[11.10.1972] it smells like Yule | Prue, Benjy

Słuchałem jej, oparty całkiem wygodnie, nawet jeśli plecami do sali, z kubkiem grzańca w dłoni, i miałem to ciche, niepodrabialne poczucie, że świat naprawdę dał się na chwilę odsunąć barkiem. Ludzie krążyli za mną, ktoś się śmiał, ktoś przeklinał, szkło brzęczało, ale to wszystko było daleko, jak zza szyby, między mną a Prudence była przestrzeń, którą znałem na pamięć i której pilnowałem bez wysiłku. Uśmiechnąłem się, kiedy zaczęliśmy liczyć - trzy do jednego, pięć, dziesięć - moja żona patrzyła na mnie z tą swoją miną stratega, który wiedział, że i tak przegra, ale musiał przejść przez symulację porażki. Doskonale pamiętałem jej słabą głowę, zbyt dobrze, jak na kogoś, kto teoretycznie nie prowadził skrupulatnych notatek na temat cudzych reakcji na alkohol. To nie była wiedza teoretyczna, tylko empiryczna, wydeptana, zapamiętana w szczegółach, z całą mapą konsekwencji, jak zaklętego układu gwiazd na sklepieniu wieży astronomicznej. Wiedziałem, po którym łyku zaczynała się śmiać z rzeczy, które nie były śmieszne, po którym mówiła szybciej, a po którym patrzyła na świat z tą miękką, lekko rozmazaną czułością, jakby wszystko było odrobinę lepsze, niż w rzeczywistości. Wiedziałem też, gdzie leżała granica, za którą robiła się chwiejna, ale szczęśliwa, ufna, kompletnie bezbronna w sposób, który brałem na siebie bez gadania. Pamiętałem doskonale, jak łatwo potrafiła przejść od „nic nie czuję” do „świat jest cudowny, a ty masz bardzo zabawną twarz”, tym razem wiedząc jednak, że to nigdy nie było niebezpieczne, tylko… Intensywne.
- Fakt. Jeśli nic się nie zmieniło, po tszecim zaczynasz się śmiaś s szeczy, któle nolmalnie uznałabyś za zblodnię pszeciwko inteligencji, a po czwaltym masz fazę filozoficzną. Baldzo uloczą, swoją dlogą. - Mruknąłem z rozbawieniem. - S molałem, dyglesjami i obowiązkowym wątkiem o tym, jak balso mnie lubisz, gdy nie jestem kutasem… - Chrząknąłem znacząco, nie mówiłem tego złośliwie, wręcz przeciwnie, było w tym coś ciepłego, coś, co wynikało z pamięci. Nikłej, bo nikłej, trochę zamglonej, ale tak - znałem ją, wiedziałem, jak reaguje, w jaki sposób alkohol obchodzi się z jej układem nerwowym, jak szybko przechodzi z „jest mi miło” do „jest mi cudownie”.
- Jeśli tszeba, wypiję więcej. Albo szybciej. Albo obie te szeszy naraz. Nie zostawię cię samej w stanie „balso pijanego wujka na weselu”. Ma byś splawiedliwie, nie? - Uniosłem brew, kącik ust drgnął mi lekko. Mój łeb był teraz znacznie mocniejszy niż wtedy, kiedy byliśmy młodsi, kiedy alkohol potrafił mnie zaskoczyć, teraz musiałbym się naprawdę postarać, lata zrobiły swoje, ciało przyzwyczaiło się do rzeczy, do których nie powinno, a ja przestałem się łudzić, że alkohol działa na mnie jak na normalnych ludzi. Nie widziałem w tym żadnego problemu, po prostu brałem to pod uwagę.
Uniosłem kubek, zakręciłem nim lekko, obserwując, jak płyn chlupotał o ścianki - ciepły, słodki, bardziej przyjazny niż niebezpieczny, zbyt grzeczny, rozgrzewający, ale bez pazura, taki, który obiecuje, a potem nie dowozi. Upiłem kolejny łyk i tylko utwierdziłem się w swoim zdaniu, to było przyjemne, ale dalekie od ambicji, zdecydowanie nie coś, co mogłoby zapisać się w kronikach czy choćby w pamięci na zasadzie „o, to był błąd”. Bardziej nadawał się do opowieści typu „było ciepło i pachniało goździkami” niż „i wtedy wszystko się rozpadło”.
- Widzisz - powiedziałem wolniej, nachylając się minimalnie w jej stronę - ja nie mam ambicji zapisywaś się dziś na kaltach histolii publicznej. Wystalczy mi histolia plywatna. Taka, któlej nikt poza nami nie będzie świadkiem. - Oparłem łokieć o stół, pochyliłem się jeszcze trochę bliżej, głos wciąż miałem spokojny, rzeczowy, jakbym omawiał plan działania, a nie wieczór, który miał się bardzo szybko wymknąć spod kontroli. Nie spieszyłem się z nim, lubiłem ten moment zawieszenia, to ciche porozumienie, kiedy wiedzieliśmy, że zaraz dojdziemy do tego samego wniosku.
- Te butelki naplawdę nie powinny staś i się kuszyś. - Przytaknąłem spokojnie, jakbym rozważał coś absolutnie racjonalnego. Jej „hmm” było jak zapalnik. Uśmiechnąłem się pod nosem, bo już wiedziałem, że wygrałem. - To byłoby zwykłe malnotlawstwo. A ja zostałem wychowany w duchu… Plaktysznym. - Nie powiedziałem tego głośno, ale w głowie już widziałem ten wieczór, garaż rozświetlony bladym, ciepłym światłem, butelki wyciągane z piwniczki, śmiech odbijający się od ścian, brak potrzeby ściszania głosu, brak potrzeby pilnowania się, my, pozwalający sobie na bycie dokładnie tacy, jacy chcemy.
Jej reakcja na garaż nie umknęła mi - uniesiona brew, to krótkie zawieszenie, wspomnienie, które przemknęło jej przez twarz - wiedziałem, co tam widzi, wiedziałem, co ja tam widzę. Nie dopowiedziałem wszystkiego, nie musiałem, wystarczyło, że spojrzałem na nią tym spojrzeniem, które mówiło „pamiętam dokładnie to samo, co ty”, obrazy same pojawiły się w mojej głowie - beton, chłód, zapach oleju, to specyficzne echo, które sprawiało, że każdy dźwięk był głośniejszy, bardziej wyraźny - miejsce, które nie bez powodu zapisało się między nami na długo. „Niedokończone sprawy” to było bardzo łagodne określenie.
- Mam zawodową słabość do miejsc, w któlych zostało coś niedomkniętego. - Przytaknąłem na pytanie, nie ukrywając zadowolenia z uzyskanej odpowiedzi. Gdzieś z tyłu głowy czaiła się świadomość jutra - teściowie, rozmowy, które będą wymagały powagi, decyzje o mieszkaniu, o przyszłości, o tym, jak poukładać to wszystko „jak dorośli”. Tym bardziej ten wieczór wydawał się potrzebny, jak oddech przed zanurzeniem. Kiedy podsumowała nasze ustalenia, powstałe zadziwiająco szybko, jak wszystko ostatnio, uśmiechnąłem się szerzej.
- Dokładnie tak. - Zgodziłem się. - Kończymy tego gszańca, udajemy, sze był względnie doblym punktem proglamu, a potem lobimy swój własny. Taki dla dolosłych. - Uniosłem kubek jeszcze raz, wziąłem ostatni łyk, symbolicznie domykając etap „publiczny”, i odstawiłem go na stół. Plan był doskonały.

Koniec sesji