– Wyszło gówno na spacerek, zawinęło się w papierek i udaje, że cukierek – odpyskowała, patrząc jak Atreus niepotrzebnie wyciera buta o zmarzniętą trawę, zostawiając po prostu ślad tarcia. – To ty w ogóle wiesz jak wygląda szop? – dorzuciła jeszcze lekko zdumiona (bo trochę wrzucała go i Stanleya do tego samego wora jeśli chodziło o zielarstwo i opiekę nad… stworzeniami, niekoniecznie magicznymi) i jedną ręką wymacała swoje włosy, z niezadowoleniem odkrywając, że nadal były pokręcone, magicznie się nie wyprostowały. Nie była metamorfomagiem, w przeciwieństwie do swojej siostry, której czasami prawdziwie zazdrościła talentu do transmutacji.
Ona też po części rozumiała, że było to prewencyjne wysłanie dwójki aurorów do czegoś, co mogło być niebezpieczne. Zazwyczaj właśnie takie rzeczy w miejscach, w których nie powinno ich wcale być, bywały najbardziej problematyczne. Nadal jednak uważała, że to trochę przesada, bo nawet żaden brygadzista nie potwierdził, że to rzeczywiście robota dla dwójki (!) aurorów, których odciągnęli od papierkowej roboty i wywalili w teren o tak… gównianej godzinie. Gównianej do szukania czegokolwiek w lesie.
– Tak, pierdami-zabójcami – powiedziała równie cicho, na swoje nieszczęście najpewniej jednak nie na tyle, by nie zostać dosłyszaną.
Jej kondycja pozostawiała wiele do życzenia i wiedziała o tym doskonale, nie zamierzała jednak przyznać przed Atreusem że ten trochę przydługawy spacer po lesie trochę ją zmęczył, zacisnęła więc zęby, by nie było słychać, że trochę się jednak zziajała. W końcu jednak stanęli przed rzeźbą, a Atreus siadł sobie na wyczarowanym krzesełku, ona za to założyła sobie ręce na biodra, próbując uspokoić oddech i po prostu patrzyła. Obserwowała posąg, którego szczegółowość całkiem ją zadziwił i teraz już się nie dziwiła, dlaczego ktoś w ogóle posłał do zgłoszenie do Ministerstwa.
Wyglądał jak żywy.
– Może jak najdalej od artysty, który ją wyrzeźbił – mruknęła i podeszła bliżej, patrząc teraz na twarz kobiety, na której twórca wyrzeźbił prawdziwe przerażenie. – Nie wiem co autor miał na myśli, ale udało mu się uchwycić autentyczny strach – powiedziała z zamyśleniem. – Dziwne, że nikt nie chciał tego posągu stąd zabrać, wygląda jak prawdziwe dzieło sztuki – choć na tej, po prawdzie, nie bardzo się znała. – A może właśnie próbował i dlatego dostaliśmy to zawiadomienie – myślała teraz na głos, obchodząc posąg dookoła. – Ciekawe jak się trzyma w pionie i nie upada – gadała dalej. – Ewidentnie musi być magiczny.