[09/10/1972] If you close the door, the night could last forever | Benjy, Prudence

Uśmiech rozciągnął mi się na ustach, kiedy Prue powiedziała, że woli widok po tej stronie szyby, w moich oczach niemal na pewno zapaliło się to charakterystyczne światło, którego nigdy nie potrafiłem, ani nie chciałem, gasić. Przesunąłem wzrokiem po jej twarzy wolno, metodycznie, jakbym naprawdę zapamiętywał każdy szczegół tego wieczoru, a nie tylko karmił się faktem, że woda była ciepła, noc gęsta, a ona siedziała nago naprzeciwko mnie, z tym spojrzeniem, które obiecywało więcej, niż ktokolwiek rozsądny powinien przyjmować bez przygotowania, i ani myślała udawać, że jest inaczej. Patrzyłem na nią uważnie, tak, jak patrzyło się na coś, co chciało się zapamiętać na zawsze, ale jednocześnie pragnęło się jeszcze raz dotknąć, sprawdzić, poczuć pod palcami, żeby mieć pewność, że to nie sen.
- W takim lasie mamy zgodę. - Odezwałem się nisko. Nie udawałem zaskoczenia, wiedziałem to od chwili, kiedy przestała naprawdę patrzeć na Londyn, a zaczęła patrzeć na mnie w ten sposób, który nie zostawiał miejsca na pomyłki. - Tesz zdecydowanie wolę to, co jest tutaj. - Nie kryłem niczego, nie udawałem, że to przypadek, piana zrobiła się nagle bardzo symboliczna, cienka granica między tym, co jeszcze oficjalnie niewinne, a tym, co już dawno przestało takie być. To było prawdziwe, ona była prawdziwa, my byliśmy prawdziwi. Zauważyłem, kiedy obróciła obrączkę na palcu, mój wzrok podążył za tym ruchem instynktownie. Ten mały gest uderzył mnie mocniej niż jakakolwiek deklaracja, coś ścisnęło mnie w środku, ciężkie, intensywne, niemal niebezpieczne w swojej sile - prawdziwe, trwałe, moje, nasze - jakby ktoś przesunął ciężar w samo centrum mojej klatki piersiowej.
- Długotelminowość w tym ujęciu - podchwyciłem dalej, głos miałem niższy niż wcześniej - to balso kusząca pelspektywa. Szczególnie jeśli mówimy o poznawaniu… Dokładnym. Powolnym. Takim, po któlym nie zostają jusz szadne wątpliwości. - Uśmiechnąłem się wymownie, kąciki ust uniosły mi się leniwie, a w oczach błysnęło coś niebezpiecznego, coś, czego nigdy specjalnie nie starałem się w sobie temperować. Czułem napięcie w ramionach, w karku, w tym miejscu pod skórą, gdzie ciało zawsze reagowało szybciej niż rozsądek, chociaż właściwie to rozsądek dziś w ogóle nie był zaproszony. Patrzyłem na nią tak, jak patrzyło się na kogoś, kto teoretycznie był mój nie od dziś, przecież to ustaliliśmy, a mimo to wciąż nie mogłem się tym nasycić. 
Słowa o historiach wywołały u mnie krótki, gardłowy śmiech, opowiadać potrafiłem, ale teraz miałem ochotę robić rzeczy, które nie potrzebowały narracji. Wanna była ogromna, lecz dystans między nami nagle wydał mi się śmiesznie mały, jak cienka linia narysowana kredą, którą wystarczyło zetrzeć jednym ruchem dłoni. Obserwowałem, jak jej wzrok wraca do mojej skóry, do linii tuszu, do śladów po ostatnich tygodniach, spojrzenie Prue było skupione, intensywne, niemal badawcze, jednak wiedziałem, że to nie była ciekawość teoretyczna, to był ten sam wyraz, z którym patrzyło się na coś, co już się wybrało - coś, do czego się zmierzało, nawet jeśli droga nie była do końca bezpieczna. Teraz nie było już żadnej potrzeby udawania, że to tylko gra, to nie było oglądanie z ciekawości - to było branie na własność wzrokiem, centymetr po centymetrze.
- Opowiadanie histolii zawsze było tylko wstępem. - Powiedziałem cicho, przeciągając spojrzeniem po jej twarzy, po ustach, które już nie raz zostawiły na mnie ślady znacznie bardziej wymowne niż jakiekolwiek słowa. - Lubiłem patsześ, jak ludzie słuchają, ale jeszcze balsiej lubię, kiedy pszestają słuchaś i zaczynają… Leagowaś. - Jej spojrzenie sunęło po mnie bez skrępowania, a ja oddałem jej to samo, równie bezczelnie, równie intensywnie. Przesunąłem wzrok niżej, świadomie, bez krzty skrępowania - to nie była już gra w domysły ani flirt na granicy niedopowiedzeń, to było wspomnienie zapisane na skórze, pod paznokciami, w tych miejscach, które czasem dawały o sobie znać.
