07.01.2026, 11:40 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07.01.2026, 11:41 przez Anthony Shafiq.)
![[Obrazek: 2752108ac197e7cb9bb72ed43aca2cbc.jpg]](https://i.pinimg.com/736x/27/52/10/2752108ac197e7cb9bb72ed43aca2cbc.jpg)
Dom wyglądał zdecydowanie inaczej. Barwne witraże zniknęły, choć może były za ciężkimi storami przesłaniającymi okna. Wzorzysta tapeta ustąpiła niebiesko-burej pasiastej, odłażącej od ściany, niechlujnej, obszarpanej, czasem w ogóle nieobecnej, odsłaniającej gołą cegłę. Jakby nikt nigdy nie wyremontował tego domu, nie dostosował do swojego gustu lubującego się w nadmiarze, w ekspresji bogatego, barwnego wnętrza.
Ciężko jednak byłoby nazwać to miejsce opuszczonym, mimo wszechobecnego chłodu i zapachu piwnicznej wilgoci zmieszanej z grzybnią. Co rusz po podłodze lub na ciągnących się wzdłuż ścian regałach leżały nuty, instrumenty, płyty, okablowania... Nie były zakurzone, jak można byłoby się spodziewać, a całkiem używane, przekładane z miejsca na miejsce, przeglądane, przesłuchiwane. Oko kogoś kto miał rozeznanie w kulturze mugolskiej, mogło dostrzec i najnowsze przeboje, winylowe płyty okraszone znanymi i mniej znanymi twarzami choć... ich imiona i nazwiska oraz nazwy piosenek był wypisane dziwanie, jakby w lustrzanym odwróceniu.
Mdliste światło świec dawało pewien pogląd na przestrzenie zajmowane przez typowego zbieracza, który wbrew kondycji całego domu nie mógł być biedny. Wszystkie śmieci miały jakiś swój cel, twórczy chaos i mnogość możliwości znajdujących się na wyciągnięcie ręki.
– Tak Prewett, dwójka intruzów, a słońce już wstało, czy mógłbyś...? – znudzony, żeby nie powiedzieć zblazowany głos raczej nie witał ich od progu, aczkolwiek rzeczywiście całkiem dosłownie w progu drzwi stał mężczyzna mówiący do czegoś w ręku, co najprawdopodobniej było dwustronnym lusterkiem.
Jego głos był znajomy, ale cała reszta?
Długie poczochrane ciemne włosy opadały swobodnie na ramiona, okalając wysmukłą, nienaturalnie bladą twarz. Szare oczy zdawały się być jeszcze jaśniejsze, pozbawione przy tym światła i choćby cienia uśmiechu. Wysłużony szlafrok w brunatne pasy miał postrzępione rękawy i był najprawdopodobniej starszy niż cały ten dom. Niechlujnie zawiązany odsłaniał papierową skórę pociągniętą po mostku mężczyzny, z dołu majaczyły bawełniane nogawki czegoś, co najprawdopodobniej równie podniszczonym dresem.
Anthony, lub ktoś łudząco do niego podobny, wszak polityk nigdy nie ubrałby się w ten sposób, żeby nie wspomnieć o jego pozostających w nieładzie włosach, patrzył na dwójkę z obojętnością.
– Kominek czeka. – dodał, podpierając się barkiem o framugę, po czym skrzyżował ręce przed sobą. W drugiej ręce trzymał różdżkę, przygotowaną na okoliczność włamywaczy, którzy byliby mniej rozsądni.
– Czy mnie interesuje, jak się tu dostaliście mimo zabezpieczeń? – zapytał ich, ale bardziej sam siebie, nawykiem osoby, która zbyt wiele czasu spędza w najlepszym bo swoim towarzystwie. Skrzywił się przy tym, jakby wymagało to od niego grzebania w śmietniku po czym pokręcił głową z niechęcią i odwrócił się w stronę klatki schodowej. – Cokolwiek... – mruknął pod nosem i ruszył ku pierwszemu piętru, decydując, że para dzieciaków na parterze nie jest już jego problemem, a wezwanego agenta.
Ciężko jednak byłoby nazwać to miejsce opuszczonym, mimo wszechobecnego chłodu i zapachu piwnicznej wilgoci zmieszanej z grzybnią. Co rusz po podłodze lub na ciągnących się wzdłuż ścian regałach leżały nuty, instrumenty, płyty, okablowania... Nie były zakurzone, jak można byłoby się spodziewać, a całkiem używane, przekładane z miejsca na miejsce, przeglądane, przesłuchiwane. Oko kogoś kto miał rozeznanie w kulturze mugolskiej, mogło dostrzec i najnowsze przeboje, winylowe płyty okraszone znanymi i mniej znanymi twarzami choć... ich imiona i nazwiska oraz nazwy piosenek był wypisane dziwanie, jakby w lustrzanym odwróceniu.
Mdliste światło świec dawało pewien pogląd na przestrzenie zajmowane przez typowego zbieracza, który wbrew kondycji całego domu nie mógł być biedny. Wszystkie śmieci miały jakiś swój cel, twórczy chaos i mnogość możliwości znajdujących się na wyciągnięcie ręki.
– Tak Prewett, dwójka intruzów, a słońce już wstało, czy mógłbyś...? – znudzony, żeby nie powiedzieć zblazowany głos raczej nie witał ich od progu, aczkolwiek rzeczywiście całkiem dosłownie w progu drzwi stał mężczyzna mówiący do czegoś w ręku, co najprawdopodobniej było dwustronnym lusterkiem.
Jego głos był znajomy, ale cała reszta?
Długie poczochrane ciemne włosy opadały swobodnie na ramiona, okalając wysmukłą, nienaturalnie bladą twarz. Szare oczy zdawały się być jeszcze jaśniejsze, pozbawione przy tym światła i choćby cienia uśmiechu. Wysłużony szlafrok w brunatne pasy miał postrzępione rękawy i był najprawdopodobniej starszy niż cały ten dom. Niechlujnie zawiązany odsłaniał papierową skórę pociągniętą po mostku mężczyzny, z dołu majaczyły bawełniane nogawki czegoś, co najprawdopodobniej równie podniszczonym dresem.
Anthony, lub ktoś łudząco do niego podobny, wszak polityk nigdy nie ubrałby się w ten sposób, żeby nie wspomnieć o jego pozostających w nieładzie włosach, patrzył na dwójkę z obojętnością.
– Kominek czeka. – dodał, podpierając się barkiem o framugę, po czym skrzyżował ręce przed sobą. W drugiej ręce trzymał różdżkę, przygotowaną na okoliczność włamywaczy, którzy byliby mniej rozsądni.
– Czy mnie interesuje, jak się tu dostaliście mimo zabezpieczeń? – zapytał ich, ale bardziej sam siebie, nawykiem osoby, która zbyt wiele czasu spędza w najlepszym bo swoim towarzystwie. Skrzywił się przy tym, jakby wymagało to od niego grzebania w śmietniku po czym pokręcił głową z niechęcią i odwrócił się w stronę klatki schodowej. – Cokolwiek... – mruknął pod nosem i ruszył ku pierwszemu piętru, decydując, że para dzieciaków na parterze nie jest już jego problemem, a wezwanego agenta.