06.12.2025, 08:06 ✶
Bertie, niestety, nigdy nie postrzegał siebie jako rycerza. Kiedy inni zadawali sobie pytanie, kim by byli; rycerzem, królem czy poetą, on wybierał to ostatnie. Co prawda nie posługiwał się słodem w sposób równie urzekający co poniektórzy, ale w kuchni? W kuchni mógł być najlepszym wierszokletą i pieśniarzem. Tylko dlatego, że na króla był odrobinkę zbyt skromny.
Niemniej jednak zdawał sobie sprawę z tego, że jego inicjatywa mogła być potraktowana przez co niektórych jako szlachetna. W końcu serce miał mięciutkie i dobrótkie, ale jednocześnie nie aż tak by nie wiedzieć, że pośród wszechobecnych wątpliwości, strachów i cieni minionych nocy, to co robił mogło być niczym światełko w tunelu. W sumie to sam tego światełka nieco potrzebował, może dlatego tak chętnie sam skłonny był je rozdawać.
- Panie Shafiq! - głos Botta był równie jasny co oczekiwania Anthony'ego co do jego serduszka. Uśmiechnął się, jakby widział jakiegoś dobrego znajomego, nawet jeśli niewiele okazji mieli, żeby ze sobą porozmawiać. Bertie jednak nie byłby sobą, gdyby nie kojarzył z kim ma do czynienia, bo przecież właśnie widziany mężczyzna, niezliczone ilości razy mrugał do niego z bilbordów i zdjęć w gazetach. Prawie tak samo często, jak on mrugał z tych miejsc do ludzi. - Niestety, nie można mieć wszystkiego - pokręcił głową z niejakim smutkiem. Było to trochę ciężkie, bo wciąż była w nim jakaś iskierka bezbrzeżnej radości, która zdawała nigdy się nie wygaszać. - A mieszkam, już od wielu, wielu lat. Powiem panu, że bywałem w różnych miejscach, często zmuszony jestem znajdować się pośród betonowej, miejskiej dżungli, ale jednak nie ma nic lepszego niż świeże powietrze tego miasteczka. Najurokliwsze, tak, to bardzo dobre określenie. Ale jeśli tak się panu podoba, to czemu jeszcze nie znajduje się pan na liście jej mieszkańców? - zapytał, autentycznie chyba zaciekawiony tym zestawieniem komplementów i czystych faktów. - Ja niestety zmuszony jestem tymczasowo znaleźć sobie inne lokum, niż moja dotychczasowa rezydencja. Spalona Noc nie oszczędziła mnie i teraz dzieją się tak okropnie dziwne rzeczy.
Zmarkotniał teraz wyraźnie, rozdarty nad czymś co kłębiło się w jego głowie. Szybko jednak ruszył w ślad za dalszymi słowami gościa, oglądając się na gwar za sobą i dookoła, omiatając go szybkim spojrzeniem i równie prędko machając dłonią.
- To dobry rodzaj zamieszania. Sprawne oko mówi mi też, że takie z którym poradzą sobie chwilowo beze mnie. Każdemu przecież należy się odrobina przerwy, bo bez nich człowiek kompletnie straciłby wszelkie siły i robił tylko głupoty - wytarł dłonie w szmatkę. - Widzę, że przyszedł pan nie tylko pochwalić inicjatywę, ale leży coś panu na sercu. Ja natomiast, jestem bardzo dobrym słuchaczem, chociaż bardzo często słyszę że nie do końca wyglądam. Przejdziemy się może? Niedaleko, żeby być w zasięgu do ewentualnej pomocy...?
Niemniej jednak zdawał sobie sprawę z tego, że jego inicjatywa mogła być potraktowana przez co niektórych jako szlachetna. W końcu serce miał mięciutkie i dobrótkie, ale jednocześnie nie aż tak by nie wiedzieć, że pośród wszechobecnych wątpliwości, strachów i cieni minionych nocy, to co robił mogło być niczym światełko w tunelu. W sumie to sam tego światełka nieco potrzebował, może dlatego tak chętnie sam skłonny był je rozdawać.
- Panie Shafiq! - głos Botta był równie jasny co oczekiwania Anthony'ego co do jego serduszka. Uśmiechnął się, jakby widział jakiegoś dobrego znajomego, nawet jeśli niewiele okazji mieli, żeby ze sobą porozmawiać. Bertie jednak nie byłby sobą, gdyby nie kojarzył z kim ma do czynienia, bo przecież właśnie widziany mężczyzna, niezliczone ilości razy mrugał do niego z bilbordów i zdjęć w gazetach. Prawie tak samo często, jak on mrugał z tych miejsc do ludzi. - Niestety, nie można mieć wszystkiego - pokręcił głową z niejakim smutkiem. Było to trochę ciężkie, bo wciąż była w nim jakaś iskierka bezbrzeżnej radości, która zdawała nigdy się nie wygaszać. - A mieszkam, już od wielu, wielu lat. Powiem panu, że bywałem w różnych miejscach, często zmuszony jestem znajdować się pośród betonowej, miejskiej dżungli, ale jednak nie ma nic lepszego niż świeże powietrze tego miasteczka. Najurokliwsze, tak, to bardzo dobre określenie. Ale jeśli tak się panu podoba, to czemu jeszcze nie znajduje się pan na liście jej mieszkańców? - zapytał, autentycznie chyba zaciekawiony tym zestawieniem komplementów i czystych faktów. - Ja niestety zmuszony jestem tymczasowo znaleźć sobie inne lokum, niż moja dotychczasowa rezydencja. Spalona Noc nie oszczędziła mnie i teraz dzieją się tak okropnie dziwne rzeczy.
Zmarkotniał teraz wyraźnie, rozdarty nad czymś co kłębiło się w jego głowie. Szybko jednak ruszył w ślad za dalszymi słowami gościa, oglądając się na gwar za sobą i dookoła, omiatając go szybkim spojrzeniem i równie prędko machając dłonią.
- To dobry rodzaj zamieszania. Sprawne oko mówi mi też, że takie z którym poradzą sobie chwilowo beze mnie. Każdemu przecież należy się odrobina przerwy, bo bez nich człowiek kompletnie straciłby wszelkie siły i robił tylko głupoty - wytarł dłonie w szmatkę. - Widzę, że przyszedł pan nie tylko pochwalić inicjatywę, ale leży coś panu na sercu. Ja natomiast, jestem bardzo dobrym słuchaczem, chociaż bardzo często słyszę że nie do końca wyglądam. Przejdziemy się może? Niedaleko, żeby być w zasięgu do ewentualnej pomocy...?