą nieco zbyt opaloną, jak na angielskie słońce. Ledwo wrócił z Peru. I właściwie sam nie był pewny, co tutaj robi – nie widział dawnej towarzyszki od jakiegoś czasu, mianowicie od dnia jej ślubu. Łączyły ich jednak nie tylko hogwarckie lata, ale też znajomość utrzymywana i po Hogwarcie, następnie wykopaliska w Irlandii i wreszcie wspólna tajemnica, kradzież jakiej się dopuścili. Może to ostatecznie sprowadziło go tutaj, nie tyleż z szacunku wobec zmarłego, bo tego nie miał za wiele, ile chęci sprawdzenia, jak kobieta się miewa.
Stał z tyłu. I gdy sama główna część ceremonii dobiegła końca, a trumna trafiła do grobu, nie poruszył się, nie dołączył do tłumu żałobników, przechodzących przez cmentarz, aby złożyć wyrazy współczucia żonie zmarłego. Sam nie był pewny, co miałby powiedzieć. Może podszedłby do niej jako jeden z ostatnich, a może wcale, gdyby nie to, że nagle w tłumie mignęła mu znajoma twarz.
Pamiętał tego mężczyznę.
Nie wiedział tylko skąd, a dla kogoś naznaczonego piętnem Milforda było to nie do pomyślenia.
W dodatku widok człowieka wzbudził w nim taką złość, że nie potrafił się opanować. Zaczął przepychać się pomiędzy ludźmi i…
…zobaczył, jak krępy, łysiejący brunet, zaciska dłonie na szyi rozpaczliwie walczącej Lety. To, że nikt inny nie reagował, nie wydawało się teraz nawet Cathalowi szczególnie dziwne. Nie zwrócił na to uwagi. Za to ten obraz nałożył się na inny, Ulysses, w garniturze, w posiadłości Rookwoodów, też próbujący się wyrwać z rąk tego mężczyzny. Shafiq, porwany przez nurt rzeki snu, nie potrafił jeszcze w pełni zrozumieć, co to wszystko oznaczało, ale jednego był pewny: ktoś się nimi bawił.
Warknął z wściekłością. Tym razem nawet nie pomyślał o różdżce. Dopadł mężczyznę, chwytając go od tyłu, odrywając od Alethei i, choć nie brał w bójkach udziału jakoś szczególnie często, uniósł rękę do ciosu, chcąc uderzyć, rozkwasić tę twarz, która prześladowała go w koszmarach po raz kolejny…
…nie zdążył.
Sen rozpłynął się po raz kolejny.