[13/10/72] The wind is howling, and the leaves are falling | Benjy, Geraldine

Szliśmy długo, za długo, a jednak wrażenie postępu było wyłącznie uprzejmą sugestią. Milczeliśmy, bo nie było sensu gadać, lepiej było skupić się na otoczeniu, dźwiękach natury, które wcale nie były zupełnie naturalne - czasem miałem wrażenie, że słyszę własny dawno zaczerpnięty oddech, swoje odległe chrząknięcie, pociągnięcie zimnym nosem, pomruk sprzed kilku minut, gdzieś z boku, jak echo, które nie powinno istnieć. Liczyłem kroki, orientowałem się po nachyleniu terenu, zapachu wilgoci, po tym, jak wiatr omiatał moją skórę - wszystko mówiło, że idziemy naprzód, wszystko oprócz lasu, on najwyraźniej miał inne zdanie.
Znałem takie miejsca, takie, które nie blokowały przejścia wprost, tylko pozwalały iść… I iść… I iść, aż w końcu orientowałeś się, że widziałeś już to drzewo albo coś bardzo do niego podobnego. Najpierw ginęły drobne punkty odniesienia, potem kierunek, na końcu poczucie czasu, kroki składały się w sensowną całość tylko przez chwilę, później zaczynały się powtarzać - ten sam wygięty wiąz, ten sam omszony głaz z pęknięciem przypominającym błyskawicę, nieustanny zapach wilgoci i starej kory wdzierający się w nozdrza.
Ciemność gęstniała, chociaż noc wcale nie robiła się głębsza, księżyc gdzieś zniknął, jakby ktoś go zgasił albo po prostu zasłonił ręką, dźwięki były przytłumione, martwe, nawet wyjątkowo ciche, umiejętnie stawiane kroki Geraldine brzmiały tak, jakby nie do końca należały do tego miejsca. Wiedziałem, że krążyliśmy, chociaż nie potrafiłem wskazać momentu, w którym las zamknął pętlę, robiąc to, co potrafił najlepiej - rozciągając drogę, zaginając ją, podmieniając ślady, kradnąc orientację, po cichu, bez szarpania, bez dramatów. Miał ten brzydki zwyczaj gubienia nawet tych, którzy wiedzieli, jak się nie gubić, to była jego sztuka - sprawić, byś zaczął wątpić nie w kierunek, tylko w samego siebie. Odnosiłem wrażenie, że chodziliśmy tak już godzinami, chociaż rozum podpowiadał mi, że to niemożliwe. Czas w Lesie Wisielców był umowny, zawsze należało go traktować wyłącznie orientacyjnie, tym bardziej, że w niektórych jego częściach mechanizmy zegarków przestawały działać, igły kompasów ulegały rozmagnesowaniu, a zaklęcia zachowywały się nieprzewidywalnie.
Nie kręciliśmy się w kółko, nie w idealnym okręgu, raczej w spiralach, które udawały drogę naprzód. Ścieżka raz wydawała się znajoma, raz znikała pod stopami, a potem wracała pod innym kątem, z inną obietnicą kierunku. Oboje teoretycznie znaliśmy się na pracy w terenie, nawet niekoniecznie znanym, na szukaniu śladów i tropieniu, wiedziałem, że każdy stawiany przez nas krok był poprawny, każdy wybór logiczny, ale nigdzie nie docieraliśmy - to było najbardziej irytujące. Czułem to w kolanach, w ciężarze sprzętu, w drobnym napięciu karku, to było uczucie chodzenia w miejscu, mimo że mięśnie pracowały, oddech przyspieszał, a ścieżka faktycznie zostawała za nami. Wilgoć wisiała nisko, powietrze było ciężkie, lepko osiadało na skórze.
Zatrzymałem się dopiero wtedy, gdy coś się zmieniło - nie w ziemi, nie w drzewach, tylko w przestrzeni przed nami. Pojawiła się szczelina między krzewami, niewielka, ale wyraźna, miejsce, gdzie gałęzie rozsunęły się na tyle, by noc straciła odrobinę swojej władzy. Nie ruszyłem od razu szybkim krokiem, powstrzymywany świadomością, iż prześwity w takich miejscach bywały obietnicą albo kłamstwem, czasem jednym i drugim naraz, zamiast tego powoli podszedłem do granicy czegoś, co chyba było rzeczywistą polaną. Podniosłem wzrok, niebo w tamtym miejscu było czystsze, ciemniejsze, prawdziwsze, migoczące punkciki wisiały nieruchomo na firmamencie, obojętne na to, co działo się na dole - to był całkiem dobrze zwiastujący widok, bo gwiazdy miały to do siebie, że zawsze były tam, gdzie były, niezależnie od tego, ile razy ktoś próbował przekonać cię, że idziesz w dobrą stronę.
- Tam. - Powiedziałem cicho, wskazując kierunek. - Widzisz?
Jeden z jasnych punktów na nieboskłonie był wyraźnie jaśniejszy od pozostałych, dominował pozostałe bez wysiłku. Nie znałem się na astronomii, nigdy mnie to specjalnie nie pociągało, ale to jedno było dla mnie oczywiste - tę gwiazdę znałem, każdy ją znał, jeżeli tylko miał okazję spędzić dostatecznie dużo czasu w naturze, w miejscach poza miejską łuną, nawet jeśli nie potrafiłby jej nazwać. Sirius - kojarzyłem go dobrze, nie przez romantyzm, tylko przez praktykę, ustawiłem się więc tak, by mieć go dokładnie w polu widzenia, zapamiętałem kąt, relację do drzew, do prześwitu. Otoczenie mogło nas kręcić, zawracać, podsuwać te same ścieżki w innym przebraniu, ale niebo było ponad tym, a największa z gwiazd patrzyła na nas z miejsca, którego nawet Las Wisielców nie mógł dosięgnąć.
Kierunek, porządek, coś stałego, jeśli nawet to miejsce lubiło gubić ludzi, niebo nadal trzymało się swoich zasad, a to znaczyło, że mogliśmy odzyskać orientację.