Brzmiało to dla niej trochę tak, jakby Chris się samobiczował za to, że jego związek z Cressidą nie wyszedł i gdzieś to w nim siedziało przez ten rok. Może jednak miał do niej jakieś uczucia, a może właśnie był zdegustowany tym, że nie przejrzał wariatki od razu. Te jednak często dobrze się kryły i swoje prawdziwe kolory pokazywały dopiero w odpowiednich sytuacjach – a tych, z tego co zrozumiała, było na tyle i to tak szybko, że po dwóch miesiącach było po wszystkim.
– Nie zadręczaj się tym, teraz to i tak nie ma już znaczenia – powiedziała mu jeszcze.
Sama z pewna ulgą przyjęła, że wyszli. Również dość lubiła te wszystkie bale i bankiety, spotkania towarzyskie i tak dalej, ale nie ze względu na to, że lubiła plotkować, bo wręcz przeciwnie. Nie bywała też centrum uwagi. Za to uwielbiała tańczyć. Była to też zwykle okazja na skosztowanie czegoś nowego i zwykle łatwo było ją znaleźć przy jakichś bufetach z przystawkami, lekkimi drinkami czy czymś takim – dokładnie jak dzisiaj. Cóż, jeśli chciało się tańczyć, to jednak trzeba było mieć na to siłę. Ale nawet jeśli nie, to przy licytacji nie było nawet szans się socjalizować, lepiej było więc wyjść. Złapać oddech.
– Tak – odpowiedziała, przesuwając ciemne spojrzenie po jeszcze ciemniejszych różach. Pięknych różach, które wyglądały jakby hodowano je na konkurs, na którym miały zgarnąć pierwsze miejsce. Nikt ich jednak nie hodował, po prostu się pojawiły, żywiąc się… Czymś. Victorię nie przechodziły już ciarki na tę myśl, bo zdążyła się z nią oswoić, zresztą dostała zgodę od Harper Moody i została przypisana do sprawy zbadania ich fenomenu – łączyły się w końcu z szalejącą naturą po tym, jak Voldemort próbował zrobić coś w Limbo. – Tak, wygląda. Czasami dzieją się tutaj dziwne rzeczy, ale nie niebezpieczne, o to nie musisz się martwić. Boję się tylko o to, jak skończą inne kwiaty – czy te nie zabierały im energii? Miejsca? Cholera, nawet elfy wyczuwały, że coś jest nie tak.
– Jest mi zimno, ale nie dlatego, że wyszliśmy – odparła i odwróciła głowę, uśmiechając się lekko do Chrisa. – Jest mi zimno od kilku miesięcy i nie ma takiego ciepła, ani ognia, które byłoby mnie w stanie ogrzać. Przyzwyczaiłam się już – przez to czasami nie potrafiła dobrze dopasować ubioru do panującej pogody. Potrafiła w Włoszek chodzić w długim rękawie. Albo tak jak teraz – nie mieć na ramionach nic dodatkowego, przez co musiała wyglądać osobliwie. Rękawiczki założyła głównie dlatego, żeby Christopher nie musiał aż tak mocno tego zimna wyczuwać. – Będę musiała zdać się na ciebie i twoje wyczucie w tej sprawie – dodała, patrząc ponownie na piękne i trochę też złowieszcze krzewy.