Niektóre rzeczy się nie zmieniły, jak uniesiona w górę brew, gdy padła skromna tytulatura. Pan. Zabawne. Powiódł wzrokiem za asystentem Dolohova. W gruncie rzeczy nie wiedział o nim zbyt wiele, ale też do tej pory nieszczególnie mu na tym zależało. Najważniejszą informacją było to, że Millie bardzo na nim zależało i twardo broniła kuzyna wobec ewentualnych zarzutów na jego wspieranie Lorda Voldemorta, a drugą, że pracował z Vakelem. Znajome uczucie zazdrości wypłynęło na powietrznię, jak krople oliwy. Czy pracowali ze sobą tak samo, jak on z Vasilijem? Bardzo nie chciał myśleć o tej perspektywie, chociaż głównie dlatego, że byli w miejscu publicznym. Nigdy nie wiadomo, kto podgląda. Z ulgą zaś odkrył, że nie fantazjuje już o wydłubaniu mu oczu ani o rozbiciu czaszki na drobne kawałki o kamień. Zresztą, czego miałby użyć teraz? Nogi od stołu?
— A może wiedziałem prosto ze źródła co się wydarzy, a ty zaczynasz grzebać za głęboko? Żyjemy w przerażających czasch.— zrobił krótką przerwę. Nie patrzył na papierosy, chociaż głód nikotynowy pożerał go i sprawiał, że na zmianę stawał się drażliwy i całkowicie senny. Nie mógł patrzeć też na żar końcówki. Dym z papierosa pachniał podejrzenie, jak palące się zwłoki.
Wzdrygnął się.
— Nie spodziewałem się zarzutów nielegalnej działalności od przyszłego współpracownika — odbił piłeczkę, ale brakowało w tym zadziorności. Westchnął tylko ciężko i wyciągnął dłoń, ogrzaną kubkiem alkoholu, przez stół, w stronę Peregrinusa. — Morpheus, nie potrzeba ozdobników. Albo fałszywych imion.
Ostatecznie mężczyzna był tylko człowiekiem. Nikim więcej, nikim mniej, wypełnionym słabością o słodkim imieniu Vasilij Dolohov, przekręconym kompasem moralnym, który zaczynał kręcić się jak w polu magnetycznym, próbując poukładać na nowo jego świat. Kiedyś było prościej. Mógł wiedzieć nad badaniami, z zasadą, kto umarł, ten nie żyje i iść dalej. Nie był złym człowiekiem, ale dobrym też by siebie nie nazwał. Tymczasem kilka dni wcześniej stanął przeciwko płomieniom, trawiacym cały Londyn, tylko po to, aby zrobić to, co słuszne. Gdyby nadal mógł patrzeć w lustro, nie rozpoznałby siebie. A może wreszcie był tym, kim powinien być? Może wszystko szło nie tak, bo sprzeciwił się temu, co ukuli dla niego rodzice.
Tego czasu nie mógł już zmienić.
— Co byś chciał wiedzieć? — zapytał w końcu, ciekaw pytań. Jemu cisnęło się na usta zbyt wiele, zbyt inwazyjnych, których zadać nie mógł, w obawie przed tym, że kędzierzawy asystent nie wie nic. Był Niewymownym, nie zdradzał sekretów innych osób. On je zbierał i trzymał głęboko w zawiłych, szalonych meandrach zabagnionego umysłu.
(Zapomniałam, UPS)
!Trauma Ognia