[13/09/1972] I can't help myself but stare | Benjy, Prudence

Powinienem był zrobić tysiąc rzeczy inaczej, jeszcze zanim znalazła się na moich kolanach, zanim jej uda oplotły mnie z tą pewnością, jakby robiła to od zawsze, a moje ciało stało się miejscem, do którego przynależała, ale wszystkie te myśli rozmyły się w kilka sekund, gdy tylko nasze usta wreszcie się złączyły. Wszystko we mnie momentalnie przestało być „powinienem”, a stało się „teraz”. Nie było chatki, nie było nocy, nie było przeszłych lat, nie było żadnych rozsądnych argumentów, było tylko jej ciało, jej oddech, jej ciężar. Czułem ją aż za dobrze - czyżby? to brzmiało jak kłamstwo, gdy jednocześnie tak bardzo pragnąłem jej całej - każdy jej ruch był jak impuls, który przechodził przeze mnie, nisko wzdłuż kręgosłupa, rozpalał mój kark, ramiona, dłonie. Moje palce same zacisnęły się na jej miękkiej skórze, mocniej, niż powinny, kiedy spojrzała na mnie z dołu, spod rzęs, z tym lekko rozedrganym błyskiem w oczach, który pamiętałem aż za dobrze sprzed lat.
Tyle tylko, że tym razem nie było tu zwycięzców ani przegranych, byliśmy tylko my i to coś pomiędzy nami, co rosło szybciej, niż rozsądek nadążał z ostrzeganiem. Widziałem w jej oczach to samo, co czułem w sobie - zamglenie, skupienie, głód, który nie miał już nic wspólnego z fantazją. Ręce błądziły po rozgrzanych ciałach bez planu, bez mapy, jakby ciało pamiętało drogę sprzed lat, nawet jeśli wtedy nigdy nią nie podążyliśmy. Znaleźliśmy się tu przypadkiem, w świecie, który nie był dla nas łaskawy, a jednak pozwolił nam na to, i nawet jeśli to było nietrwałe i naznaczone widmem rozmycia się wraz nastaniem jesieni, teraz byliśmy zamknięci w tej chatce jak w szczelinie czasu. Nagle nie liczyło się już nic poza tym jednym punktem.
Pożądałem jej w sposób, który nie miał nic wspólnego z młodzieńczą fascynacją ani z przypadkowym zauroczeniem, to było stare uczucie, zahartowane latami ciszy, nieobecności i wyobrażeń, które przez półtorej dekady nie zgasły ani na moment, jedynie skryły się gdzieś głęboko pod powierzchnią, czekając, by wyjść na światło. Zmieniły się tylko kontury tego, czego nigdy nie potrafiłem nazwać, a co mnie do niej przyciągało - wyostrzyły się, stały się głębsze, bardziej świadome, groźniejsze, ale w ten sposób, który nie napawał lękiem, a wręcz przeciwnie - pobudzał wyobraźnię.
Prue mościła się na moich kolanach, a ja czułem ją całym sobą - nie tylko skórą, nie tylko oddechem, czułem ją gdzieś głębiej, tam, gdzie przez lata odkładałem wszystko, czego nie wypadało czuć, tam, gdzie gniew mieszał się z tęsknotą, gdzie pragnienie wchodziło w konflikt z rozsądkiem, gdzie pamięć potrafiła podcinać nogi jednym spojrzeniem. Te same oczy, inne światło. Już nie gromy, teraz głębia, zamglenie, rozproszenie. Zawsze mi się podobała, nawet wtedy, kiedy się kłóciliśmy, zwłaszcza wtedy. Była prawdopodobnie… Nie… Była, po prostu była jedyną osobą, która działała na mnie w ten sposób - nieświadomie, podświadomie, może czasem z premedytacją, ale z perspektywy czasu, wiedziałem, że nawet jeśli wielokrotnie przekraczaliśmy zachowaniem granice kultury czy „dobrego smaku”, to nigdy nie było nienawiścią, nie szczerą, to były durne, niedojrzałe, czasami żałosne, dziecinne kłótnie nie mające żadnego związku z prawdziwą nienawiścią. A jednak kiedyś naprawdę wierzyła, że ją nienawidziłem. Może wtedy tak było łatwiej. Teraz wszystko układało się w inną narrację, może dlatego było tak nieprzerwanie intensywne. Miała w sobie coś, co zawsze omijało proste definicje.
