16.12.2025, 16:57 ✶
Oczywiście. Oczywiście, że to nigdy nie była jej wina. Że wszystko co się wydarzyło było tylko i wyłącznie przez niego. Jednak to jak się Yelena otworzyła jeszcze przed chwilą, jak prosiła aby ją zrozumiał... I czy rzeczywiście byłby w stanie coś takiego dla niej zrobić? Przełamać tą chłodną i zimną rutynę? Czy mógłby zapytać ją o jej dzień? O to jak się czuła, albo czy czegoś nie potrzebowała? Mógłby. Oczywiście, że mógłby, ale z jakiegoś powodu jednak nie robił tego do tej pory, prawda? Im więcej o niej wiedział tym bardziej mu na niej zależało. A spójrzcie na niego. Czy on był facetem, który chciał żeby mu zależało? Czy on chciał zakochiwać się w tej kobiecie? Miała dużo plusów, to prawda, ale też dużo minusów. Przede wszystkim, była Karkaroffem. Była z tego rodu, którego Alexander uczył się nienawidzić jeszcze zanim zaczął chodzić. Więc jak, jak miałby odrzucić tę wpojoną mu nienawiść i po prostu się w niej zakochać. No i sama Yelena też mu tego faktu nie ułatwiała.
-Na.. naprawdę chcesz, żeby wiedział co czujesz? Co myślisz? - zapytał po chwili szczerze zbity z tropu. Nie wiedział jak ma na to zareagować, co ma odpowiedzieć. Wiedział jedno. Złość, cała, nagromadzona przez ostatnie kilka dni, prysnęła, jak bańka mydlana. Jakby każde słowo, które Lena przed chwilą wypowiedziała było jakimś magicznym zaklęciem, którego Alexander wcześniej nie poznał. I w zasadzie nie poznał. Nie wiedział jak obchodzić się z kimś kto miał w przyszłości zostać jego żoną. Przygodne romanse, flirty, to było to w czym Alexander czuł się dobrze. Nie w... tym. -Spróbuję.
Powiedział tylko. Bo o to przecież chodziło. O spróbowanie. To czy mu się uda, czy nie, to już inna sprawa. Zwłaszcza, że jeszcze przecież nie ślubowali. Że wszystko było przed nimi. I może nie był już młodzieńcem, może był za starym, żeby udawać zagubionego chłopca, ale nadal miał przed sobą tyle życia. Tyle przyszłości. Wtedy jednak Lena zaśmiała się i czuł, choć ona sama tego nie powie, że przeszło jej. Może nie całkowicie, na amen, ale częściowo. Że wybaczyła mu to i raczej nie wróci już do tego tematu. Przynajmniej przez najbliższy czas.
-Siostra. Anastazja. - potwierdził i powtórzył Alexander z dziwną miną. To chyba jedna z tych niewielu osób, za którymi się tęskni. Prawdziwa rodzina. Ojca w zasadzie nie liczył, od zawsze traktował Alexandra jak inwestycję, ale Ana... Ana była wyjątkowa. Dla niego. Może jeszcze kiedyś będzie im dane spotkać się razem, jednak teraz... Teraz jedyne co im pozostało to pisanie do siebie listów. Obserwowanie fotografii. I rzeczywiście, Lena mogła zauważył to na jego twarzy. Tę nagłą zmianę w jego mimice, krótką, łagodną. Widać było, że Anastazja była dla niego istotną częścią jego życia.
-Oczywiście. Masz rację. To wszystko moja wina. - przyznał powoli, ale zaraz zaśmiał się na dźwięk zdrobnienia którego użyła. Nie miał jej tego za złe, była jedną z dwóch osób, które mogły się tak do niego zwracać. Więc widać było, że stawiał relację z Leną na dość wysokim poziomie, może nie było tego widać na co dzień, ale właśnie przez to, że pozwalał jej tak mówić, okazywał jej swoje uczucia. Stawiał ją na równi z własną siostrą, którą znał od dziecka. Myślę, że to dość wysoki poziom jak na niego.
Obserwował ją uważnie, gdy zaczęła wyjmować swoje spinki, kiedy jej włosy opadły kaskadą na plecy, jak zdjęła swoje pończochy, niczym prawdziwa dama, jak ułożyła się wygodnie na łóżku. I z jednej strony czuć było od niej chłód, przekąs, z drugiej jednak strony Alexander doskonale wiedział, że jej złość już dawno wyparowała, zostało po niej jedynie puste uczucie, wspomnienie. Jakby czegoś jej odmówiono. Coś jej zabrano. I znał to doskonale. Kiedy nie ma się okazji wyładować złości, kiedy potrzebujesz się wściec, zbić coś, uderzyć kogoś. Widział w niej tą frustrację. Położył się więc obok niej, w ubraniach, niczym rycerz w pełnej zbroi, z różdżką, zamiast miecza.
