[Jesień 1972] Równonoc Jesienna - Kiermasz (Wątek główny)

Z Helą

- Oczywiście, że się modliłem. Niezwykle gorliwie - prychnął w odpowiedzi. To nie tak, że się nie modlił, bo nawet jeśli posiadał pewne uprzedzenia, to i tak postanowił odbębnić to, czego się od niego wymagało. Wieniec został złożony, ręce złożone do modlitwy, a ta popłynęła w głowie. Przecież wiedział, że ktoś słuchał. To, że nie uważał by zostało to wysłuchane to już zupełnie inna sprawa. Aktualnie bogini musiałaby się chyba objawić przed nim i spełnić jego trzy życzenia, żeby oddał jej na nowo jakikolwiek skrawek pobożnej wiary.
- Zbyt ufnie, bo twoja wiara jest niemierzalna. Gdybym zapytał to dostałbym odpowiedź - ale nie pytał. Można było to traktować jako ignorancję, ale Rowle zwyczajnie nie lubił tego śliskiego uczucia i wrażenia tłuczenia szkła w głowie przy każdym spotkaniu z Mistrzem. Czarny Pan odpowiadał na pytania które nie padały nawet na głos, ale żeby siię do nich dostać to musiał kogoś rozebrać na części pierwsze.
- Dużo tych chęci - zawyrokował wreszcie, zerkając na nią tylko przelotnie, zanim wzrok znowu poderwał się dalej, przed siebie i między głowy reszty przechodniów. - A czy za nimi szło cokolwiek więcej? Czy może obiecał ci coś, rozgrzebał dołek w ziemi i tyle to było z jego dobrych chęci? - coś go w tym jej wyznaniu drażniło. Fakt, że oto ktoś z reszty śmierciożerców dobierał się do tego, co do tej pory było tylko i wyłącznie jego. Już nawet Martes pytał kogoś sprowadził tamtego dnia, a on konsekwentnie odprawił go z kwitkiem, skrywając tożsamość Heli pod własnym płaszczem i nie wskazując do niej drogi. A mimo to pojawił się ktoś, kto powoli wślizgiwał się w jej łaski. Miał chęci. Słuchał, mógł pomóc. I śmierdział wróżbami. Gdyby powiedziała o jakiejś kobiecie, gotowy byłby wstawić w to miejsce imię Scylli, ale tak? To był śmierciożerca.
- Na sen. Powoli kończą mi się eliksiry. Mogłabyś mi coś zrobić, jeśli te jabłka są nic nie warte.