Bywały chwile, gdy te nasze dziecinne sprzeczki kończyły się we mnie reakcją, na którą nie byłem gotowy i której nie chciałem rozumieć, zdarzało się, że wściekłość mieszała się z czymś znacznie mroczniejszym - zdarzało się, że miałem ochotę zamknąć jej usta nie po to, by uciszyć słowa, tylko żeby poczuć jej oddech. Teraz nie były to już fantazje chłopaka, byliśmy dorośli, ostrzejsi, poranieni, ale też bardziej świadomi tego, czego chcemy.
A ja jej nie chciałem „ładnie”, chciałem jej naprawdę. To nie przyszło nagle, rosło przez lata jak coś, czego nie dało się do końca nazwać, ale co zawsze było obecne. Nawet kiedy zniknąłem. Nawet kiedy kazałem sobie o niej nie myśleć, nawet wtedy, gdy życie pokazało mi inne drogi, inne twarze, inne dotyki. Żadne z nich nie były takie, żadne nie trafiało dokładnie w ten punkt pod żebrami. Kiedyś, gdy jeszcze byliśmy dziećmi, przyjaźniącymi się ze sobą, powiedziała, że to, co było między nami, miało być na zawsze. Wtedy się z tego śmiałem - nie w ten pogardliwy sposób, raczej tak jakby to było jasne. Nie było. Teraz, trzymając ją w ramionach, nie miałem już pewności, czy miała rację, czy po prostu powiedziała coś, co wyprzedziło czas. Trudno mi było wątpić w to, że cokolwiek się stanie, te chwile nie zostaną z nami aż do końca.
Usta Prue były ciepłe, miękkie, lekko opuchnięte od pocałunków, a ja, patrząc na nią, znów robiłem to, co zawsze robiłem w chwilach napięcia - lekko, ledwie zauważalnie, przygryzałem dolną wargę zębami. Jej ciało poruszało się na moich kolanach z tą niebezpieczną pewnością, która mówiła jasno - nie szukaliśmy już ucieczki, szukaliśmy drogi głębiej, jej dłonie błądziły po moich ramionach, karku, plecach, jakby szukała granic, tylko po to, by sprawdzić, jak bardzo jestem w stanie przestać się pilnować. A ja? Nie dotykałbym jej w ten sposób, gdybym jej nie pragnął. To było oczywiste aż do bólu. Nie patrzyłbym na nią tak, gdyby była tylko wspomnieniem. Budowaliśmy je dziś razem - moment za momentem, dotyk po dotyku. Świat na zewnątrz przestał mieć znaczenie szybciej, niż się spodziewałem, chata, ogień w kominku, wszystko to stało się tylko tłem dla niej - dla otumaniającego oddechu przy mojej szyi, dłoni na moich ramionach, ciężaru miękkiego, kobiecego ciała, który nie był ciężarem, tylko obietnicą.
Nie odpowiedziałem na jej pytanie, które wisiało w powietrzu, nie słowami. Odpowiedziałem ciałem, ramionami, sposobem, w jaki przyciągnąłem ją bliżej. Pocałunek był ciężki, głęboki, nie do zignorowania - był żarliwy, taki, od którego zapominało się o oddychaniu. Próbowałem jeszcze przez chwilę zachować jakąś resztkę kontroli - tę cienką iluzję, że to ja trzymam tempo, że to ja decyduję, jak daleko się posuniemy. Śmieszne - każdy kolejny oddech odbierał mi ją bez pytania, każdy mikroruch sprawiał, że wszystko we mnie napinało się jeszcze mocniej, aż do granicy, która przestała być abstrakcyjna, a stała się fizycznym bólem, słodkim i brutalnym jednocześnie.
Czułem, jak cały świat zwęża się do jednego punktu, w którym byliśmy tylko my. Nasze oddechy splątały się w jednym rytmie. Była zbyt blisko, zbyt ciepła, zbyt pewna. Dłonie same odnalazły jej biodra, jakby to nie była decyzja, tylko odruch ciała, które znało drogę szybciej niż myśl. Unosiłem ją minimalnie, ledwie na tyle, by poczuć, jak cała jej uwaga skupia się w jednym, napiętym punkcie między nami. Znaleźliśmy się dokładnie w tym miejscu, w którym nie ma już powrotu, ale jeszcze przez ułamek sekundy wszystko jest zawieszone. Oddech Prue zahaczył o mój, krótki, rwany, a kiedy przysunęła twarz na tyle blisko, że mógłbym policzyć jej rzęsy, ta sekunda rozciągnęła się do granic wytrzymałości. Siedziała mi na kolanach ciężarem, który był jednocześnie lekki i absolutnie miażdżący. Fotel skrzypnął cicho pod nagłą zmianą środka ciężkości, a ja dopiero wtedy uświadomiłem sobie, że przez krótką chwilę naprawdę zapomniałem oddychać.
