[13/10/72] The wind is howling, and the leaves are falling | Benjy, Geraldine

Zatrzymałem się jeszcze na ułamek sekundy, pozwalając, by obraz nieba wrył mi się w pamięć, spojrzałem ostatni raz na tę samą najjaśniejszą gwiazdę na firmamencie, jakby mogła mi coś jeszcze podpowiedzieć - wciąż była na swoim miejscu, obojętna wobec tego, co działo się pod nią. Później ruszyliśmy w stronę przecinki, nadal miałem to nieprzyjemne poczucie, że las nie tyle nas puszczał, co po prostu zmieniał zasady gry. Prześwit przed nami wyglądał jak obietnica, ale nauczyłem się dawno temu, że obietnice w takich miejscach bywają warunkowe. Całkowite zaufanie mu to byłby błąd, oczywiście, ale czasem nawet doświadczeni ludzie potrzebują chwili złudzenia, żeby móc iść dalej, tym bardziej, że im bliżej podchodziliśmy, tym wyraźniej upewnialiśmy się, że wciąż tam był, realny, nie zniknął ani nie przesunął się jak poprzednie „drogowskazy”.
Im bliżej byliśmy jasności, tym bardziej coś się jednak nie zgadzało, tym wyraźniej czułem zmianę - nie w powietrzu, nie w zapachu, tylko w napięciu, które nagle zaczęło się układać w znajomy wzór, jak wtedy, gdy teren przestaje być pusty, nawet jeśli nadal wygląda na opuszczony, jakby coś się przesunęło poza zasięgiem wzroku i uznało, że nadszedł właściwy moment.
Zerknąłem na Geraldine kątem oka, nic jeszcze nie powiedziała, ale jej sylwetka zdradzała więcej niż słowa, ramiona mojej towarzyszki lekko zesztywniały, krok stał się bardziej wyważony, uważny. Znałem ten sygnał, to nie był strach ani niepewność, to było wyczuwanie - instynkt łowcy, który właśnie złapał trop, zanim jeszcze mój mózg zdążył go nazwać. Nie pytałem - jeśli coś wyczuła, to znaczyło, że było realne, ja miałem inne narzędzia. Skupiłem się na tym, co widziałem i słyszałem, pochylając się trochę tam, gdzie ziemia była rozorana, ściółka zbyt mocno poruszona, jak na zwykłe nocne życie lasu, zapach też się zmienił, był metaliczny, ciężki, znajomy w najgorszy możliwy sposób.
Z prawej strony, głęboko w gęstwinie, coś poruszyło się z trzaskiem, który nie próbował być cichy. To nie było skradające się zwierzę, to było coś, co wiedziało, że zostało zauważone, i uznało, że nie ma sensu udawać. Kolejny dźwięk przeszedł między drzewami, tym razem wyraźniej, coś się przemieszczało, okrążając, badając dystans. Zbyt inteligentnie, by była to tylko zwierzyna krążąca na oślep, zbyt pewnie siebie, jak na coś, co bało się ludzi. Zwolniłem krok, zrównałem się z Geraldine, nie wyprzedzając jej, to nie był moment na bohaterstwo ani na popisy, jeśli potwory były blisko, to nie było jedno - Las Wisielców rzadko grał solo.
Przeniosłem ciężar ciała, gotów w każdej chwili zmienić kierunek, i pozwoliłem, by stara, niechciana myśl wpełzła mi do głowy - może las wcale nas nie gubił, może prowadził nas dokładnie tam, gdzie ktoś chciał, żebyśmy się znaleźli. Gwiazda wciąż była na swoim miejscu, jasna i niewzruszona, ale teraz świeciła jak oko, a nie jak drogowskaz. A jeśli tak było, to znaczyło tylko jedno - zaraz przestaniemy iść, zaraz zacznie się polowanie.