19.12.2025, 14:34 ✶
Wspomnienie snów sprawiło, że jej błękitne oczy straciły na moment ostrość, uciekając gdzieś w przestrzeń ponad ramieniem Urd, mimo że twarz nadal przyozdobiona była typowym dla niej wyrazem uprzejmego zainteresowania rozmówcami. Przez chwilę nie widziała brudnych ścian Dziurawego Kotła, lecz własną kuchnię sprzed czterech dni, w rzeczywistości zamgloną juz jak to wspomnienie senne ma w swoim zwyczaju. Z wrażeń został jej w głowie głównie kolor ścian, zapach dymu i popielaty śnieg.
Pamiętała ten dziwny spokój, z jakim układała elementy aromatycznej pieczeni w towarzystwie krwawej łuny zachodzącego słońca, która o nieludzkiej porze wlewała się przez okno. Najbardziej jednak fascynował ją śnieg. Ten puszysty, dziwnie zszarzały całun, który w jej śnie powoli i z nabożną ciszą okrywał Londyn. To jak taniec jego płatków rozproszył jej uwagę od potrawy i jak podstępnie ukrywał głębsza warstwę tej sennej ułudy. Mimowolnie uśmiechnęła się na myśl, jak głupio naiwna była jej wyśniona wersja. Przynajmniej do momentu kiedy popielaty całun śniegu nie osypał jej głowy, ubrań i całej kuchni łącznie z przypaloną pieczeniom. Ślepota jej wyśnionej wersji była upokarzająco wręcz komiczna i niestety mało elegancka.
Przebywając w towarzystwie rzadko jednak głębiej odpływała. Kiedy wątek na dobre powrócił do pajęczaków i ich parki mieszkającej u Lazarusa skierowała na niego swoje spojrzenie delikatnie unosząc brwi w grymasie zaciekawienia. Pytanie Urd o wróża jednak ominęło jej świadomość. Tym razem przypadło to "rzadko", czego nie zauważyła.
- Wydają się większe. - powróciła do tematu - Przynajmniej w kompozycji z przepastnymi woluminami twojej biblioteczki. Terraria prezentują się dystyngowanie w takim otoczeniu, nawet bez pomocy magicznych środków.
Uniosła naczynie z grzańcem, pozwalając, by mocny aromat alkoholu i miedziany posmak trunku na chwilę zdominowały jej zmysły. Po kolejnym łyku, który przyjemnie rozgrzał jej przełyk, odstawiła kubek z lekkim stukotem.
- Zastanawiałam się ostatnio czy nie nadać trochę więcej życia w moim sklepiku. – zaczęła, przesuwając smukłymi palcami po krawędzi blatu, jakby kreśliła na nim niewidzialne runy. – Węże, są naturalnym dodatkiem, ale zainspirowana twoim wystrojem zastanawiałam się nad jakimiś insektami lub pająkami. Czymś, co nie wymagałoby tyle uwagi co sowa, a jednocześnie budowało odpowiedni nastrój, pasujący do wymogów branży.
Zaczesała niedbałym, niezwykle płynnym gestem dłoni jasne pasmo włosów za ucho, przy czym jej wzrok na ułamek sekundy przeskoczył po postaci Urd w wymownym, niemal drapieżnym spojrzeniu, które jednak łatwo było przeoczyć. Jedwabne nici pająka, lśniące w półmroku terrarium, wydawały jej się nagle estetycznie bardzo bliskie. Nie tylko w związku z jej codziennymi interesami - tkaniem sieci powiązań i wyłapywaniem okazji.
– Skoro planujesz trzeciego domownika, może doradzisz mi, jaki gatunek byłby odpowiedni dla kogoś, kto ceni sobie elegancję, spokój i… – zawiesiła głos, uśmiechając się promiennie i zachęcająco w stronę klątwołamacza – brak skłonności do ucieczek w najmniej odpowiednich momentach? Coś dla początkującej pasjonatki, co nie pogardzi towarzystwem kogoś o moim trybie życia? - miała co prawdę, jedną młodą, nieco roztrzepaną i szaloną sowę ale skoro temat tak ładnie się rozwijał to nie zamierzała go przerywać.
Pamiętała ten dziwny spokój, z jakim układała elementy aromatycznej pieczeni w towarzystwie krwawej łuny zachodzącego słońca, która o nieludzkiej porze wlewała się przez okno. Najbardziej jednak fascynował ją śnieg. Ten puszysty, dziwnie zszarzały całun, który w jej śnie powoli i z nabożną ciszą okrywał Londyn. To jak taniec jego płatków rozproszył jej uwagę od potrawy i jak podstępnie ukrywał głębsza warstwę tej sennej ułudy. Mimowolnie uśmiechnęła się na myśl, jak głupio naiwna była jej wyśniona wersja. Przynajmniej do momentu kiedy popielaty całun śniegu nie osypał jej głowy, ubrań i całej kuchni łącznie z przypaloną pieczeniom. Ślepota jej wyśnionej wersji była upokarzająco wręcz komiczna i niestety mało elegancka.
Przebywając w towarzystwie rzadko jednak głębiej odpływała. Kiedy wątek na dobre powrócił do pajęczaków i ich parki mieszkającej u Lazarusa skierowała na niego swoje spojrzenie delikatnie unosząc brwi w grymasie zaciekawienia. Pytanie Urd o wróża jednak ominęło jej świadomość. Tym razem przypadło to "rzadko", czego nie zauważyła.
- Wydają się większe. - powróciła do tematu - Przynajmniej w kompozycji z przepastnymi woluminami twojej biblioteczki. Terraria prezentują się dystyngowanie w takim otoczeniu, nawet bez pomocy magicznych środków.
Uniosła naczynie z grzańcem, pozwalając, by mocny aromat alkoholu i miedziany posmak trunku na chwilę zdominowały jej zmysły. Po kolejnym łyku, który przyjemnie rozgrzał jej przełyk, odstawiła kubek z lekkim stukotem.
- Zastanawiałam się ostatnio czy nie nadać trochę więcej życia w moim sklepiku. – zaczęła, przesuwając smukłymi palcami po krawędzi blatu, jakby kreśliła na nim niewidzialne runy. – Węże, są naturalnym dodatkiem, ale zainspirowana twoim wystrojem zastanawiałam się nad jakimiś insektami lub pająkami. Czymś, co nie wymagałoby tyle uwagi co sowa, a jednocześnie budowało odpowiedni nastrój, pasujący do wymogów branży.
Zaczesała niedbałym, niezwykle płynnym gestem dłoni jasne pasmo włosów za ucho, przy czym jej wzrok na ułamek sekundy przeskoczył po postaci Urd w wymownym, niemal drapieżnym spojrzeniu, które jednak łatwo było przeoczyć. Jedwabne nici pająka, lśniące w półmroku terrarium, wydawały jej się nagle estetycznie bardzo bliskie. Nie tylko w związku z jej codziennymi interesami - tkaniem sieci powiązań i wyłapywaniem okazji.
– Skoro planujesz trzeciego domownika, może doradzisz mi, jaki gatunek byłby odpowiedni dla kogoś, kto ceni sobie elegancję, spokój i… – zawiesiła głos, uśmiechając się promiennie i zachęcająco w stronę klątwołamacza – brak skłonności do ucieczek w najmniej odpowiednich momentach? Coś dla początkującej pasjonatki, co nie pogardzi towarzystwem kogoś o moim trybie życia? - miała co prawdę, jedną młodą, nieco roztrzepaną i szaloną sowę ale skoro temat tak ładnie się rozwijał to nie zamierzała go przerywać.