26.12.2025, 19:51 ✶
- Serio? - spojrzał na nią z ukosa, najpewniej by upewnić się, że sobie z niego teraz nie żartowała. Stety niestety, wyglądała na poważną. - Szkoda, że nie umiem w te wszystkie kwiatki... - westchnął, wyraźnie zawiedziony obrotem sytuacji. Nie miał bowiem złudzeń co do tego, że do podobnej sprawy przydałaby się jakaś znajomość roślin czy umiejętność warzenia eliksirów.
- Noo... mówili o oranżerii i że jakiś dzieciak wpadł do stawu tam i straszy do tej pory - wzruszył ramionami. Nie był takim zagorzałym bywalcem Maida Vale aby być przesadnie zorientowanym w tym, ile mieli tutaj oczek wodnych. Mogliby mieć pewnie i z dziesięć, a on i tak nie byłby wskazać ani jednego. Dobrze że Brenna wiedziała gdzie leży przynajmniej ten najbliższy.
Wsunął się za nią do oranżerii, kiedy okazało się że nikogo w niej nie było. Albo postanowili uciec jako pierwsi, zakochane parki znalazły sobie lepsze miejsce, albo jakimś cudem trafili na moment kiedy ktoś niedawno stąd wyszedł. W każdym razie, panowała cisza jak makiem zasiał.
- Mam już dwóch certyfikowanych śmierciożerców na koncie, jeszcze trzech i możemy się bawić od nowa - wymruczał, bardziej do siebie jak do niej, ale w szklarni nie było niczego, co mogłoby ten cichy ton Brennie zagłuszyć. Atreus nie mrugnął jednak na tę swoja nieostrożność, zwyczajnie się tym nie przejmując i dopił ostatni łyk drinka, szybko też odstawiając go na najbliższą ławeczkę bo przecież nie będzie nosił ze sobą kieliszka.
Może i na Beltane był absolutnie upity amortencją, kiedy się jej oświadczał, ale chwilowe pomieszanie zmysłów ani nie wyłączyły go ze słyszenia co się do niego wtedy mówiło, ani też nie sprawiło że zapomniał. Jej zgryźliwy ton dźwięczał wtedy w uszach bez odzewu, ale teraz narzucony przez nią limit wydawał się zwyczajnie zabawny. Powinna celować wyżej. W sumie gdyby Atreus był tego świadom, to mógłby i naliczyć trzech śmierciożerców, o ile liczyć pobicie Alexandra po pojedynku Louvaina.
- Jaką powieść? Z amortencją do ołtarza, historia uczucia które pokonało eliksir miłości? - prychnął. - Za samo sugerowanie czegoś takiego powinno się tego zakazać bo już widzę te rzesze panien i panów, co pchają we wszystko amortencję. Nie chcę się przechwalać, ale w Hogwarcie mieliśmy jakieś takie kopnięte fanki w drużynie Quidditcha, co czasem próbowały podsyłać czekoladki. Jeden kolega trafił przez to skrzydła szpitalnego i odpadł z meczy na miesiąc - oczywiście, widać było że w tej historii bardziej dotknął go fakt że nie miał zawodnika przez taki długi czas, niż cokolwiek innego.
- Pięć albo sześć? Ale jesteś wymagająca. Jakby mi ktoś powiedział, że jestem zniewalający bo umiem komuś przywalić, to dałbym co najmniej osiem. To czysta poezja. Ale dobra, to co powiesz na to; czasem myślę sobie o Beltane i całym tym rytuale, i cieszę się że połączyła nas ta więź. Bez niej nie stalibyśmy tutaj dzisiaj. I pomyśl sobie jeszcze tak; cieszy mnie to tak bardzo, że nawet nie chce robić mi się z ciebie przynęty na te topielce. Znaczy jeśli się zaoferujesz to cię nie będę powstrzymywał.
- Noo... mówili o oranżerii i że jakiś dzieciak wpadł do stawu tam i straszy do tej pory - wzruszył ramionami. Nie był takim zagorzałym bywalcem Maida Vale aby być przesadnie zorientowanym w tym, ile mieli tutaj oczek wodnych. Mogliby mieć pewnie i z dziesięć, a on i tak nie byłby wskazać ani jednego. Dobrze że Brenna wiedziała gdzie leży przynajmniej ten najbliższy.
Wsunął się za nią do oranżerii, kiedy okazało się że nikogo w niej nie było. Albo postanowili uciec jako pierwsi, zakochane parki znalazły sobie lepsze miejsce, albo jakimś cudem trafili na moment kiedy ktoś niedawno stąd wyszedł. W każdym razie, panowała cisza jak makiem zasiał.
- Mam już dwóch certyfikowanych śmierciożerców na koncie, jeszcze trzech i możemy się bawić od nowa - wymruczał, bardziej do siebie jak do niej, ale w szklarni nie było niczego, co mogłoby ten cichy ton Brennie zagłuszyć. Atreus nie mrugnął jednak na tę swoja nieostrożność, zwyczajnie się tym nie przejmując i dopił ostatni łyk drinka, szybko też odstawiając go na najbliższą ławeczkę bo przecież nie będzie nosił ze sobą kieliszka.
Może i na Beltane był absolutnie upity amortencją, kiedy się jej oświadczał, ale chwilowe pomieszanie zmysłów ani nie wyłączyły go ze słyszenia co się do niego wtedy mówiło, ani też nie sprawiło że zapomniał. Jej zgryźliwy ton dźwięczał wtedy w uszach bez odzewu, ale teraz narzucony przez nią limit wydawał się zwyczajnie zabawny. Powinna celować wyżej. W sumie gdyby Atreus był tego świadom, to mógłby i naliczyć trzech śmierciożerców, o ile liczyć pobicie Alexandra po pojedynku Louvaina.
- Jaką powieść? Z amortencją do ołtarza, historia uczucia które pokonało eliksir miłości? - prychnął. - Za samo sugerowanie czegoś takiego powinno się tego zakazać bo już widzę te rzesze panien i panów, co pchają we wszystko amortencję. Nie chcę się przechwalać, ale w Hogwarcie mieliśmy jakieś takie kopnięte fanki w drużynie Quidditcha, co czasem próbowały podsyłać czekoladki. Jeden kolega trafił przez to skrzydła szpitalnego i odpadł z meczy na miesiąc - oczywiście, widać było że w tej historii bardziej dotknął go fakt że nie miał zawodnika przez taki długi czas, niż cokolwiek innego.
- Pięć albo sześć? Ale jesteś wymagająca. Jakby mi ktoś powiedział, że jestem zniewalający bo umiem komuś przywalić, to dałbym co najmniej osiem. To czysta poezja. Ale dobra, to co powiesz na to; czasem myślę sobie o Beltane i całym tym rytuale, i cieszę się że połączyła nas ta więź. Bez niej nie stalibyśmy tutaj dzisiaj. I pomyśl sobie jeszcze tak; cieszy mnie to tak bardzo, że nawet nie chce robić mi się z ciebie przynęty na te topielce. Znaczy jeśli się zaoferujesz to cię nie będę powstrzymywał.