- Uwiesz mi - powiedziałem cicho, bez najmniejszego zamiaru udawania zaskoczenia, przeciągając spojrzeniem po jej twarzy, po ustach, które już nieraz zostawiały po sobie ślady - doskonale wiem, sze akulat w tym zaklesie masz… Wyjątkowo loswinięte kompetencje. Natulalny talent, hm? - Dodałem z wyraźnym rozbawieniem. Oczy błysnęły mi krótko, kiedy pozwoliłem sobie wrócić pamięcią do rzeczy, których oboje nigdy nie musieliśmy sobie specjalnie przypominać. Woda delikatnie falowała między nami, ale napięcie było gdzie indziej, gęste, elektryczne, osiadające na skórze. - Zawsze miałaś wyjątkowe wyczucie miejsca. - Przesunąłem dłonią po własnym ramieniu, niżej, jakby od niechcenia. - Jusz kilka lasy udowodniłaś, sze wiesz, jak ich uszywaś. - Dodałem z rozbawieniem podszytym czymś ciemniejszym. - Lobisz to… Balso pszekonująso. - Spojrzałem znacząco na własną skórę, na miejsca, które znała lepiej niż ktokolwiek inny - ślady, które zostawiała, nigdy nie były przypadkowe,  tak jak nigdy nie były niechciane. - No, dobsze, był ten jeden las. - Przyznałem, kręcąc głową z lekkim rozbawieniem, ale w moim spojrzeniu nie było kpiny. Raczej coś ciepłego, intensywnego, co brało się z faktu, że teraz nie musieliśmy już niczego chować pod dywan. - Ale umówmy się, byliśmy młodzi, zdecydowanie zbyt… Zbyt… - Spojrzałem na nią znacząco, spod rzęs. Przesunąłem palcami po boku własnej szyi, potem niżej, wzdłuż linii obojczyka, pokazując dokładnie, o czym mówiłem, bez potrzeby dopowiadania reszty, z tą swobodą, która brała się tylko z pewności, z faktu, że już nie trzeba było niczego sprawdzać, niczego udowadniać. - W tej dziedzinie masz znacznie większy talent, nisz jesteś gotowa oficjalnie pszyznaś. - Nie odrywałem od niej wzroku, wcale, ani na ułamek sekundy - to spojrzenie było pewne, bezwstydne, skupione tak, jakby świat poza wanną i tym pokojem przestał istnieć. Miasto za oknem mogło płonąć, Tamiza mogła wystąpić z brzegów, a ja i tak siedziałbym tu, dokładnie tak, jak siedziałem, czując jak napięcie gęstnieje między nami. - Ten jeden las był odlobinę balsiej… Deklalatywny, nisz wskazywałoby bycie niewiniątkiem, któle tlochę za długo zasiedziało się w cudzym towaszystwie. - Stwierdziłem, sunąc kciukiem leniwie po własnym obojczyku, wyżej, tam, gdzie ślady bywały najtrudniejsze do ukrycia. - Ku naszej uldze, lószica polega na tym - kontynuowałem ciszej - sze tym lasem nie musi jusz byś polanków, w któlych ktoś wstaje za wcześnie albo za późno, uloszo wygładza spódniczkę i udaje, sze to wszystko było tylko… Epizodem. - Pokręciłem głową z rozbawieniem, bardzo świadomym. Spojrzałem na jej dłoń, na obrączkę, potem znów na nią, z wyraźnym, zadowolonym błyskiem w oku. Granice były teraz inne - albo raczej przestały mieć znaczenie.
Kolejna truskawka poleciała w jej stronę, nieprecyzyjnie, ale z intencją - woda rozstąpiła się, piana uciekła, a ja zarejestrowałem to w jednej krótkiej sekundzie, w której wszystko stało się ostrzejsze, bardziej realne. Przez sekundę patrzyłem tylko na to, co odsłoniła, jakby mój mózg potrzebował chwili, żeby nadążyć za resztą ciała, potem wróciłem spojrzeniem do jej twarzy - do tych oczu, które nie udawały niewinności i nie miały takiego zamiaru. Mój uśmiech pogłębił się, kiedy zobaczyłem efekt, bo wszystko, co miało znaczenie, siedziało teraz naprzeciwko mnie, nagie, bezczelnie piękne i zupełnie świadome wrażenia, jaki na mnie wywierało. Zatrzymałem wzrok na jej dłoni z truskawką, potem na jej ustach, na tym drobnym geście przygryzienia wargi, który był… Obłędny.
- Nie… - Odezwałem się cicho, płycej niż wcześniej, bez śmiechu, bez żartu. - Nigdy nie byliśmy nolmalni. I całe szczęście. - W moim głosie było coś niskiego, surowego, coś, co zwykle trzymałem na wodzy przy zleceniach, przy klątwach, przy rzeczach, które potrafiły się wymknąć spod kontroli, jeśli pozwoliło się emocjom dojść do głosu. Teraz nie widziałem powodu, żeby to robić. Poruszyłem się w wannie, minimalnie, ale wystarczająco, by woda znów zafalowała, skracając dystans jeszcze o ten jeden, irytująco mały krok. Czekolada na mojej skórze zaczęła się rozpuszczać, a ja ani myślałem jej zmywać. Pochyliłem się lekko do przodu, opierając dłonie na brzegach wanny, nie ukrywając intencji.
Przesunąłem ręką po powierzchni wody, tworząc niewielką falę, która musnęła jej skórę, nie w sposób gwałtowny, nie niecierpliwy, raczej zapowiadający to, co i tak wisiało w powietrzu od chwili, gdy zamknęły się za nami drzwi apartamentu, a nawet znacznie wcześniej. Bąbelki pękały, osiadały, powoli zdradzając coraz więcej, nie próbowałem nawet odwracać wzroku - nie było po co - zatrzymałem na chwilę oddech, bo widok był… Obezwładniający, naprawdę. Woda poruszyła się między nami, a piana zdradziła nas oboje, odsuwając się tam, gdzie nie była już potrzebna.