[Yule 1971] Ciemna noc w jasności

- Ty to powiedziałaś - wymruczał w odpowiedzi, jak gdyby nigdy nic. Chciała się w to bawić to proszę bardzo, on nie miał najmniejszych oporów. - Spędzasz całe dnie w tej swojej chacie, ktoś mógłby pomyśleć że masz pełno czasu i jeszcze więcej, żeby sobie gotować albo urządzać wielodaniowe obiadki. Sama siejesz, znaczy się że nie brakuje ci jedzenia. No chyba że brakuje i ojciec ma ci dać kieszonkowe? - zapytał z kamienną wręcz twarzą, lustrując ją uważnie spojrzeniem kiedy rozłożyła ręce i podążając za tym gestem, jakby oceniał cały dobrostan jej chatki. No cóż, luksusy to nie były, chociaż Leviathanowi i jego własnemu domkowi też daleko było od pławienia się w przepychu. Większość czasu nie spędzał w domu czy rodowej posiadłości, a w samym sercu rezerwatu i ze swoimi pracownikami, babrając się nierzadko w błocie.

- Rano mnie już tutaj nie będzie - zawyrokował. Nie skomentował jej wcześniejszych, wcale-nie-przebiegłych słów, chyba specjalnie puszczając je mimo uszu. Kiedy jednak zostawał na noc, często i tak znikał przed świtem, jakby co najmniej miał dostać wysypki od nadmiernego spędzania czasu czy to w jej towarzystwie, czy to w samej chatce na kurzej nóżce.

- Po co mnie w ogóle pytasz, skoro sama znajdujesz odpowiedzi tak szybko? - odstąpił wreszcie od paleniska, uznając że podskakujące na drwach płomienie, dadzą sobie już dalej radę i nie grożą wygaszeniem. - Może być i na słodko. A w tym roku nie przeprowadzałaś jakichś nowych testów i eksperymentów? Może byś mnie czymś pozytywnie zaskoczyła?