Funeralia Epistularia ex Necronomicone

—12/11/72—

Pakunek był słusznych rozmiarów, choć w porównaniu z trumnami przypominał raczej te dziecięce. Możliwie proste. Krótkie. W środku jednak znajdowała się pięknie malowana, zdobna skrzynia, która po rozpakowaniu ukazywała nieskromny w swym estetycznym wyrazie instrumencik, który to miał bardzo skromny mimo wszystko zakres dźwięków. Jego skrzydło zachwycało przyjemnym pejzażem, herb zdradzał pochodzenie włoskie, a wszelkie znaki na niebie i ziemi świadczyły, że jest to replika XVII-wiecznego ottavino, najmniejszego z klawesynów, dedykowanego użytkowi domowemu. Bardzo znajomemu przy bliższej inspekcji.

Biała duszo,

długo myślałem nad tym, czym mógłbym ukochać Twoje szczupłe ramiona. Co wsunąć w bieli kości słoniowej i czerni hebanu pod Twe palce, abyś mogła mnie zabierać w swoje bezkresne podróże? Zdecydowałem dać Ci wspomnienie, klarowne w mojej głowie wciąż, mimo upływu lat, mimo wydarzeń, które postarzają nas o dekady. Wspomnienie beztroski. Wspomnienie podróży. Wspomnienie marzenia i zachwytu, który wywołał w Tobie ten niepozorny, lecz jakże szlachetny instrument, gdy widzieliśmy go w Weronie.

Jest odrestaurowany, winien być nastrojony.

Niech Ci służy, sprowadzając na Twój dom i okolicę upragniony pokój.

Wszystkiego najlepszego w dniu Twojego święta. Niech Twoja gwiazda nigdy nie przygasa.

A