-Więc słuchaj. Chciałaś wiedzieć, więc się dowiesz. Urodziłem się... - i tak oto zaczął jej opowiadać o całym swoim życiu. Pomijał oczywiście niektóre rzeczy. Nie miał zamiaru aż tak jej ułatwiać całej tej zabawy. Nie powiedział jej takich rzeczy jak strach przed hakami, jak pierwszy pocałunek, jak pierwszy seks, czy to, że od dziecka wpajano mu nienawiść do niej. Wszystko w granicach rozsądku.
-Na.. naprawdę chcesz, żeby wiedział co czujesz? Co myślisz? - zapytał po chwili szczerze zbity z tropu. Nie wiedział jak ma na to zareagować, co ma odpowiedzieć. Wiedział jedno. Złość, cała, nagromadzona przez ostatnie kilka dni, prysnęła, jak bańka mydlana. Jakby każde słowo, które Lena przed chwilą wypowiedziała było jakimś magicznym zaklęciem, którego Alexander wcześniej nie poznał. I w zasadzie nie poznał. Nie wiedział jak obchodzić się z kimś kto miał w przyszłości zostać jego żoną. Przygodne romanse, flirty, to było to w czym Alexander czuł się dobrze. Nie w... tym. -Spróbuję.
Powiedział tylko. Bo o to przecież chodziło. O spróbowanie. To czy mu się uda, czy nie, to już inna sprawa. Zwłaszcza, że jeszcze przecież nie ślubowali. Że wszystko było przed nimi. I może nie był już młodzieńcem, może był za starym, żeby udawać zagubionego chłopca, ale nadal miał przed sobą tyle życia. Tyle przyszłości. Wtedy jednak Lena zaśmiała się i czuł, choć ona sama tego nie powie, że przeszło jej. Może nie całkowicie, na amen, ale częściowo. Że wybaczyła mu to i raczej nie wróci już do tego tematu. Przynajmniej przez najbliższy czas.
-Siostra. Anastazja. - potwierdził i powtórzył Alexander z dziwną miną. To chyba jedna z tych niewielu osób, za którymi się tęskni. Prawdziwa rodzina. Ojca w zasadzie nie liczył, od zawsze traktował Alexandra jak inwestycję, ale Ana... Ana była wyjątkowa. Dla niego. Może jeszcze kiedyś będzie im dane spotkać się razem, jednak teraz... Teraz jedyne co im pozostało to pisanie do siebie listów. Obserwowanie fotografii. I rzeczywiście, Lena mogła zauważył to na jego twarzy. Tę nagłą zmianę w jego mimice, krótką, łagodną. Widać było, że Anastazja była dla niego istotną częścią jego życia.
-Oczywiście. Masz rację. To wszystko moja wina. - przyznał powoli, ale zaraz zaśmiał się na dźwięk zdrobnienia którego użyła. Nie miał jej tego za złe, była jedną z dwóch osób, które mogły się tak do niego zwracać. Więc widać było, że stawiał relację z Leną na dość wysokim poziomie, może nie było tego widać na co dzień, ale właśnie przez to, że pozwalał jej tak mówić, okazywał jej swoje uczucia. Stawiał ją na równi z własną siostrą, którą znał od dziecka. Myślę, że to dość wysoki poziom jak na niego.
Obserwował ją uważnie, gdy zaczęła wyjmować swoje spinki, kiedy jej włosy opadły kaskadą na plecy, jak zdjęła swoje pończochy, niczym prawdziwa dama, jak ułożyła się wygodnie na łóżku. I z jednej strony czuć było od niej chłód, przekąs, z drugiej jednak strony Alexander doskonale wiedział, że jej złość już dawno wyparowała, zostało po niej jedynie puste uczucie, wspomnienie. Jakby czegoś jej odmówiono. Coś jej zabrano. I znał to doskonale. Kiedy nie ma się okazji wyładować złości, kiedy potrzebujesz się wściec, zbić coś, uderzyć kogoś. Widział w niej tą frustrację. Położył się więc obok niej, w ubraniach, niczym rycerz w pełnej zbroi, z różdżką, zamiast miecza.
-Więc słuchaj. Chciałaś wiedzieć, więc się dowiesz. Urodziłem się... - i tak oto zaczął jej opowiadać o całym swoim życiu. Pomijał oczywiście niektóre rzeczy. Nie miał zamiaru aż tak jej ułatwiać całej tej zabawy. Nie powiedział jej takich rzeczy jak strach przed hakami, jak pierwszy pocałunek, jak pierwszy seks, czy to, że od dziecka wpajano mu nienawiść do niej. Wszystko w granicach rozsądku.