[7.10.1972] Bal maskowy u Lestrange

Usłyszawszy głos Longbottoma, Dolohov poczuł jak po jego karku przesuwa się ukradkiem zimny dreszcz.

Czy ten wieczór mógł mieć gorsze zakończenie? Czy gdyby ich pożarły teraz płomienie jak w tych wszystkich bogom ducha winnych biedaków w Spaloną Noc, to byłoby gorsze od pozbawienia go życia w taki sposób? Jeżeli coś miało być ostatecznym dowodem tego, że sięgnął swoimi czynami boskości to było tym powstrzymanie łez napływających mu do oczu. Kłamca i oszust. Nauczył się grać i udawać, żeby jakkolwiek radzić sobie z okrucieństwem własnego ojca, a później płynął na tej fali i płynął, płynął... Ta fala musiała rozbić się o ten przeklęty strój, bo czuł się teraz tak spocony, jakby go ktoś zalał wiadrem wody i uciekł. Chciał to z siebie zmyć. Ten pot, ten brud, to pragnienie, to wszystko co się teraz działo. Gdyby mógł to z siebie zmyć, szorowałby swoją skórę do czerwoności, wydrapałby sobie na niej dziury. Tylko, że w głębi duszy czuł to - nic tego nie zmyje. Ten eliksir musiał być jakąś czarną magią, czymś podłym i okrutnym, z czego Annaleigh nie zdawała sobie sprawy, bo gdyby tylko wiedziała o tej socjalnej katastrofie, powstrzymałaby go przed wypiciem całości, albo skierowała jego wzrok na siebie.

Całe swoje życie poświęcił śledzeniu przyszłości, a teraz widział tam tylko czerń.

Zrobić to tutaj i karmić swoich psychofanów, kiedy tylko ktoś się o tym dowie? Uderzyć czołem o ścianę kilka razy? Napaść seksualnie na człowieka, którego kochał? Żadne społeczne konsekwencje nie miały znaczenia, kiedy dokładnie wiedział, jak to się skończy.

Uparcie, silnie jak na kogoś o tak wątłej budowie ciała, chwycił go swoją zimną ręką i pociągnął w kierunku bocznego korytarza, którym chciał dostać się do łazienki. Posiadłość rodowa Lestrange nie była mu obcym miejscem - Annaleigh nie nosiła jego nazwiska od wczoraj, a on nie unikał jej rodziny. Wiedział więc gdzie dokładnie pójść, które drzwi zamykały się na jaki klucz i jaki korytarz oszczędzi im zagadkowych spojrzeń, nawet jeżeli maski nadawały im sztucznej anonimowości, a on już teraz był pewien, że po wszystkim wybiegnie stąd nie oglądając się za siebie, bo był zbyt wielkim tchórzem, żeby się z tego wyspowiadać komukolwiek innemu niż lustro w pustym gabinecie.

Usłyszał odmowę, która jeszcze mocniej ustawiała go w pozycji napastnika. Nienawiść do organizatorów tego przedsięwzięcia narastała w nim z każdą kolejną sekundą, ale to nie miało w nim jeszcze ujścia. Nie teraz, kiedy miał jeden, jedyny wyraźny cel.

Zamknął drzwi łazienki na klucz, ściągnął z siebie tę absurdalną maskę i widać było, że ledwo panuje nad ogarniającym go napięciem. Rzadko można było zobaczyć go w takiej rozsypce, ale w całym tym gniewie, w całym tym szale nienawiści nie kryła się słabość i uległość - wszystko w nim krzyczało o dominacji, w Dolohovie kryła się niesamowicie silna energia, która pożerała wszystko wokół, rozbrajała innych ze wszystkiego, co miało ich chronić i przytłaczała swoją intensywnością. Oto zerwał te gwiazdy z twarzy Morpheusa największy mistrz materializacji w całej Anglii, chodzący fundament rewolucji, idei, wolności i indywidualizmu, który nie potrzebował istniejących struktur, żeby czynić cuda, bo rzeczywistość zdawała się ulegać jego myślom i przekształcać się pod jego wymysły. Figura słynnego na cały kraj Vakela Dolohova mogła mieć wszystko i miała wszystko, czego chciała.

Wszystko, oprócz mężczyzny, którego chwyciła za te kremowe szmaty, przyciągnęła do ciebie i pocałowała z całą tą swoją pasją.

Dolohovowi w tym momencie wydawało się, że Morpheusa nie miał nigdy, a jednak pocałował go tak, jakby mu się ten pocałunek należał.

Nie należał mu się.

Wiedział o tym bardzo dobrze. Ten pocałunek nie należał się nikomu, kto całował go nie dlatego, że tego chciał i tam zaprowadziły ich wspólne decyzje, tylko dlatego, że igrał z losem i przegrał na loterii paskudnych ludzi lubiących bawić się cudzymi uczuciami, jakby każde przyjęcie musiało wyprodukować nowe artykuły do rubryki plotkarskiej.