[Yule 1971] Ciemna noc w jasności

- Bękart jest wciąż bękartem - powiedział z kwaśną miną. Niektórzy pokładali w takich dzieciach jakieś nadzieje. Zapewniali im wikt i opierunek, nawet dawali coś ważniejszego do roboty, uznając że jednak krew to krew, miała swoją wartość, nawet w ich żyłach. Dla Leviathana jednak, każdy bękart był niedogodnością. Dzieci z nieprawego łoża mieszały i zaburzały zasady jakim kierowały się czystokrwiste rody, szczególnie kiedy ich tatusie i mamusie uważali, że najlepiej było udawać że były to ich pełnoprawne pociechy. Dla niego sprawa była tak samo prosta jak w przyrodzie; słabe traciło życie, a potomstwo kogoś innego miało skręcane karki, żeby nie psuć linii krwi.

Po prawdzie to był nawet trochę zaskoczony, że polewa się nie przypaliła. Niby powierzone mu zadanie było proste, ale wystarczyła chwila nieuwagi by nadpsuć szykowaną polewę. Tymczasem pomieszczenie wypełniła tak samo woń wzrastającego ciasta, jak i słodkawy zapach czekolady. Jakkolwiek jednak łatwe i przyjemne nie wydawało się wszystko, co znajdowało się w tych czterech ściankach, wolał nie przybywać w nich za długo by nie zapomnieć o wszystkim, co czekało na zewnątrz.

Obserwował ją jak zwykle uważnie, niczym zaklęty w kamienny posążek i równie nieruchawy, kiedy obtaczała znaleziony owoc w czekoladzie. - Tracąc jednocześnie życie - dodał z przekąsem, kiedy z pewną irytacją podążał spojrzeniem w podobnej do niej manierze, lustrując kolejne fragmenty jej twarzy, by wreszcie zatrzymać się na kącikach ust, gdzie pozostały resztki czekolady, nawet po tym jak starła je palcem. Sięgnął więc dłonią, robiąc krok w jej stronę i zmniejszając dystans, kiedy już uporała się ze świąteczną potrawą. Starł kciukiem resztki słodyczy, z namysłem wciąż przyglądając jej się, kiedy zlizywał pozostałości polewy z palca. Zastanawiał się, czy pomimo tej czekolady, wciąż dało się wyczuć posmak trującej goryczy, którą niosły ze sobą owoce jemioły.

- Dlatego własnych nigdy nie miałaś? Bo były delikatne czy dlatego że nie chciałaś rozwadniać własnej krwi? - jemioła byłaby dobrą wymówką. Najlepszą, jaką pewnie mógłby teraz znaleźć, by ująć jej twarz w dłonie i zweryfikować czym smakowała. Przeważały maliny, czekolada czy może już wspomniana, zdradliwa goryczka. Czasy, kiedy chodzili razem za rękę, już dawno były za nimi, jakby w zupełnie innym życiu. To jednak, zupełnie dorosłe i poważne, wydawało się teraz znajdować bezpiecznie za drzwiami jej chatki, jakby faktycznie jej wnętrze okazywało się bezpieczną oazą dla wszystkiego co się w niej działo lub zadziać mogło.