[12/10/72] Portents of an awkward afternoon | Benjy, Prudence

Drzazga była… Konkretna. Czułem to od początku, jeszcze zanim zostałem ułożony na kanapie w pozycji, której nie przewidywał żaden z moich życiowych planów, a już na pewno nie te ambitniejsze. Patowa sytuacja była faktem, niestety, z którym niewiele dało się zrobić bez interwencji uzdrowiciela. Oczywiście, próbowałem negocjować, a jakże, zanim dałem się przekonać, że ciało obce w tyłku to nie jest coś, co należy „przeczekać”, nawet jeśli całe moje doświadczenie z meblami w tym domu bardzo skutecznie zniechęcało mnie do dalszych eksperymentów. Kanapa, na szczęście, okazała się konstrukcyjnie dojrzalsza od łóżka na piętrze, które zakończyło swój żywot w sposób ostateczny i bezdyskusyjny.
Byłem „pacjentem” - to słowo wracało do mnie z ironiczną regularnością, tym bardziej, że moje wcześniejsze wyobrażenia Prue w kitelku raczej miały w sobie znacznie więcej fantazyjności, niż obecne realia. Spodnie i bielizna zniknęły z pola operacyjnego szybko i sprawnie, zanim zdążyłem zaprotestować choćby we własnej głowie, leżałem więc, nagi od pasa w dół, z twarzą zwróconą w stronę podłokietnika, unosząc wzrok na sufit, a cała moja uwaga skupiała się na tym, by nie wykonywać żadnych gwałtownych ruchów, które mogłyby pogorszyć sprawę. Zaufanie było tu kluczowe. I, ku mojemu własnemu zdziwieniu, absolutne, nawet jeśli każdy mięsień na dole moich pleców miał ochotę się napiąć, instynkt kazał uciekać, odturlać się, zrobić cokolwiek, co oddaliłoby mnie od tej całej zabawy w szpital w salonie jej rodziców. Rozsądek, niestety, tym razem przegrał z argumentami i doświadczeniem osoby, która znała ludzkie ciało znacznie lepiej ode mnie.
Nie ufałem uzdrowicielom, nigdy nie ufałem, zbyt wiele razy widziałem, jak ich „to tylko chwila” zamienia się w coś, co pamięta się bardzo długo. Nawet jeśli tym razem była to moja żona, prywatna pani uzdrowiciel, osoba, której ufałem bardziej niż komukolwiek innemu, instynkt pozostał niezmienny - ciało pamiętało. Mimo to, starałem się nie reagować, nie drgnąć, nie dać jej powodu, by uznała, że pacjent jest trudny. W końcu to ja dałem się przekonać, że ciało obce w tyłku to zły pomysł długoterminowy. Skupiłem się na myśli, że to ma sens, to konieczne, im szybciej, tym lepiej, po wszystkim będę mógł założyć spodnie i udawać, że ten dzień nigdy się nie wydarzył. Była w tym jakaś pokrętna intymność, zaufanie wystawione na bardzo osobliwą próbę, i choć sytuacja była absurdalna, wiedziałem, że robiła to dokładnie tak, jak trzeba - ostrożnie, metodycznie, bez pośpiechu.
Salon zamienił się w improwizowany gabinet zabiegowy, który wyglądał podejrzanie profesjonalnie jak na miejsce, gdzie zwykle pije się herbatę. Wszystko miało swoje miejsce - lampka, narzędzia, Prudence. Ja byłem jedynym elementem, który wyraźnie do tej scenografii nie pasował. Ja i moja drzazga w dupie. Głęboko osadzona, uparta, jakby postanowiła udowodnić mi, że w pokoiku mojej żony wszystko, nawet drewno miało ambicje.
Kanapa była faktycznie solidniejsza niż łóżko, to była jej jedyna zaleta, leżałem na niej nagi od pasa w dół, świadomy każdego muśnięcia powietrza i każdego napięcia mięśni, które starałem się kontrolować, bo wiedziałem, że gwałtowny ruch byłby najgłupszą możliwą decyzją. Leżałem nieruchomo, twarzą w obiciu, z policzkiem wciśniętym w materiał, który pachniał starym domem, herbatą i czymś, co zawsze kojarzyło mi się z jej rodzicami, co było tym bardziej niezręczne. Lampka świeciła dokładnie tam, gdzie absolutnie nikt nie powinien świecić, a ja wpatrywałem się to w sufit, na pęknięcie, to w podłogę, licząc sęki w deskach, tworząc i powtarzając ciąg liczb, jak mantrę. Czułem nad sobą światło, intensywne, bezlitosne, skupione w jednym, absolutnie kompromitującym punkcie - sprawiało, że czułem się bardziej jak przypadek kliniczny niż człowiek.