Zatracenie nie było gwałtowne - było gęste, ciężkie od zamiaru, każdy milimetr ruchu palił bardziej niż powinien. Fotel pod nami jęknął po raz kolejny, ale to mój oddech urwał się pierwszy. Moje dłonie przesunęły się wyżej jej boków, bo tylko tak mogłem utrzymać resztki stabilności, kiedy jej ciało napięło się tuż przy mnie. Ramiona same zacisnęły się wokół jej talii, nie po to, by ją prowadzić, ale by nie zgubić się ani na sekundę w tej fali, która przechodziła przez nas oboje. Każdy kolejny ruch, nawet najdrobniejszy, wciągał mnie głębiej, dalej, w coś, co dawno przestałem kontrolować. Mięśnie w karku paliły mnie od napięcia, a mimo to w pewnym momencie odgiąłem głowę, szukając powietrza, którego i tak nie potrafiłem nabrać równomiernie. Wszystko we mnie zbierało się w jednym punkcie, jak przed uderzeniem pioruna. Moje ciało reagowało zanim zdążyłem o tym pomyśleć, odnajdując z nią wspólny rytm, język bez języka, jakbyśmy oboje obudzili się w czymś, co było w nas od dawna, ale dopiero teraz dostało przestrzeń.
Czułem ją całym sobą, każdy jej ruch przenosił się na mnie jak impuls elektryczny, zbyt szybki, zbyt precyzyjny, żebym mógł udawać, że to tylko gra mięśni. Oddech miałem poszarpany, urywany w pół drogi, jakby płuca nie nadążały za tempem, które narzuciło ciało. Skóra paliła mnie pod palcami, pod ramionami, w karku, a gardło wydobywało z siebie niskie, szorstkie dźwięki, których nie planowałem. Słowa rozpadały mi się na pomruki, oddech na urwane westchnienia. Nie tłumiłem ich już, nie byłem w stanie. Każdy mięsień drżał mi pod skórą jak napięta struna, gotowa pęknąć od jednego dotknięcia za dużo. Nie chciałem już udawać, że potrafię to powstrzymać, trzymałem ją mocniej, jakby była jedynym punktem odniesienia w świecie, który nagle zwęził się do oddechu, skóry i drżenia.
Poczułem to nie przez słowa, nie przez ruch, tylko przez nagłą zmianę ciężaru - przez bezwładność, która spłynęła na mnie razem z jej ciałem, przez to, jak przestała się trzymać, a zaczęła po prostu… Opadać we mnie, jakby rozsypała się na drobne kawałki dokładnie tam, gdzie ją trzymałem. Przymknęła oczy - wiedziałem to bez patrzenia - a jej ciało nagle straciło napięcie, jakby ktoś przeciął wszystkie niewidzialne struny. Przyjąłem to uderzenie całym sobą, moja reakcja przyszła jak odpowiedź, jak echo, jak brutalna synchronizacja. Napięcie, które trzymałem w sobie, puściło naraz, gwałtownie, bez ostrzeżenia. Oddech wyrwał mi się z płuc w jednym, głębokim szarpnięciu, które zamieniło się w niski dźwięk, zbyt surowy, zbyt prawdziwy, żebym mógł go kontrolować. Plecy wcisnęły mi się w oparcie fotela, palce zacisnęły się na jej biodrach tak, jakby tylko to trzymało mnie jeszcze w tej chwili. Drżałem, nie subtelnie, nie symbolicznie - fizycznie, realnie, całe ciało reagowało na jeden impuls, jeden wspólny moment. Na sekundę zabrakło mi tchu, jakby powietrze stało się za gęste. Palce drgnęły na jej plecach, zaciskając się odruchowo, bez planu, bez kontroli, głowa opadła mi w przód, czoło na krótką chwilę dotknęło jej ramienia. Nie potrzebowaliśmy słów - wszystko zostało powiedziane.

Koniec sesji