[7.10.1972] Bal maskowy u Lestrange

Potwierdzam swoją tożsamość, wchodzę do środka i piję eliksir.

Otrzymać imienne zaproszenie na bal maskowy - to dopiero było przyjemne doświadczenie. Lyssa zdążyła się przyzwyczaić, że była w głowach bardzo wielu osób, zwyczajnie przylepiona do imienia Vakela. Tutaj jednak została potraktowana jako osobny byt. Szkoda tylko, że nie miała z kim iść pod rękę.

Samotnie było jej absolutnie nie do twarzy i zwyczajnie źle. Była odrobinkę naburmuszona i niezadowolona, ale pewnie niektórzy asystenci jasnowidzów byliby w stanie stwierdzić, że było to naturalny dla niej stan skupienia. Na zewnątrz jednak wciąż starała zachowywać się jak najlepsze pozory - tak samo kiedy stała w tej cholernej kolejce do sprawdzania zaproszeń, jak i potem, kiedy już przeszła kontrolę i weszła do wnętrza posiadłości rodziny Lestrange.

Niezadowolenie nie przeszkadzało jej wyglądać jak cukrowa wróżka - eteryczna, delikatna postać, której maska przypominała stado mglistych motyli, które usiadło na twarzy właścicielki. Zaczarowana tak, by momentami trzepotały skrzydełkami, ale nie znajdowały się tylko w okolicach twarzy; niektóre przysiadły na włosach, sukience czy na rękawkach. Całość kreacji była oczywiście jednym z najnowszych krzyków mody we Francji, szyta na tamtejszą modłę i odcinająca się przez to nieco na tle angielskich kreacji. Zachowana w przyćmionych kolorach różu, które przechodziły w siebie i były przytłumione wierzchnią warstwą półprzezroczystego, mglistego materiału.

Zastukała obcasami o posadzkę, kiedy przesunęła się w głąb holu, gdzie z kolei natrafiła na panie rozdające eliksiry. Z lekkim zawahaniem sięgnęła po jeden z nich i wypiła zawartość fiolki.


!eliksiry