Byłem boleśnie świadomy każdego dotknięcia, każdego minimalnego ruchu narzędzia, tej precyzji, z jaką pracowała - znałem ją wystarczająco dobrze, by wiedzieć, że kiedy tak się koncentruje, świat przestaje istnieć. Była tylko praca, problem do rozwiązania, ciało traktowane jak mapa, a nie jak powód do skrępowania. Paradoksalnie to mnie uspokajało - gdyby ktoś inny próbował czegoś podobnego, prawdopodobnie uciekłbym przez okno, nawet z drzazgą w tyłku. Przy niej leżałem i pozwalałem, żeby robiła swoje. Oddychałem powoli, jak mnie uczono przy znacznie gorszych urazach, zaciskając palce na krawędzi kanapy za każdym razem, gdy metal dotykał miejsca, które zdecydowanie nie było stworzone do ingerencji narzędziowej.
Pierwsze ukłucie było ostre, krótkie, potem przyszło to nieprzyjemne uczucie grzebania tam, gdzie nic nie powinno grzebać. Zacisnąłem zęby - z pełną świadomością, że wystarczy jeden zły ruch, a temat „drobnej drzazgi” zamieni się w opowieść, którą będzie się opowiadać latami - bo wiedziałem, że to konieczne, kiedy jednak poczułem, że coś się skomplikowało, serce podeszło mi do gardła - to był dokładnie ten moment, w którym doświadczenie życiowe podpowiadało, że jeśli jest źle, zawsze może być jeszcze trochę gorzej. Ułamała się, oczywiście, że się ułamała. Westchnąłem w duchu, bez dramatyzowania, to było irytujące, ale nie straszne. Bardziej… Upokarzająco powolne, jakby los uznał, że zasługuję na wersję rozszerzoną tej lekcji. Leżenie bez ruchu okazało się trudniejsze, niż się spodziewałem, każdy impuls kazał się napiąć, uciec, zrobić cokolwiek poza byciem idealnie współpracującym pacjentem.
Czułem się jak eksponat wystawowy, bardzo konkretnie oświetlony i zdecydowanie poza swoją strefą komfortu. Czułem ciepło na skórze i miałem bardzo wyraźną świadomość, że znajduję się w najbardziej absurdalnej pozycji, w jakiej przyszło mi kiedykolwiek być, a to już coś, biorąc pod uwagę moją pracę - klątwy, ruiny, przeklęte artefakty, rzeczy, które próbowały mnie zabić na setki kreatywnych sposobów, nic z tego nie przygotowało mnie na bycie pacjentem we własnym małżeństwie, leżącym nagim od pasa w dół w domu teściów. Byłem klątwołamaczem, do diabła, przerabiałem rzeczy, które normalnych ludzi doprowadzały do mdłości albo histerii, a jednak to, co działo się teraz, miało w sobie ten szczególny rodzaj bezbronności, który obchodził wszystkie mechanizmy obronne. Wolałbym mniej profesjonalizmu, a więcej znieczulenia wódą, ale wiedziałem, że to życzeniowe myślenie.
Uprzedzając mnie o konieczności zaopatrzenia się w inne narzędzia, Prue zniknęła na chwilę, zostawiając mnie samego z lampką, kanapą i własnymi myślami. Leżenie tak miało w sobie coś niemal filozoficznego. Oddychałem równo, powoli, licząc w myślach i przypominając sobie, że przeżyłem rzeczy znacznie gorsze niż uparta drzazga i domowe warunki zabiegowe - paradoksalnie - właśnie to bolało w sposób wyjątkowo irytujący, bo było tak… Przyziemne. Żadnej heroiki, żadnej chwały, tylko ja, kanapa i kawałek drewna, który postanowił zostać na dłużej.
Czas płynął jakby wolniej, każda sekunda była wyraźna, każdy impuls z miejsca, którego wolałbym nie być tak świadomy, przypominał, że to jeszcze nie koniec. Tykanie zegara w przedpokoju było jednocześnie pasmem „mogłem przewidzieć”, „nie powinienem” i „jak do tego doszło”. Zastygłem tak, bezbronny i absurdalnie odsłonięty, myśląc, że to musi być jakiś omen - w życiu zawsze jest ten moment, kiedy drobna decyzja prowadzi do kompletnie nieproporcjonalnych konsekwencji, które zwykły mnożyć się wykładniczo - mniejsze fragmenty wciąż dawały o sobie znać, drażniące i nieprzyjemne, wydając się czymś więcej, jak tylko przypomnieniem o własnej głupocie.
Próbowałem myśleć o czymkolwiek innym - o kartonach, tym, że to ostatni raz w tym domu, drzwi się zamkną i już tu nie wrócimy, no, przez co najmniej kilka dni. O tym, że za chwilę będzie po wszystkim. Każda z tych myśli była jak krótki skok w bok, byle nie siedzieć w centrum uwagi. Gdy wróciła, poczułem lekkie napięcie w plecach, instynktowne, trudne do opanowania - nowa pęseta oznaczała finał, ostateczne starcie z kawałkiem drewna. Westchnąłem, przekręciłem głowę w bok i w końcu pozwoliłem sobie na słowa, które cisnęły mi się na język od dobrych kilku minut.
- Jusz losumiem, czemu niektószy nigdy nie wyciągają kija s dupy, wiesz?
To miało być pakowanie, tymczasem dostałem lekcję z anatomii, zaufania i bardzo konkretnej metafory. Jebane szczęście.