[11.10.1972] it smells like Yule | Prue, Benjy

Październik pachniał mokrą cegłą, dymem, wilgotnym listowiem i obietnicą nadchodzącej zimy, ale zza drzwi mijanych piekarni i restauracji wypełzały na nas podmuchy ciepła, z nutą jesiennych przypraw, które potrafiły rozjaśnić nawet najbardziej parszywy wieczór. Chłód czaił się w londyńskich zaułkach, a latarnie paliły się nad naszymi głowami, złote i zmęczone, ale gotowe wskazywać drogę dwójce ludzi, którzy kiedyś skręcili w zupełnie odmienne kierunki, a mimo to skończyli tu, ramię w ramię. Nie marzyłem o tym głośno, ale czułem się tak, jakby los po prostu zgodził się przestać nas karać i dał nam to jedno małe zwycięstwo, więc może mogliśmy się nim cieszyć przez wszystkie kolejne tygodnie, nie zastanawiając się za bardzo nad tym, co będzie dalej, pierwszy raz nie z nami. „Małżeństwo”, dla mnie to słowo brzmiało kiedyś jak zaklęcie, którego nikt przy zdrowych zmysłach nie próbuje rzucać, chyba że pragnie nagłej śmierci. A teraz? Teraz nosiłem je w sobie jak amulet, coś ciepłego i stabilnego - coś, co znało jej imię, i chociaż „mąż” wciąż dziwnie brzmiało, nawet w mojej głowie, jakby ktoś włożył mi w usta słowo, które nosiło za dużo światła, bym od razu potrafił je wypowiedzieć bez chwili zawahania, jednocześnie było we mnie tak głęboko osadzone, że gdyby ktoś spróbował mi je odebrać, zostawiłby wyrwę przez pół klatki piersiowej.
Nie byłem typem do takich tytułów, do stałości, która pachniała obietnicą i ciepłą skórą o czwartej nad ranem, ale przy niej nawet to słowo miało swój ciężar, właściwy, prawdziwy, trochę zuchwały. Zawsze uważałem to za rolę, do której niby nie pasowałem, a jednak okazywała się skrojona podejrzanie dokładnie. Prue - moja żona, kolejne magiczne określenie, do którego nadal przywykałem - wtuliła się we mnie lekko, a ja odruchowo przysunąłem ją bliżej, jak wtedy, gdy mieliśmy po kilkanaście lat i udawałem, że łapię ją tylko dlatego, że potykała się o własne buty, nie dlatego, że mój świat kręcił się wokół niej szybciej niż wokół kogokolwiek innego. Zawsze ją łapałem - nawet wtedy, gdy byłem czternaście lat za późno.
Wszystko, co dotyczyło tego, że była moja, a byłem jej, potrafiło mnie rozgrzać od środka jak dobre whiskey, szczególnie że momentami wciąż trudno mi było uwierzyć, iż w tym całym piekle życia trafiła mi się kobieta, która świadomie chciała dzielić ze mną jego resztę, bez drobnych kruczków, bez chęci zmiany mnie w inną osobę, bez dopasowywania się na siłę, tylko całkowicie niewymuszenie i naturalnie. Nie mówiłem tego jednak na głos, bo po co było psuć magię otaczającej nas październikowej ciemności, skoro mogłem po prostu iść obok niej i czuć, że trzymamy się siebie tak blisko, jak nigdy przedtem, a to przecież tak naprawdę był dopiero początek naszej wspólnej przyszłości - już nie tej „tu i teraz, jeszcze przez chwilę, z datą ważności”, tym razem to miało być „zawsze”.
Zauważyłem uśmiech błąkający się w kącikach jej ust - ten, który pojawiał się, zanim jeszcze zorientowała się, że w ogóle się uśmiecha. Ja też uśmiechnąłem się pod nosem w odpowiedzi, trochę cwanie, bo czułem jej wzrok na moim policzku, a gdy spojrzała na mnie kątem oka, kolejny raz tego wieczoru, poczułem znajomy impuls, który zawsze robił mi porządek w sercu i bałagan w głowie. Miałem wrażenie, że rozkwitała przy mnie, tak jak ja przy niej, chociaż nigdy nie nazwałbym tego tak górnolotnie, dla mnie po prostu była szczęśliwa, a ja byłem głupio, irracjonalnie dumny, że to ze mną. Kiedy się na mnie tak gapiła, niby ukradkiem, wiedziałem o tym doskonale, tylko udawałem, że tego nie widzę, żeby mogła dalej patrzeć - tak jak ona z pewnością robiła to dla mnie - a gdy roześmiała się pod nosem, tylko lekko podniosłem brwi, ale nie pytałem o co chodzi, miała przecież prawo do swoich prywatnych reakcji, zwłaszcza takich. Jej cichy śmiech pod nosem trafił mnie idealnie w to miejsce w klatce, gdzie ostatnio zrobiło się za miękko, nie przeszkadzało mi to ani odrobinę.
