[14.10.72, noc, Wyspa Posępna] Gdzie grasują kwintopedy

Po tylu latach wychowywania się w Dolinie Godryka, Erik zdołał przywyknąć już do życia z dala od Londynu czy innych tego typu metropolii. Może czasem nieco żałował, że nie może z rana wyjść na balkon zlokalizowany w jednej z ekskluzywnych kamienic na Ulicy Pokątnej i po prostu cieszyć się otaczającą go społecznością, ale Dolina była... Całkiem niezłym kompromisem. Bądź co bądź, czarodziejskie środki transportu były na tyle rozwinięte, że podróże na duże dystanse nie sprawiały jakiejś wielkiej trudności. Oczywiście, niektórzy czarodzieje mieli problem ze sztuką teleportacje, a inni byli zmuszeni do wydłużenia podróży w czasie, jeśli przenosili się poza granicę kraju, jednak to były wyjątki. Odstępstwa od reguły, do których Longbottom na co dzień się nie zaliczał. Za jednym machnięciem różdżki mógł w ciągu kilku sekund przenieść się z rodzinnej posiadłości w samo serce tętniącej życiem stolicy.

I może dlatego zamek McClivertów nie wydawał mu się takim złym miejscem do zamieszkania. Owszem, zakupienie go w obecnym stanie znacząco uszczupliłoby jego oszczędności, a może i rodzinny skarbiec (zwłaszcza pod odnowieniu Warowni), ale kiedy już pozbędą się szkodników, zapoznają się nieco bliżej z historią wyspy, to kto wie, może okaże się, że to nie był to wcale taki zły interes? Nawet gdyby zdecydowałby się tu osiąść, to przecież nie musiałby odizolować się od reszty świata. Chociaż może wyszłoby mi to na dobre, pomyślał przelotnie, wzdrygając się mimowolnie na wspomnienie o artykule, który pojawił się na początku miesiąca na łamach Proroka Codziennego. Gdyby całkowicie zniknął z przestrzeni publicznej, to Arista Black mogłaby odtrąbić swoje wielkie zwycięstwo. Ciekawe, ilu by jej przyklasnęło?

— C-co? Kto ci powiedział, że jestem stary? Bo wiesz.. Nie jestem? — rzucił, kręcąc gwałtownie głową. — Zostały mi jeszcze praktycznie całe dwa tygodnie do moich trzydziestych urodzin. A nawet kiedy przekroczę tę magiczną datę, to wcale nie znaczy, że nagle stanę się jakimś zdziadziałym czarownikiem. Ja dojrzewam. Jak dobre wino. A sądząc po mężczyznach z mojej rodziny, z wiekiem mogę wręcz wyglądać coraz lepiej. A mentalnie jestem bardzo młody. Bardzo, Heather. — Spojrzał na dziewczynę z wyraźnym wyrzutem wypisanym na twarzy. — Będziemy musieli nad tym popracować, wiesz? Dobrze sobie radzisz, ale widzę, że Brenna pominęła parę rozdziałów z ''Podręcznika młodego Brygadzisty''. Fale wzięły priorytet nad tym, jak odpowiednio odzywać się do starszych. Ach ta młodzież.

Wolał podejść do tego od bardziej żartobliwej strony niż robić dziewczynie jakiejś kazania. W końcu, jakby nie patrzeć, spisywała się całkiem nieźle. Nie tylko jako pracownica Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów, ale też agentka Zakonu Feniksa. I chociaż nie zawsze towarzyszyło im szczęście, tak, gdyby nie ona akcje pokroju obrony Polany Ognisk podczas Beltane czy magicznej dzielnicy Londynu w czasie Spalonej Nocy mogłyby skończyć się dużo gorzej. Nie oznaczało to jednak, że mogła tak po prostu nazywać najprzystojniejszego czarodzieja Wielkiej Brytanii staruszkiem. Szanujmy się.

— Nie mamy większego wyboru — stwierdził, wzruszając sztywno ramionami. — Jesteśmy zwiadowcami, więc musimy badać takie ślady. Po prostu... Bądź czujna. Akurat to Brenna na pewno ci wpoiła, co? — Uśmiechnął się półgębkiem. Czy po wszystkim zamierzał naskarżyć siostrze, że jej protegowana wyzywa go od staruchów? Tak. Oczywiście, że tak. Młoda po prostu miała dowiedzieć się o tym jako ostatnia. — Panie przodem?

Puścił Rudą przodem, skupiając się na uważnym badaniu okolicy. Bądź co bądź, skoro natknęli się już na jeden zestaw śladów, to nie wykluczone, że w okolicy znajdowało się jeszcze więcej znaków. A jednak dobrze by było wiedzieć, czy mieli do czynienia z całą armią, czy raczej odosobnioną jednostką, która akurat tej nocy postanowiła przespacerować się po ruinach zamku. Po paru minutach spaceru przez kolejne korytarze para dotarła w okolice dziedzińca, a ich oczom dość szybko ukazała się sylwetka tego... przedziwnego stworzenia, przez które znalazła się tutaj cała ekipa Zakonu Feniksa. Erik momentalnie zacisnął mocniej palce na rączce swojej różdżki.