[Jesień 1972] Równonoc Jesienna - Ołtarz (Wątek główny)

razem z Astorią

Leviathan nie był przesadnym pasjonatem religii. Nawet nie chodziło o to, że gdzieś tam nad nimi nie było kogoś z pewną mocą sprawczą, bo wszelkie wątpliwości odnośnie tego rozwiała Litha. Nie, problem polegał w tym, że bogowie najwyraźniej nie posiadali takiej mocy sprawczej, jaką przypisywali im czarodzieje. Matka, Dziewica i Starucha tkwiły gdzieś tam na górze, za zasłoną i wydawały się mieć związane ręce, bo gdyby było inaczej to czemu potrzebowałyby pomocy innych, żeby naprawić poczynania Arcykapłanki?

Całość wydarzeń pozostawiła więc za sobą posmak goryczy i słomianą laleczkę, która nie chciała się od niego odczepić. Przynosiła ukojenie, kiedy trzymał ją w dłoniach, ale nie było to wystarczające by zbudować w Rowle jakiekolwiek oddanie. Nie należało zapominać też o jego letnich zaręczynach. Gdyby boginie to było dla niego mało, to należało do tego doliczyć pannę Macmillan, na której palcu wcześniej znajdował się pierścionek zaręczynowy. Teraz leżał w komódce, zamknięty w zamszowym pudełeczku i czekał na lepsze czasy. Lepsze czasy na które nawet nie miał czasu.

W kowenie Whitecroft, czuł się więc trochę nie na miejscu. Jakby każdy jeden kamień, poświęcony tutaj przez Macmillanów, miał pamiętać obietnicę jaką złożyły sobie ich rodziny i jaką oni postanowili odwołać. Nie był to skandal na miano całego kraju, ale zainteresowani wiedzieli i czuli pewien posmak, jaki po wydarzeniu pozostał. Levi nie zamierzał jednak kryć się pod kamieniem całe swoje życie i unikać kapłanów czy poświęconej ziemi. Szczególnie że podczas sabatu należało dopiąć formalności.

- Co zamierzasz złożyć na ołtarzu? - zapytał znajdującej się obok niego Astorii. Wydawało mu się, że wspominała coś o obrazie, ale jego myśli uciekały dalej i dalej, aż w końcu odwiodły go od tego co ostatnie padło z jej ust.

Swój wianek dostałam od Heli. Tutaj go robi, a tutaj mi go wysyła. Posiada oszałamiający wynik 196.