21.12.2025, 19:31 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 21.12.2025, 20:02 przez Alexander Aristov.)
Interesująca to była postać. Równie uparta co on sam, próbująca przejąć rozmowę, jakby to do niej należał cały dzisiejszy wieczór. I tak... Mógł jej na to pozwolić, oczywiście do czasu. Do czasu aż nie znudzi mu się ta gra i nie narzuci nowych reguł. Nowych zasad, które nijak się będą miały do tych wcześniejszych. A przecież to wszystko wychodziło między nimi dosyć... płynnie. Jakby od zawsze i na zawsze miało tak być. Jakby gra w kotka i myszkę byłą im przeznaczona jeszcze przed ich spotkaniem. I tak jak Alexander nie wierzył w przeznaczenie, w fata, tak tym razem musiał się poważnie zastanowić, czy rzeczywiście mojry nie istniały? Czy nie dziergały na tych swoich szydłach nici jego losu, czy nie przypieczętowały go, swoimi złotymi norzycami, ucinając nić jego życia. Bo skoro jego rozmówczyni była prawdziwą Afrodytą, to on musiał być jej Aresem... lub Hefajstosem. Oboje ważni, lecz tylko jednego Afrodyta kochała naprawdę. Aresa. Boga wojny, podczas, gdy bóg kowali pozostawał na zawsze samotny, zdradzony. Przez chwilę Aristov zastanawiał się jaki los czeka na niego. Kochanego, czy zdradzonego?
-Z Wiednia? To dość długa podróż. Co robiłaś w Wiedniu, Yeleno? Albo nie odpowiadaj. Tak nutka tajemniczości dobrze zrobi naszej znajomości. - widział kątem oka, kelnera, który przechodził obok, więc tak jak i ona odstawił swojego szampana na tackę i posłał jej delikatny uśmiech, kącikami ust zaledwie, z tym dziwnym, ognistym błyskiem w oku. Była interesująca. Zdecydowanie najlepsza partia na tej sali. Nie żeby miał czas rozglądać się. Kiedy tylko ją dojrzał przecisnął się, a cała reszta sali zaginęła gdzieś wokół jak niepotrzebny dodatek. Powoli przysunął się jeszcze bliżej, pochylając się nieco do przodu, aby zaraz wyszeptać do jej ucha: -W końcu każdy ma jakieś tajemnice. Nudno byłoby odkryć je wszystkie na raz, nie sądzisz? Osobiście wolę... odkrywać Cię... Baaardzo powoli. - i coś w jego głosie sugerowało, że nie mówił tutaj o tajemnicach, a przynajmniej nie tylko o nich.
Potem wyprostował się patrząc na nią spokojnie, gdy zaproponowała mu taniec. Oh. Mógł się tego spodziewać, oczywiście, że mógł. I musiał pokazać się teraz z jak najlepszej strony. Ponadto nie interesowała jej zmiana nazwiska. Dedukcja Alexandra podpowiadała, że prawdopodobnie należała do jakiejś wpływowej rodziny, bo przecież nazwisko, zwłaszcza jakiegoś wysokiego rodu czystej krwi, otwierało wiele drzwi, zamkniętych dla innych. A jeśli nie chciała się wiązać niczym trwalszym... To Alexandrowi to bardzo odpowiadało. Zapowiadał się wieczór pełen niespodzianek i atrakcji.
-Więc pozwól ze mną Yeleno. - odsunął się od niej o krok i chwycił jej dłoń, podnosząc ją ku górze, i prowadząc powolnym krokiem na środek sali, gdzie było dość miejsca dla tańczących par.
I odczekał chwilę, wybierając odpowiedni moment do tańca. Rozpoczął powoli, stopy układając idealnie niemalże, jakby był do tego stworzony. Ba. Jakby opętał go sam Apollin, bóg muzyki, nadając jego ruchom płynności i gracji. Pochwycił swoją partnerkę pewnie, prowadząc ją w tańcu, kołysząc się z nią.
-Więc, Yeleno, twoje włosy... To jakieś zaklęcie? Nie spotkałem jeszcze tak intensywnie czerwonych włosów. Zupełnie jakbyś rozlała na nie wino, cierpkie, mocne. Równie intensywne.
-Z Wiednia? To dość długa podróż. Co robiłaś w Wiedniu, Yeleno? Albo nie odpowiadaj. Tak nutka tajemniczości dobrze zrobi naszej znajomości. - widział kątem oka, kelnera, który przechodził obok, więc tak jak i ona odstawił swojego szampana na tackę i posłał jej delikatny uśmiech, kącikami ust zaledwie, z tym dziwnym, ognistym błyskiem w oku. Była interesująca. Zdecydowanie najlepsza partia na tej sali. Nie żeby miał czas rozglądać się. Kiedy tylko ją dojrzał przecisnął się, a cała reszta sali zaginęła gdzieś wokół jak niepotrzebny dodatek. Powoli przysunął się jeszcze bliżej, pochylając się nieco do przodu, aby zaraz wyszeptać do jej ucha: -W końcu każdy ma jakieś tajemnice. Nudno byłoby odkryć je wszystkie na raz, nie sądzisz? Osobiście wolę... odkrywać Cię... Baaardzo powoli. - i coś w jego głosie sugerowało, że nie mówił tutaj o tajemnicach, a przynajmniej nie tylko o nich.
Potem wyprostował się patrząc na nią spokojnie, gdy zaproponowała mu taniec. Oh. Mógł się tego spodziewać, oczywiście, że mógł. I musiał pokazać się teraz z jak najlepszej strony. Ponadto nie interesowała jej zmiana nazwiska. Dedukcja Alexandra podpowiadała, że prawdopodobnie należała do jakiejś wpływowej rodziny, bo przecież nazwisko, zwłaszcza jakiegoś wysokiego rodu czystej krwi, otwierało wiele drzwi, zamkniętych dla innych. A jeśli nie chciała się wiązać niczym trwalszym... To Alexandrowi to bardzo odpowiadało. Zapowiadał się wieczór pełen niespodzianek i atrakcji.
-Więc pozwól ze mną Yeleno. - odsunął się od niej o krok i chwycił jej dłoń, podnosząc ją ku górze, i prowadząc powolnym krokiem na środek sali, gdzie było dość miejsca dla tańczących par.
Rzut Z 1d100 - 94
Sukces!
Sukces!
I odczekał chwilę, wybierając odpowiedni moment do tańca. Rozpoczął powoli, stopy układając idealnie niemalże, jakby był do tego stworzony. Ba. Jakby opętał go sam Apollin, bóg muzyki, nadając jego ruchom płynności i gracji. Pochwycił swoją partnerkę pewnie, prowadząc ją w tańcu, kołysząc się z nią.
-Więc, Yeleno, twoje włosy... To jakieś zaklęcie? Nie spotkałem jeszcze tak intensywnie czerwonych włosów. Zupełnie jakbyś rozlała na nie wino, cierpkie, mocne. Równie intensywne.