16.12.2025, 20:15 ✶
Dla Leny pewnie to były tylko puste słowa, kiedy on otwierał przed nią kawałek swojej własnej duszy. Z drugiej jednak strony... Może to był jej mechanizm obronny? Reagowało na ty wszystko śmiechem i żartem, więc może tak reagowała na tę konkretną sytuację stresową? Bo powiedzmy sobie szczerze, to nie była komfortowa sytuacja. Kiedy facet, którego masz poślubić nagle wylewa z siebie część swojego życia. I to jeszcze facet starszy od Ciebie.
I tak. Odpuścił sobie tym razem. Na tę krótką chwilę zakopał swój topór wojenny, aby opowiedzieć jej co nieco o sobie. Żeby mogła go poznać, dowiedzieć się czegoś, nie uznawać go dłużej za obcego mężczyzna, a rzeczywiście za kogoś kogo miała za jakiś tam czas poślubić. I wiedział, prędzej czy później, będą zmuszeni w końcu wziąć ten niechciany ślub. Będą zmuszeni do złożenia przysięgi, do założenia obrączek. Ale jeśli będzie trzeba to będą odwlekać to tak długo jak tylko dadzą radę. Jak długi im się uda. Leżał tak więc, wpatrzony w sufit i opowiadał, mówił czasem chaotycznie, jak Lena już zresztą zdążyła zauważyć, może trochę bez sensu, ze sporymi dziurami, które celowo robił unikając jakichś ważniejszych dla niego tematów, albo niewygodnych. No bo przykładowo, czy chciał jej mówić o tym jak pierwszy raz użył na kimś klątwy cruciatus? Nie. Ale czy chciał jej opowiedzieć jakie to uczucie dostać się komuś do głowy, przeszukiwać jego wspomnienia za pomocą legilimens? No... Też w zasadzie nie. Więc te dwie rzeczy z pewnością pominął w swojej opowieści. Gdy w końcu skończył swoje opowiadanie wrócił jeszcze do jej wcześniejszych słów.
-Anastazja jest moją młodszą siostrą i może nie popierać moich wyborów, ale z pewnością je uszanuje, jeśli ją o to poproszę. - uciął szybko. Nie było to coś na czym warto było się skupiać. Bo w końcu co miałaby mu Ana powiedzieć? Że Yelena nie jest partią dla niego? Oboje nie mieli tutaj nic do gadania, dopóki żył ich ojciec. A nawet jeśli ojciec by zmarł... To co? Co wtedy Alexandrze? Zostawiłbyś Lenę? Porzuciłbyś tą głupią umowę? Zerwałbyś ten bezsensowny pakt? Spojrzał na swoją narzeczoną kątem oka i wrócił do patrzenia w sufit. Nie zadawaj pytań, na które nie chcesz znać odpowiedzi. - powiedział sam do siebie w myślach, jakby miało mu to w jakichś sposób pomóc. Nie pomogło.
-Psychopaci, mówisz? A jednak twoja rodzina wydała się za mąż za obcego faceta, starszego od Ciebie, którego nawet nie znasz. Którym gardzisz. Jesteście takimi samymi psychopatami, jak i my. - sprostował jej słowa, czując się jednak trochę głupio. Obrzucił ją zimny spojrzeniem i usiadł na łóżku, plecami do niej, odganiając dym z jej papierosa. Może obie ich rodziny były rządzone przez psychopatów. Dyktatorów. Surowy reżim nie był dobry dla rodzin. Najwidoczniej psuł je od środka. Tak jak oni psuli TĘ rodzinę. Tę nową.
-Zaufaj mi. Lepiej, żebyś nie wiedziała czym się zajmuję. Powiedzmy, że... wykonuje przysługi za pieniądze. Dostarczam zagubione rzeczy. Albo pomagam im się zagubić.
I to musiało jej na tę chwilę wystarczyć, bo w końcu to przecież on nie pytał, gdzie ona była w nocy, z kim wyszła, z kim była. Choć bardzo go kusiło. Oj bardzo. Chciał jej wytknąć, że jego nie obchodzi to z kim ona się włóczy po nocach na mieście, z kim się spotyka, mimo że obchodziło go to strasznie. Że czuł się zazdrosny, tak chorobliwie, że aż zrobił się prawie jeszcze bledszy na twarzy. Prawie. Oboje mieli swoje własne sekrety. Swoje własne demony. Swoje własne zajęcia. A z pośpiechu nic dobrego nigdy nie wynikało. Musieli się nauczyć żyć ze sobą w zgodzie. Co nie było proste.
Chwila, którą Alexander określił jako czas na zakopanie topora wojennego, zniknęła. Aristov powoli podniósł się z łóżka, odwracając głowę, aby jeszcze na nią spojrzeć. Dziwne, że jeszcze nie zasnęła po tym włóczeniu się po nocach. Przewrócił tylko oczami i zasłonił okna, ciemnymi, ciężkimi żaluzjami.
