03.03.2023, 22:46 ✶
Gardło Leviego opuścił krótki, pozbawiony humoru i odrobinę nerwowy śmiech. Mniej niż odpowiedzi Morty’ego na swoją zuchwałą zaczepkę spodziewał się chyba tylko tego, że ten będzie w stanie zbić go nią z pantałyku. Albo ktokolwiek i czymkolwiek, w gruncie rzeczy. Doświadczenie te było na tyle dziwne i nowe, że Prewett przez dłuższą chwilę zwyczajnie nie wiedział, co ze sobą zrobić; stał więc i patrzył, wdzięczny wyćwiczonej twarzy, która tylko lekkim ściągnięciem brwi zdradziła wewnętrzne rozedrganie, tak kompletnie mu obce.
Bo nie wiedziałem, że chciałeś być złapany - nawet nie przemknęło przez myśl, a zadudniło z mocą, kiedy usilnie próbował nie uciec wzrokiem od rozwartych szeroko i wyczekujących odpowiedzi oczu Slughorna. Walkę tę przegrał z kretesem, więc dla zachowania pozorów razem ze spojrzeniem opuścił głowę, po czym pokiwał nią lekko jakby z rozbawieniem.
-Bo jak na kogoś postury nieśmiałka jesteś całkiem, kurwa, szybki - wypalił chwilę później, ponownie równając się wzrokiem z Mortimerem; w jego tonie nie było jednak ani krztyny pokpiwania, jedynie mizernie maskowane poddenerwowanie. I może coś na kształt nadziei, że uda mu się rozładować zgęstniałą między nimi atmosferę, która - przynajmniej jego - uwierała w krtań niczym zbyt ciasno zawiązany krawat.
Szczęśliwie lub nie, Slughorn legitymował się podobnym poziomem umiejętności radzenia sobie w niezręcznych chwilach interakcji społecznych i równie szybko zmienił temat serią kilku dziwnych pytań. Prewett powiódł wzrokiem za Mortym. No jak to gdzie są? Nie do końca zrozumiał sens zadanego pytania, jakby gdzieś w jego banalności czaił się jakiś podstęp.
- Morty, wszystko w porządku? - spytał nieco podejrzliwie. Postąpił krok w przód, a jego dłoń nieznacznie wysunęła się z kieszeni spodni, jakby w pierwszym instynkcie uznał, że przyłożenie jej do policzka Mortimera i sprawdzenie temperatury będzie dobrym rozwiązaniem na wyjaśnienie tajemnicy jego niecodziennego zachowania. Wsunął ją jednak z powrotem, by z nikłym wyrazem konsternacji odmalowanym na twarzy przyjrzeć się przyjacielowi; poszarzała ze zmęczenia cera i nieprzytomny wyraz oczu sugerowały, że jego głowa już dawno nie spotkała się z poduszką. Natomiast rozbiegane spojrzenie i szczera dezorientacja, w połączeniu z nietuzinkowym polem zainteresowań Slughorna i milionem przedziwnych pytań stanowiły niezbite wręcz dowody na jedno: Morty’ego zmiotło z planszy, a może nawet i z całego wymiaru. Jakby jego nieszczęść było mało - wprost w ramiona Leviathana.
- Żartujesz czy…? - zapytał, nachylając się lekko w stronę Slughorna i teatralnie naśladując zaniepokojenie. - Oh. Nie żartujesz - podsumował z powagą chwilę później, gdy mina Morty’ego pozostawała tak samo skonsternowana, jeśli nie bardziej.
- Nie ma tu nikogo, bo wszyscy poszli do domu. Jest już dawno po godzinach pracy, a ty i ja musieliśmy najwyraźniej trochę się zasiedzieć - zaczął od najbezpieczniejszej porcji informacji, z aktorską wręcz wprawą siląc się na wyrozumiałość w mimice i głosie. - Jest 1975 rok i jesteśmy w Ministerstwie Magii. Ja dlatego, że tu pracuję - skłamał gładko. - A ty, Morty? Jak ci się wydaje, co ty tu robisz? - spytał, postanawiając pozwolić przyjacielowi dołączyć do siebie na scenie. I przekonać się, jak bardzo Mortimer zgubił wątek.
Bo nie wiedziałem, że chciałeś być złapany - nawet nie przemknęło przez myśl, a zadudniło z mocą, kiedy usilnie próbował nie uciec wzrokiem od rozwartych szeroko i wyczekujących odpowiedzi oczu Slughorna. Walkę tę przegrał z kretesem, więc dla zachowania pozorów razem ze spojrzeniem opuścił głowę, po czym pokiwał nią lekko jakby z rozbawieniem.
-Bo jak na kogoś postury nieśmiałka jesteś całkiem, kurwa, szybki - wypalił chwilę później, ponownie równając się wzrokiem z Mortimerem; w jego tonie nie było jednak ani krztyny pokpiwania, jedynie mizernie maskowane poddenerwowanie. I może coś na kształt nadziei, że uda mu się rozładować zgęstniałą między nimi atmosferę, która - przynajmniej jego - uwierała w krtań niczym zbyt ciasno zawiązany krawat.
Szczęśliwie lub nie, Slughorn legitymował się podobnym poziomem umiejętności radzenia sobie w niezręcznych chwilach interakcji społecznych i równie szybko zmienił temat serią kilku dziwnych pytań. Prewett powiódł wzrokiem za Mortym. No jak to gdzie są? Nie do końca zrozumiał sens zadanego pytania, jakby gdzieś w jego banalności czaił się jakiś podstęp.
- Morty, wszystko w porządku? - spytał nieco podejrzliwie. Postąpił krok w przód, a jego dłoń nieznacznie wysunęła się z kieszeni spodni, jakby w pierwszym instynkcie uznał, że przyłożenie jej do policzka Mortimera i sprawdzenie temperatury będzie dobrym rozwiązaniem na wyjaśnienie tajemnicy jego niecodziennego zachowania. Wsunął ją jednak z powrotem, by z nikłym wyrazem konsternacji odmalowanym na twarzy przyjrzeć się przyjacielowi; poszarzała ze zmęczenia cera i nieprzytomny wyraz oczu sugerowały, że jego głowa już dawno nie spotkała się z poduszką. Natomiast rozbiegane spojrzenie i szczera dezorientacja, w połączeniu z nietuzinkowym polem zainteresowań Slughorna i milionem przedziwnych pytań stanowiły niezbite wręcz dowody na jedno: Morty’ego zmiotło z planszy, a może nawet i z całego wymiaru. Jakby jego nieszczęść było mało - wprost w ramiona Leviathana.
- Żartujesz czy…? - zapytał, nachylając się lekko w stronę Slughorna i teatralnie naśladując zaniepokojenie. - Oh. Nie żartujesz - podsumował z powagą chwilę później, gdy mina Morty’ego pozostawała tak samo skonsternowana, jeśli nie bardziej.
- Nie ma tu nikogo, bo wszyscy poszli do domu. Jest już dawno po godzinach pracy, a ty i ja musieliśmy najwyraźniej trochę się zasiedzieć - zaczął od najbezpieczniejszej porcji informacji, z aktorską wręcz wprawą siląc się na wyrozumiałość w mimice i głosie. - Jest 1975 rok i jesteśmy w Ministerstwie Magii. Ja dlatego, że tu pracuję - skłamał gładko. - A ty, Morty? Jak ci się wydaje, co ty tu robisz? - spytał, postanawiając pozwolić przyjacielowi dołączyć do siebie na scenie. I przekonać się, jak bardzo Mortimer zgubił wątek.