[6.09.72] Imbir i goździki

Lyssa gotowa była przyjąć każde wyjaśnienie, które brzmiało jakkolwiek logicznie. To natomiast, które zaprezentował jej właśnie Darcy, jak najbardziej do takich należało. No bo przecież nie każdy mógł się teleportować, tak jak sam powiedział, albo nie mieszkał w magicznych dzielnicach i jakoś musiał się do nich dostawać.

- Nowa pozycja? Masz moje pełne zainteresowanie. Zdradziłbyś mi o czym jest? - zamrugała na niego rzęsami, kiedy oparła podbródek na splecionych przed sobą dłoniach. Pomijając to trzepotanie rzęsami, które wyszło jej całkiem niechcący i wręcz automatycznie, to faktycznie całkiem ją ten temat zaciekawił. Przy ich pierwszym spotkaniu zwyczajnie grymasiła nad poziomem takich romantycznych historii, ale po pierwsze to lubiła narzekać i podcinać skrzydła osobom, które były podpitymi chłopaczkami w środku lasu, a po drugie to by się nigdy nie przyznała że jest romantyczką. Teraz też nieco inaczej patrzyła na Lockharta; był przyjemny w obyciu, całkiem uroczy, ale co wydawało się dla niej najważniejsze i tworzyło największą nić porozumienia z jej strony - praktykowane przez niego pisarstwo też było formą sztuki. A innych artystów należało wspierać. Szczególnie kiedy ich dziedzina nie konkurowała z jej.

Słysząc, że zgadza się na podpisanie tomiku, podsunęła mu na nowo wolumin, cierpliwie czekając aż upora się z niesforną torbą i dłońmi, które zdawały się nie do końca nadążać za dobrymi chęciami.
- Było już w ciemnym lesie, wieczorem na brukowanej uliczce... trzeba by znaleźć równie czarujące miejsce - uśmiechnęła się do niego urokliwie, przekrzywiając lekko głowę, jakby faktycznie teraz próbowała w głowie poszukać dogodnej lokacji na tańce.

Myślała jednak o czymś zupełnie innym. Znaczy nawet wyszła od tego tańca, ale co mogło być równie romantyczne jak ta leśna sceneria, to nie do końca wiedziała. Grzaniec chyba też wprawił ją w odrobinę świąteczny nastrój, bo po chwili kluczenia we własnej głowie, pomyślała sobie właśnie o zaśnieżonym krajobrazie. Płatki śniegu sypały z nieba, dodając uroku chwili, a oni tańczyli, niczym figurki zamknięte w śnieżnej kuli. W końcu jednak zdaliby sobie sprawę, że przemykając pod jednym z kamiennych łuków na drodze, znaleźli się pod jemiołą, a wszyscy dobrze wiedzieli co znaczyła jemioła. Pocałunek.

Ciężko było powiedzieć, że Lyssa się speszyła, ale na pewno dość szybko przestała patrzeć na Darcy'ego, stawiającego swoje szlaczki na kartach książki, zamiast tego spoglądając w kufel. To nie tak, że wcześniej o tym nie myślała - oczywiście, że tak. Przerabiała w głowie przeróżne scenariusze przez całe lato czy wiosnę. Robiła to jednak z nudów i nie dotyczyły one tylko Lockharta, bo dziewczyna wyobrażała się każdego kto jej się akurat podobał. Co innego jednak patrzeć w sufit, albo malarskie płótno, a co mieć przed sobą obiekt własnych westchnień. Nawet jeśli teoretycznych.