02.01.2026, 22:52 ✶
Scena była jej i przeogromnie się jej to podobało. Pan Bott nie przerywał, ona mówiła, tak powinno być. Mężczyźni winni słuchać kobiet, a Alby zwłaszcza, bo miała przecież zawsze we wszystkim najswojszą rację.
– Och, dziękuję. – Alba na chwilę skromnie wzrok spuszcza przysłaniając oczy powiekami i jak to się kiedyś zwykło z jakiegoś powodu mówić, firanką rzęs.
Moralność nakazuje przyjąć kondolencje bez przesady i z dozą wdzięczności, nakazuje je też komuś złożyć, więc gdy tylko temat utraconych ukochanych się rozrasta Alba sama brwi marszczy, podnosząc wzrok zatroskany na mężczyznę.
Alba, ty się z powołaniem minęłaś, zapraszam do teatru.
I szkoda, że to dopiero pierwsze spotkanie, bo przy kolejnym to sama by się odważyła na ten odruch pełen współczucia, pana wdowca potrójnego za dłoń złapać, ale jej bardziej zależało teraz na przebrnięciu przez rekrutację, niż zacieśnianiu więzi. Na dzień dobry taki kontakt fizyczny był niepokojący, a Alba wiedziała co nieco o okręcaniu sobie chłopa wokół palca, w końcu za jednego takiego okręconego wyszła za mąż.
Co prawda niedoszacowała poziomu jego majątku, błąd po jej stronie, zdarza się prawda.
Następny będzie bogatszy.
– Nie jestem w stanie sobie wyobrazić jak trudno musiało być panu przeżywać żałobę będąc na świeczniku. Proszę również przyjąć moje szczere kondolencje. – Przeszło jej przez myśl, że mogłaby sławna być.
Zrobiłaby potem po kraju swoje wdowie tour, byłyby sztuczne ognie, rozmowy o tym jak bardzo tęskni za starym Lockhartem i zamierza kontynuować to, co zaczął. A zaczął pisać książkę, o której Alba nigdy uważnie nie słuchała.
Nie to, co pana Bertiego, kiwając głową ze zrozumieniem, w końcu nie przyszła tutaj, żeby się wzajemnie po pleckach klepali.
Przyszła tutaj osiągnąć sukces. Albo go zacząć planować, czy coś.
Wyprostowała się, chrząkając odrobinę, jakby ten dźwięk krótki był kropką, oddzielającą temat, nad którym się na chwilę pochylili, od tego, co istotne tu i teraz.
Jakie było jej ulubione danie pod słońcem?
Alba ze swoim uśmiechem niemalże gwiazdorskim na chwilę zawiesza wzrok na panu Bott, i wprawnemu obserwatorowi pewnie nie umknie drobny bo drobny, ale jednak wachlarz emocji, które przez chwilę się w jej oczach tlą.
W pierwszym odruchu chciała odpowiedzieć w sposób, który mógłby zaimponować zarówno doświadczonemu kucharzowi jak i przeciętnemu zjadaczowi frytek i smażonej ryby. Pochwalić swoje kubki smakowe i znajomość kulinariów, poczęstować pana Botta chętką na gourmet, dać się na podstawie tego zapamiętać. Może jakaś pieczeń? Może coś orientalnego? Pasztet strasburski?
Jednocześnie pytanie, które padło, pozornie zwyczajne, trafiło prosto w zimne serce Alby, ale nie strzałą anielską a… maczetą chyba. Ciężko stwierdzić, trzeba się najpierw zorientować jak głęboko maczetę można w lód wbić.
A to wszystko dlatego, że jej nigdy nikt nie zapytał, co ona w zasadzie lubi. I co jeść lubi.
Nim nie mrugnęła, żeby się uśmiechnąć szerzej, błysk tego lodu pękającego odbił się w jej oczach, ale szybko zniknął.
– Gulasz na piwie. – Odpowiada zupełnie szczerze i chyba cała ta ochota na pieczenie, którą miała, właśnie przeminęła, bo Albie teraz w zasadzie browar w głowie.