-Prześpij się, przyda Ci się odpoczynek, Моя Царица - powiedział spokojnie i skłonił się drwiąco przed nią, choć coś w mowie jego ciała mówiło, że nie był to do końca ironiczny tytuł. Nie chciał jej tylko zirytować, ale może rzeczywiście spodobało mu się to określenie, które właśnie jej nadał.
I tak. Odpuścił sobie tym razem. Na tę krótką chwilę zakopał swój topór wojenny, aby opowiedzieć jej co nieco o sobie. Żeby mogła go poznać, dowiedzieć się czegoś, nie uznawać go dłużej za obcego mężczyzna, a rzeczywiście za kogoś kogo miała za jakiś tam czas poślubić. I wiedział, prędzej czy później, będą zmuszeni w końcu wziąć ten niechciany ślub. Będą zmuszeni do złożenia przysięgi, do założenia obrączek. Ale jeśli będzie trzeba to będą odwlekać to tak długo jak tylko dadzą radę. Jak długi im się uda. Leżał tak więc, wpatrzony w sufit i opowiadał, mówił czasem chaotycznie, jak Lena już zresztą zdążyła zauważyć, może trochę bez sensu, ze sporymi dziurami, które celowo robił unikając jakichś ważniejszych dla niego tematów, albo niewygodnych. No bo przykładowo, czy chciał jej mówić o tym jak pierwszy raz użył na kimś klątwy cruciatus? Nie. Ale czy chciał jej opowiedzieć jakie to uczucie dostać się komuś do głowy, przeszukiwać jego wspomnienia za pomocą legilimens? No... Też w zasadzie nie. Więc te dwie rzeczy z pewnością pominął w swojej opowieści. Gdy w końcu skończył swoje opowiadanie wrócił jeszcze do jej wcześniejszych słów.
-Anastazja jest moją młodszą siostrą i może nie popierać moich wyborów, ale z pewnością je uszanuje, jeśli ją o to poproszę. - uciął szybko. Nie było to coś na czym warto było się skupiać. Bo w końcu co miałaby mu Ana powiedzieć? Że Yelena nie jest partią dla niego? Oboje nie mieli tutaj nic do gadania, dopóki żył ich ojciec. A nawet jeśli ojciec by zmarł... To co? Co wtedy Alexandrze? Zostawiłbyś Lenę? Porzuciłbyś tą głupią umowę? Zerwałbyś ten bezsensowny pakt? Spojrzał na swoją narzeczoną kątem oka i wrócił do patrzenia w sufit. Nie zadawaj pytań, na które nie chcesz znać odpowiedzi. - powiedział sam do siebie w myślach, jakby miało mu to w jakichś sposób pomóc. Nie pomogło.
-Psychopaci, mówisz? A jednak twoja rodzina wydała się za mąż za obcego faceta, starszego od Ciebie, którego nawet nie znasz. Którym gardzisz. Jesteście takimi samymi psychopatami, jak i my. - sprostował jej słowa, czując się jednak trochę głupio. Obrzucił ją zimny spojrzeniem i usiadł na łóżku, plecami do niej, odganiając dym z jej papierosa. Może obie ich rodziny były rządzone przez psychopatów. Dyktatorów. Surowy reżim nie był dobry dla rodzin. Najwidoczniej psuł je od środka. Tak jak oni psuli TĘ rodzinę. Tę nową.
-Zaufaj mi. Lepiej, żebyś nie wiedziała czym się zajmuję. Powiedzmy, że... wykonuje przysługi za pieniądze. Dostarczam zagubione rzeczy. Albo pomagam im się zagubić.
I to musiało jej na tę chwilę wystarczyć, bo w końcu to przecież on nie pytał, gdzie ona była w nocy, z kim wyszła, z kim była. Choć bardzo go kusiło. Oj bardzo. Chciał jej wytknąć, że jego nie obchodzi to z kim ona się włóczy po nocach na mieście, z kim się spotyka, mimo że obchodziło go to strasznie. Że czuł się zazdrosny, tak chorobliwie, że aż zrobił się prawie jeszcze bledszy na twarzy. Prawie. Oboje mieli swoje własne sekrety. Swoje własne demony. Swoje własne zajęcia. A z pośpiechu nic dobrego nigdy nie wynikało. Musieli się nauczyć żyć ze sobą w zgodzie. Co nie było proste.
Chwila, którą Alexander określił jako czas na zakopanie topora wojennego, zniknęła. Aristov powoli podniósł się z łóżka, odwracając głowę, aby jeszcze na nią spojrzeć. Dziwne, że jeszcze nie zasnęła po tym włóczeniu się po nocach. Przewrócił tylko oczami i zasłonił okna, ciemnymi, ciężkimi żaluzjami.
-Prześpij się, przyda Ci się odpoczynek, Моя Царица - powiedział spokojnie i skłonił się drwiąco przed nią, choć coś w mowie jego ciała mówiło, że nie był to do końca ironiczny tytuł. Nie chciał jej tylko zirytować, ale może rzeczywiście spodobało mu się to określenie, które właśnie jej nadał.