Przy Dziurawym Kotle powietrze zmieniło smak, uderzył we mnie zapach przypraw, wina, czegoś, co zawsze kojarzyło mi się z jesienią równie mocno, co opadające liście. Pachniało intensywnie - słodyczą grzanego alkoholu, goździków, pomarańczy, cynamonu. Złapałem się na tym, że od paru kroków słuchałem bardziej jej niż miasta, co było tak dobre, jak niebezpieczne, bo zdecydowanie zbyt łatwo mnie rozpraszała - odruchowo zrównałem nasze tempo, nie wyrywałem do przodu, chociaż przywykłem do szybkiego chodzenia, a wreszcie zatrzymałem się praktycznie w tym samym momencie, co moja żona, nawet jeśli jeszcze nie do końca wiedziałem, po co i dlaczego.
Mąż, jej mąż, nikt by nie postawił na to knuta, jednak znalazłem się tu, w tym całym londyńskim półmroku, z nią pod rękę, zamiast biegać po świecie jak włóczęga, który nie potrafił zatrzymać się dłużej niż na jeden wschód słońca. Ona mnie zatrzymała - metaforycznie i dosłownie - zrobiła to instynktownie, ale całą sobą. Miała w sobie ten rodzaj ciepła, który nie oślepiał, tylko rozświetlał kanty człowieka od środka. Twierdziła, że to ja wybrałem ją, zostałem w miejscu, które nie było „moje”, ale prawda była taka, że kiedy wróciłem i zobaczyłem, jak maluje się granica między życiem z nią a życiem bez niej, wybór stał się śmiesznie oczywisty. Nie byłem bohaterem romansu, byłem człowiekiem, który przestał uciekać od czegoś, czego nawet w żartach nie nazwałby „przeznaczeniem”, chociaż miało smak czegoś, co było nam pisane od samego początku.
Opuściłem na nią wzrok, złapałem ją spojrzeniem - specyficznym, trochę zuchwałym, trochę rozmiękczonym, a przede wszystkim tym zarezerwowanym tylko dla niej - tym, które zawsze mówiło jej więcej niż chciałem wypowiadać głośno, i już było po mnie. Spojrzała na mnie tak, że przez ułamek sekundy miałem ochotę się roześmiać, bo gdy patrzyła w ten sposób, mogła zażyczyć sobie, żebym przyniósł jej gwiazdę, a ja naprawdę zacząłbym szukać drabiny. Jej oczy, te nieszczęsne błyszczące oczy, którymi potrafiła mnie rozbroić szybciej niż jakiekolwiek zaklęcie, te oczy - te, które potrafiły otworzyć we mnie każdy sejf, choćbym zaspawał go pięcioma runami zabezpieczającymi - to właśnie je teraz robiła. Znała tę sztuczkę, niewątpliwie opanowała ją do perfekcji albo po prostu była w tym bardzo naturalnie utalentowana, nie zamierzałem pytać. Sam niby też orientowałem się w tej zagrywce, ale Prue używała jej stosunkowo rzadko, więc nie miałem szans zbudować odporności, innymi słowy - to była perfidia w najczystszej, najbardziej „Prudence Madison Bletchley Fenwick nie gra fair” postaci. Nie miałem szans wygrać z tym spojrzeniem, zresztą nigdy nie próbowałem - raczej pogodziłem się z faktem, że jej pytanie było retoryczne, a jej oczy były odpowiedzią za mnie. Miałem za to w sobie dziwną, zachwycająco prostą ochotę spełniać każde takie „chcę”.
Pochyliłem głowę i musnąłem nosem jej skroń, bo mogłem, bo była obok, bo była moja. Nachyliłem się lekko, tak żeby tylko ona mogła usłyszeć dalsze słowa, a uśmiech wywinął mi się w bok, jak zawsze, kiedy miękłem bardziej, niż wypadało facetowi z moją reputacją.
- Sun… Wiesz, sze to na mnie nie działa. - Kłamałem bezczelnie, znała to kłamstwo, ja też je znałem, ale kto by się z tego spowiadał. Przez moment trzymałem fason, może dwie sekundy, może trzy, a potem, westchnąwszy głęboko, uległem, rzecz jasna. Poddałem się z godnością topora, który w końcu musiał spaść.
- Gdybym odmówił, wyglądałbym na człowieka bez selca, a to podobno źle lokuje w małszeństwie. Plowadź zatem, splawdzimy, czy ten ich gszaniec jest walt twojej miny. - Spojrzałem na nią z tym niemal niewidocznym rozbawieniem, które rezerwowałem wyłącznie dla niej.
Puściłem jej ramię tylko po to, by otworzyć drzwi, wpuszczając ją pierwszą, bo było w tym coś, co lubiłem aż za bardzo - widok jej włosów w ciepłym świetle wnętrza, to krótkie odwrócenie się przez ramię, uśmiech w kącikach oczu. Wszedłem jako drugi, czując, jak wieczór robi się odrobinę jaśniejszy, chociaż za oknem świat właśnie tonął w ciemności.