Ale sobie kupi.
I usiądzie w domu na fotelu i otworzy.
– Och, dziękuję. – Alba na chwilę skromnie wzrok spuszcza przysłaniając oczy powiekami i jak to się kiedyś zwykło z jakiegoś powodu mówić, firanką rzęs.
Moralność nakazuje przyjąć kondolencje bez przesady i z dozą wdzięczności, nakazuje je też komuś złożyć, więc gdy tylko temat utraconych ukochanych się rozrasta Alba sama brwi marszczy, podnosząc wzrok zatroskany na mężczyznę.
Alba, ty się z powołaniem minęłaś, zapraszam do teatru.
I szkoda, że to dopiero pierwsze spotkanie, bo przy kolejnym to sama by się odważyła na ten odruch pełen współczucia, pana wdowca potrójnego za dłoń złapać, ale jej bardziej zależało teraz na przebrnięciu przez rekrutację, niż zacieśnianiu więzi. Na dzień dobry taki kontakt fizyczny był niepokojący, a Alba wiedziała co nieco o okręcaniu sobie chłopa wokół palca, w końcu za jednego takiego okręconego wyszła za mąż.
Co prawda niedoszacowała poziomu jego majątku, błąd po jej stronie, zdarza się prawda.
Następny będzie bogatszy.
– Nie jestem w stanie sobie wyobrazić jak trudno musiało być panu przeżywać żałobę będąc na świeczniku. Proszę również przyjąć moje szczere kondolencje. – Przeszło jej przez myśl, że mogłaby sławna być.
Zrobiłaby potem po kraju swoje wdowie tour, byłyby sztuczne ognie, rozmowy o tym jak bardzo tęskni za starym Lockhartem i zamierza kontynuować to, co zaczął. A zaczął pisać książkę, o której Alba nigdy uważnie nie słuchała.
Nie to, co pana Bertiego, kiwając głową ze zrozumieniem, w końcu nie przyszła tutaj, żeby się wzajemnie po pleckach klepali.
Przyszła tutaj osiągnąć sukces. Albo go zacząć planować, czy coś.
Wyprostowała się, chrząkając odrobinę, jakby ten dźwięk krótki był kropką, oddzielającą temat, nad którym się na chwilę pochylili, od tego, co istotne tu i teraz.
Jakie było jej ulubione danie pod słońcem?
Alba ze swoim uśmiechem niemalże gwiazdorskim na chwilę zawiesza wzrok na panu Bott, i wprawnemu obserwatorowi pewnie nie umknie drobny bo drobny, ale jednak wachlarz emocji, które przez chwilę się w jej oczach tlą.
W pierwszym odruchu chciała odpowiedzieć w sposób, który mógłby zaimponować zarówno doświadczonemu kucharzowi jak i przeciętnemu zjadaczowi frytek i smażonej ryby. Pochwalić swoje kubki smakowe i znajomość kulinariów, poczęstować pana Botta chętką na gourmet, dać się na podstawie tego zapamiętać. Może jakaś pieczeń? Może coś orientalnego? Pasztet strasburski?
Jednocześnie pytanie, które padło, pozornie zwyczajne, trafiło prosto w zimne serce Alby, ale nie strzałą anielską a… maczetą chyba. Ciężko stwierdzić, trzeba się najpierw zorientować jak głęboko maczetę można w lód wbić.
A to wszystko dlatego, że jej nigdy nikt nie zapytał, co ona w zasadzie lubi. I co jeść lubi.
Nim nie mrugnęła, żeby się uśmiechnąć szerzej, błysk tego lodu pękającego odbił się w jej oczach, ale szybko zniknął.
– Gulasz na piwie. – Odpowiada zupełnie szczerze i chyba cała ta ochota na pieczenie, którą miała, właśnie przeminęła, bo Albie teraz w zasadzie browar w głowie.
Ale sobie kupi.
I usiądzie w domu na fotelu i otworzy.