[maj, 1970r, Hogwart] Śliska sprawa...

Pijąc piwo kremowe na Wieży Astronomicznej w porze ciszy nocnej, łamali co najmniej kilka szkolnych zasad (znowu), ale przecież nikt nie musiał wiedzieć, że tu byli, prawda? Hannibal westchnął - w odróżnieniu od wszystkich jego przerysowanych, dramatycznych gestów i min, zachwyt, który malował się na jego twarzy w tym momencie, był czymś delikatnym i… prawdziwym. Jessie miał rację - te wszystkie koniunkcje i konstelacje miały mało uroku, kiedy brakowało czasu, by zatrzymać się i docenić ich piękno.
- Mhmm… - mruknął z aprobatą. Powinien mieć na takie okazje jakiś odpowiednio romantyczny cytat o gwiazdach, ale jak na złość, akurat żaden nie przychodził mu do głowy. Nie szkodzi - rozciągająca się między nimi cisza nie była uciążliwa.

Kiedy Jessie zaczął mówić o swoim ojcu, Selwyn oderwał wzrok od nieboskłonu i poświęcił towarzyszowi całą swoją uwagę. Ciemności skrywały ich twarze, ale ton jego głosu mówił sam za siebie. Hannibal wyciągnął rękę i położył na jego przedramieniu w geście milczącego wsparcia. Nie jesteś sam.
- Piękne wspomnienie - szepnął po chwili - Mój ojciec nie patrzył ze mną w gwiazdy. Mama… - urwał. To nie powinno być o nim - Mama w centrum Wszechświata. To urocze - wybrnął całkiem zgrabnie - Czy w Stanach widać te same gwiazdy, co u nas?

Cieszył się, że Jessie czuł się na tyle dobrze w jego towarzystwie, by dzielić się sprawami, które na pewno były dla niego trudne. Z tego, co opowiadał, miał z ojcem dobre kontakty. Hannibal był skłonny wysłuchać wszystkiego, co zechciałby mu opowiedzieć. Sam nie wyobrażał sobie, jak by to było - rozmawiać z Everettem swobodnie, nie doszukiwać się ukrytych szpil w co drugiej rozmowie?... Czasy jego własnych głośnych awantur z ojcem już minęły, miał wrażenie, że nastoletni bunt dopalał się w nim i zestalał w coś chłodniejszego i twardszego, ale wciąż trzy pierwsze słowa, jakie kojarzyły mu się z Everettem, brzmiały: wymagający. Niedostępny. Zapracowany.
Przegnał gorzką refleksję długim pociągnięciem z butelki.

Kiedy Kelly wskazał na najjaśniejszą gwiazdę, Hannibal zadarł ponownie głowę. Niebo było ich pełne i trudno było wybrać jedną najjaśniejszą, ale skoro Jessie wybrał tę konkretną, on nie zamierzał się spierać. Podobnie nie miał też głowy do przypominania sobie nazw. O ile bardziej ekscytujące było nadawanie im własnych!
- Gdybyś miał ją nazwać dzisiaj, jakie imię byś jej nadał? - rzucił trochę nieobecnym głosem.

Czy powinien mieć pod ręką życzenie, na wypadek, gdyby któraś spadła? Pewnie nie, to był tylko stary przesąd, ale Hannibal i tak je miał. Co więcej, osiemnastoletni, przekonany o własnej niezniszczalności, mający przyjaciela na wyciągnięcie ręki, a świetlaną perspektywę wyjazdu, wolności i przygody przed sobą, wierzył, że nie potrzebuje spadających gwiazd, by je spełnić.
- Nie podejrzewam, żebym miał w Paryżu tęsknić szczególnie za Hogwartem, ale za tym? Kto wie... - westchnął, podciągając jedno kolano pod brodę.