[6.09.72] Imbir i goździki

Słuchała go z pełnym zainteresowaniem, jednak na koniec tłumaczenia fabuły, coś ostrzegawczo zabrzęczało w jej głowie. Nie chodziło o to, że mogła być to kolejna próba do wykorzystania własnych doświadczeń młodego panicza, nie to że nie posądzała go o romanse, ale wydawało się to mniej niepokojące niż sama przepaść między bohaterami. Zaledwie parę dni temu przyszło jej czytać w Proroku artykuł pani Black i mimowolnie teraz zaczęła się zastanawiać czy bogata panna i przypadkowy chłopak nie zostaliby potraktowani przez czytelników jako alegoria aktualnych nastrojów.

- Może powinieneś postawić na cliffhanger? Pozwolić wyobraźni czytelnika błądzić w szukaniu odpowiedzi na jakieś fundamentalne pytanie odnośnie tego, jak potoczyłby się związek czy relacja tych dwojga dalej? - zapytała, uśmiechając się ostrożnie. Nie chciała mu przecież niczego tutaj narzucać, tym bardziej że z jego opowieści trudno było wyciągnąć cokolwiek z soczystych detali. Powinni się chociaż pocałować, to na pewno, ale tego nie chciała mówić na głos.

- Ogród? Oh, ogród brzmi bajecznie. Ale najlepiej wieczorową porą, dla lepszego klimatu. Oh, albo jeszcze lepiej; ogród wieczorową porą podczas balu. Najlepiej maskowego, żeby przypadek znowu zagrał swoją rolę. Dwoje nieznajomych spotyka się niespodziewanie i proszą do tańca, tylko po to by mieć wrażenie że w partnerze jest coś dziwnie znajomego. Coś co nie daje im spokoju. Najlepiej, gdyby chłopak był w tym ogrodzie nie do końca mile widziany i potem musiałby uciekać... - zanim się obejrzała mówiła już nie o nich, tylko o kolejnej całkiem zmyślonej scenie, w której niekoniecznie oni byli bohaterami. A może byli tylko dla nich kanwą. - Możesz to wpisać do którejś swojej książki - odchrząknęła. Miała nadzieję, że od wiosny zdążył zapomnieć o jej zaparciu względem romansów. - Los. Niech będzie i los. Oby łaskawszy niż do tej pory - westchnęła, upijając jeszcze parę łyków grzańca.