[11.10.1972] it smells like Yule | Prue, Benjy

Komentarz o traumatycznych przeżyciach rozbawił mnie bardziej, niż powinien, parsknąłem cicho, nadal pochylając się lekko w jej stronę. Nie było w tym niczego nowego, a jednocześnie wszystko było nowe, zawsze reagowałem tak samo, zawsze się do niej dopasowywałem, zwalniałem, kiedy zwalniała, zatrzymywałem się, kiedy przystawała, jakby moje ciało miało wbudowany mechanizm kalibracji pod Prudence. Jeszcze w Hogwarcie tak było, kiedy potrafiła chodzić za mną pół korytarza tylko po to, żeby wygarnąć mi, że zachowuję się jak skończony idiota. Nigdy przed nią nie uciekałem, nigdy nie przyspieszałem, żeby ją zgubić, dopasowywałem krok, nawet jeśli udawałem, że to przypadek. Teraz było dokładnie tak samo, minęły lata, świat zdążył się kilka razy zawalić i poskładać, a my wróciliśmy do tej samej dynamiki, jakby ktoś nigdy nie wcisnął pauzy. Tyle tylko, że tym razem miało tak zostać - ta myśl nie była ciężarem, była czymś kojącym, zaskakująco prostym.
Kiedy stanęliśmy przy ladzie, znów ustawiłem się obok, ale jednocześnie pół kroku za nią, zasłaniając ją od tłumu. Zrobiłem to zupełnie automatycznie, dopiero po chwili dotarło do mnie, że to był kolejny z tych odruchów, których nigdy bym u siebie nie podejrzewał. Wyglądałem groźnie, wiedziałem o tym - wysoki, szeroki w barach, z twarzą, która raczej nie zapraszała do small talku - z boku musieliśmy więc wyglądać, jakbym ją osaczał, jakby coś jej groziło, absurdalne, przy nikim innym nie byłem tak spokojny jak przy niej. Spojrzałem na nią zresztą kątem oka, w dalszym ciągu widząc ten uśmiech, który pojawiał się zawsze wtedy, gdy była naprawdę szczęśliwa. Taki bez kalkulacji, bez kontroli, wiedziałem, że przy mnie pozwalała sobie na to samo, co ja przy niej. Nie myślała, nie analizowała, działała i ufała, to było chyba najbardziej niebezpieczne i jednocześnie najcenniejsze, co można było komuś dać.
Zamówienie pojawiło się szybko, a ja obserwowałem, jak sięgała po grzańce, skupiając się na tym, żeby ich nie rozlać. Tłum napierał, ktoś się przepychał, ktoś zahaczył o moje ramię i natychmiast zmienił zdanie co do dalszego kontaktu. Znałem to spojrzenie ludzi dookoła, krótkie, szybkie, z decyzją o zmianie trajektorii. Prudence była przy tym spokojna, pewna, jakby to było najnaturalniejsze miejsce na świecie. Dla niej byłem mężem, dla reszty potencjalnym problemem, może dlatego to tak zabawnie funkcjonowało. Mało kto dałby nam szanse, jeszcze mniej osób widziałoby nas razem, a jednak - pod pewnymi względami, przeciwieństwa się przyciągały, choć nie dało się ukryć, że mieliśmy też całkiem sporo wspólnych cech, tylko bardziej ukrytych, niż te wizualne, widoczne na pierwszy, krzywy rzut oka.
Kiedy ruszyłem po stolik, nawet przez moment nie przyszło mi do głowy, że mogłoby się nie udać. Poruszałem się w tłumie instynktownie, jak ktoś, kto robił to całe życie, znikałem między ludźmi, omijałem ich płynnie, bez zahaczania, bez przepychania. Znalazłem stolik, „zarezerwowałem” go bez jednego słowa, spojrzeniem i płaszczem, i wróciłem tą samą drogą. Dopiero w drodze powrotnej na nasze miejsca zmieniłem tryb, Prue złapała mnie za rękę, splatając palce z moimi, i tym razem nie byłem cieniem. Tym razem przeszedłem przodem jak taran. Ludzie odsuwali się instynktownie, ktoś odwracał wzrok, ktoś inny robił krok w bok. Czułem jej obecność, dokładnie tam, gdzie powinna być, to było naprawdę miłe, ciepłe uczucie. Prowadziłem ją prosto do stolika przy ścianie, a kiedy postawiła kubki na blacie i okazało się, że mimo trzymania ich przez nią w jednej ręce, przez całą drogę, ani kropla się nie wylała, uniosłem brew z uznaniem.
- Imponujące. - Rzuciłem. - To chyba dobly omen? - Uniosłem brew, pytająco, zapach też był dokładnie taki, jak powinien - ciepły, korzenny, obiecujący. Kubki parowały na stole, aromat unoszący się w górę był gęsty, słodki, ciężki od przypraw.
Odsunąłem jej krzesło i poczekałem, aż usiądzie. Dopiero potem zająłem swoje miejsce, tym razem plecami do sali, oddając jej przestrzeń przy ścianie. Zrobiłem to świadomie, wbrew wszystkim moim odruchom - nawet się nad tym nie zastanawiałem, tak było właściwie - to było coś odwrotnego niż zwykle, mimo to nie czułem się z tym jakoś fatalnie, nawet jeśli lubiłem obserwować otoczenie, ramiona miałem luźne, czujność nie zniknęła, tylko zmieniła kierunek -  rozejrzałem się raz, krótko w tył, a potem całą uwagę oddałem jej. Oparłem się wygodnie, barkami odgradzając nas od reszty lokalu, jakbym stawiał niewidzialną granicę. Kubki parowały, zapach cynamonu i pomarańczy mieszał się z gwarem. Spojrzałem na nią ponad parującym kubkiem i uśmiechnąłem się krzywo, nie sprawdzając, czy zauważyła - może tak, może nie, dla mnie to było jasne.
Uniósłem swój kubek w niemym toaście, wychylając go do przodu w jej stronę.