[7.10.1972] Bal maskowy u Lestrange

Robię się niewidzialna.

Eliksir smakował... w sumie to nijako. Dziewczynie ciężko było sprecyzować posmak, bo ten dość szybko rozpuścił się na języku, jakby nigdy nie istniał. W pierwszej chwili była odrobinę skonsternowana, ale w drugiej przyjęła to ze zwyczajną ulgą - lepiej było tak, niż żeby dało się czuć posmak goryczy lub czegoś zwyczajnie nieprzyjemnego.

Ruszyła więc nieco dalej, w głąb posiadłości, nieświadoma tego że kiedy tylko eliksir zaczął działać, przestała być widzialna dla kogokolwiek. Zniknęła - ta, która bardzo chciała być dla świata widzialna, bo przecież tak pięknie się ubrała, specjalnie na ten bal.

Wystrój posiadłości Lestrangów, kojarzył jej się z Victorią i wcale nie dlatego, że kobieta nosiła nazwisko rodu, który organizował przyjęcie. Nie widziała auror wiele razy w życiu, ale tych parę wystarczyło by przywodziła jej na myśl tak samo głęboką noc, jak i czerwieniejące się pośród niej pąki różanych kwiatów. Gotyk natomiast, jego klimat i wyniosłość, ubrana w wyostrzone kształty i strzelistość, też miały coś z właściwej dla kobiety tajemniczości. Tego jak strzegła swojego umysłu, chowając się za oklumencją.

Mimowolnie zaczęła się zastanawiać, czy ona sama w jakiś sposób oddaje ducha tak samo Dolohovów, jak i Mulciberów. Podczas gdy to pierwsze w ogóle jej nie przeszkadzało, to drugie napełniało pewnego rodzaju goryczą i niesmakiem. Nie po to przecież zmieniała nazwisko.


!balmaskowy