Po tylu latach narzeczeństwa z nim, z tym permanentnym skrzywieniem wpisanym w jej życiorys jak blizna po źle zagojonej ranie, winna była nauczyć się obojętności. Ciało wciąż reagowało jak świeża tkanka, jak struktura, która nie zdążyła jeszcze zrozumieć, że ból bywa stanem przewlekłym. Święta w domu rodzinnym pozostawały jedynym okresem regeneracji — czasem, gdy nazwisko rozrastało się w mnogość oddechów, śmiechów i przypadkowych istnień, sklejonych zapachem ciasta i rytmem tańca z ukochanym kuzynem Ilią, którego obecność działała jak bufor, jak biologiczny amortyzator między nią a resztą świata.
Powrót do codzienności z Aristovem był zawsze powrotem do laboratorium chaosu. Ich dni zaczynały się banalnie: śniadanie, spokojna mechanika gestów, uśmiech o napięciu cienkim jak błona komórkowa — aż następowało nagłe pęknięcie. Jak impuls nerwowy, nieprzewidywalny i niszczący. Zazdrość o sąsiada, o list, o wyjazd, o samo istnienie przestrzeni poza nim. Dom trzeszczał w posadach, jakby konstrukcja nie była przystosowana do takiego ciśnienia. Krzyk, gwałtowność, przedmioty zamieniające się w pociski. Talerz rozbity na logiczne frakcje porcelany, wazon — jej wazon — sprowadzony do pyłu, do dowodu na to, że w tej relacji destrukcja była jedyną stałą.
— Иди к чёрту! — dłoń przecięła powietrze i odcisnęła się na męskim policzku, zostawiając ślad czerwieni — nie tyle ranę, co podpis gniewu, który wreszcie znalazł ujście. Paznokcie, jeszcze przed chwilą dekoracyjne, stały się narzędziem, szkarłatem znaczącym granice jej wytrzymałości. — Ты самая большая ошибка в моей жизни, Сашка! — Włosy chwyciła instynktownie, jakby cisza była czymś, co można wymusić mechanicznie, pociągnięciem, napięciem mięśni. W tej chwili fantazja wolności — życia odciętego od jego obecności, od jego ciężaru — była nęcąca jak obietnica nowego roku, jak reset organizmu po długiej chorobie. — Ty przebrzydły...
Lecz rzeczywistość nie pozwoliła na rozwinięcie skrzydeł. Została przyciśnięta do ściany, plecy przyjęły uderzenie chłodu i twardości, a świat zwęził się do jego bliskości, do oddechu, który znała aż za dobrze. Pocałunek nie był czułością, lecz powtórzeniem wzorca — dominacją ubraną w znajomy gest. A jednak ciało, zdradliwe w swej biologii, zareagowało; mruknęła cicho, wbrew sobie, wbrew myśli, że nienawiść i potrzeba mogą współistnieć w jednym organizmie. Tkwiła w tym paradoksie, rozdarta między odrazą a głodem, świadoma, że ta sprzeczność była jej najcięższym jarzmem. Już męska dłoń, zuchwale pewna swego prawa, sunęła po kobiecym udzie jak myśl, której nie zdążono jeszcze ocenzurować, już jej palce rwały się do rozprawy z guzikami jego koszuli, gotowe rozbroić tę konstrukcję szybciej niż jakikolwiek rozsądek, gdy nagle rzeczywistość, ta nieproszona strażniczka porządku, wdarła się bez pukania. Szelest przy drzwiach, podejrzane poruszenie powietrza, akustyczny znak apokalipsy obyczajowej — o cholera. Odepchnęła go z energią godną sportów wyczynowych, w jednej chwili porzucając biologię na rzecz etykiety. Poły ciepłego sweterka wróciły na miejsce, barki zniknęły jak tajemnica państwowa, a dłoń nerwowo starła z ust rozmazaną, różaną szminkę, pozostawiając po niej tylko wspomnienie i lekki połysk paniki. Matko i córko, goście. Teraz. Natychmiast. I to w momencie, gdy oboje wyglądali, jakby właśnie przegrali bój z moralnością w podejrzanie drogim burdelu.
[a]— Och, kochanie... Mamy niespodziewanych gości? — leciutko poprawiła barwę głosu, przechodząc w łagodność tonacji podszytej obcością rosyjskiej melancholii. Uśmiech, który przybrała, był arcydziełem desperacji — napięty, grzeczny, niemal wzorowy. Poprawiła opinającą ciało spódnicę, wygładziła niewidzialne fałdy powietrza i wciągnęła w płuca rolę idealnej gospodyni, choć w środku wszystko krzyczało tragedia. Scena była gotowa, aktorzy w rozsypce, a kurtyna właśnie szła w górę. — Zapraszamy w nasze skromne progi, herbaty? — Zabiję Cię, posłała okropnemu typowi wręcz zabójczy wzrok. Tragedia? Owszem. Farsa? Jak najbardziej. Ale scena musiała trwać, bo kurtyna już poszła w górę, a publiczność nie miała pojęcia, jak blisko była właśnie zobaczenia zupełnie innego przedstawienia.