10.12.2025, 07:24 ✶
To co mówił Aidan, no cóż, miało sens, Lyssa nie mogła się z tym spierać, kiedy jednak mężczyzna tak sobie wyliczał kuzynów i kuzynki, którzy ucierpieli w pożarach, w głowie dziewczyny zaświtała jedna, bardzo nieprzyjemna myśl.
Może zasłużyli.
Nie była to sprawiedliwa ocena i nie posiadała jakiegokolwiek pokrycia, jeśli chodziło o poglądy Dolohov. Lyssy nie obchodził ten konflikt. Tak naprawdę nie obchodził ją status krwi, czyjeś urodzenie czy jego poglądy. Ona chciała prostych rzeczy - dobrego życia na poziomie. Takiego, żeby było jej wygodnie. A do tego niestety potrzeba było pieniędzy. Te natomiast najczęściej i w największej ilości posiadała magiczna arystokracja. Nic więc dziwnego, że najbardziej logicznym posunięciem wydawało się jej zainteresowanie właśnie kimś, kto pochodził z takiej rodziny. Ale gdyby tylko trafiłby się jej ktoś inny, kto byłby w stanie zapewnić jej dobre życie i jednocześnie wspierać jej własne zachcianki... pewnie wzruszyłaby ramionami (oczywiście zaraz po tym, jak musiałaby bardzo niechętnie przepracować zmianę zdania na temat swoich marzeń dotyczących kogo w ogóle powinna poślubić).
- Bardzo dużo masz tych kuzynek - uśmiechnęła się do niego grzecznie. - A tobie coś zrobili podczas Spalonej Nocy? - pomijając spłonięcie rodzinnego domu, wszystko to brzmiało jak problemy pierwszego świata. Dostanie w twarz, spalenie włosów, sukienek lub kawiarni... Aidan brzmiał jakby wymieniał kłopotki rozpieszczonych panienek z kart książek, a nie poważnych osób, które żyły i oddychały. Inna sprawa, że gdyby to jej spaliło sukienki czy włosy, to pewnie nie byłaby w stanie żyć.
- Bo trzy to bardzo ładna liczba. Ani nie za dużo, ani nie za mało. Nie uważasz? - przekrzywiła lekko głowę. - Ale nie martw się, nie musisz ich tak podbijać. Jeszcze dojdziesz do dziesięciu i staniesz wobec świadomości, że to jednak za dużo - zwyczajnie spodziewała się poematów, wypracowań czy chociażby nadmiernej ilości zdań złożonych od kogoś, kto pracował w Brygadzie Uderzeniowej. Gdyby był aurorem to pewnie dałaby mu odrobinkę większy kredyt zaufania.
- Mam wrażenie, że w Europie nie jada się psów - poinformowała, zajmując miejsce na odsuniętym krześle, przez moment przyglądając się tej swojej parówce w bułce, jakby kwestionowała właśnie pewne aspekty swojego życia. No bo naprawdę, parówki z psów? - W sumie to tak, można sobie tak skręcić żołądek. Albo dostać niestrawności, zgagi i innych takich. Chociaż mam wrażenie, że to skręcenie dotyczy przede wszystkim osób, które wykonują znaczące prace fizyczne, a szczerze to nie jestem pewna czy to dotyczy Brygady Uderzeniowej. Dotyczy?
Może zasłużyli.
Nie była to sprawiedliwa ocena i nie posiadała jakiegokolwiek pokrycia, jeśli chodziło o poglądy Dolohov. Lyssy nie obchodził ten konflikt. Tak naprawdę nie obchodził ją status krwi, czyjeś urodzenie czy jego poglądy. Ona chciała prostych rzeczy - dobrego życia na poziomie. Takiego, żeby było jej wygodnie. A do tego niestety potrzeba było pieniędzy. Te natomiast najczęściej i w największej ilości posiadała magiczna arystokracja. Nic więc dziwnego, że najbardziej logicznym posunięciem wydawało się jej zainteresowanie właśnie kimś, kto pochodził z takiej rodziny. Ale gdyby tylko trafiłby się jej ktoś inny, kto byłby w stanie zapewnić jej dobre życie i jednocześnie wspierać jej własne zachcianki... pewnie wzruszyłaby ramionami (oczywiście zaraz po tym, jak musiałaby bardzo niechętnie przepracować zmianę zdania na temat swoich marzeń dotyczących kogo w ogóle powinna poślubić).
- Bardzo dużo masz tych kuzynek - uśmiechnęła się do niego grzecznie. - A tobie coś zrobili podczas Spalonej Nocy? - pomijając spłonięcie rodzinnego domu, wszystko to brzmiało jak problemy pierwszego świata. Dostanie w twarz, spalenie włosów, sukienek lub kawiarni... Aidan brzmiał jakby wymieniał kłopotki rozpieszczonych panienek z kart książek, a nie poważnych osób, które żyły i oddychały. Inna sprawa, że gdyby to jej spaliło sukienki czy włosy, to pewnie nie byłaby w stanie żyć.
- Bo trzy to bardzo ładna liczba. Ani nie za dużo, ani nie za mało. Nie uważasz? - przekrzywiła lekko głowę. - Ale nie martw się, nie musisz ich tak podbijać. Jeszcze dojdziesz do dziesięciu i staniesz wobec świadomości, że to jednak za dużo - zwyczajnie spodziewała się poematów, wypracowań czy chociażby nadmiernej ilości zdań złożonych od kogoś, kto pracował w Brygadzie Uderzeniowej. Gdyby był aurorem to pewnie dałaby mu odrobinkę większy kredyt zaufania.
- Mam wrażenie, że w Europie nie jada się psów - poinformowała, zajmując miejsce na odsuniętym krześle, przez moment przyglądając się tej swojej parówce w bułce, jakby kwestionowała właśnie pewne aspekty swojego życia. No bo naprawdę, parówki z psów? - W sumie to tak, można sobie tak skręcić żołądek. Albo dostać niestrawności, zgagi i innych takich. Chociaż mam wrażenie, że to skręcenie dotyczy przede wszystkim osób, które wykonują znaczące prace fizyczne, a szczerze to nie jestem pewna czy to dotyczy Brygady Uderzeniowej. Dotyczy?
la douleur exquise
Or was he fated from the start
to live for just one fleeting instant,
within the purlieus of your heart.
Or was he fated from the start
to live for just one fleeting instant,
within the purlieus of your heart.