05.03.2023, 22:29 ✶
Ponad trzy lata.
Tyle Cathal spędził w Egipcie nieprzerwanie. A wcześniej rok poświęcił na uzupełnianie wiedzy o tutejszej historii i obyczajach, i pierwszych wycieczkach, jeszcze jako turysta, by poznać kraj, w którym miał prowadzić prace. Mogłoby się wydawać, że perspektywa wyjazdu będzie napawać go albo pewną melancholią, albo wręcz przeciwnie – radością na myśl o powrocie do ojczyzny.
Shafiq nie czuł jednak obecnie niczego poza irytacją, na myśl o wszystkich rzeczach, których trzeba dopilnować przy zbieraniu obozowiska, ostatnich rozmowach odnośnie podziału kilku rzeczy – między magiczne, egipskie muzeum, muzeum Shafiqów w Anglii oraz to, co uda się zdobyć członkom wyprawy – rzucaniu obliviate na mugolskich archeologów oraz stu innych spraw. Nie myślał na razie o Anglii, którą przecież pamiętał tak dobrze, jakby był tam dziś w porze śniadania. Ani o tym, że prędzej czy później pewnie zatęskni i za Egiptem, mimo piasku, upałów oraz obyczajowości nieco deprymującej kogoś wychowywanego w konserwatywnej rodzinie czystej krwi z Wysp.
Umieszczał właśnie swoje notatki w torbie, gdy w namiocie pojawił się Jamil. Zamarł, kiedy ten zaczął mówić, obserwując go z nieruchomym wyrazem twarzy.
- Co przegrałeś tym razem? – spytał w końcu tylko. I zmarszczył wreszcie brwi, gdy Anwar podjął odpowiedź, bo wyglądało na to, że tym razem odpowiedź nie brzmiała „wszystkie moje pieniądze”, „kolejną wypłatę, tę, którą powinienem dostać za miesiąc”, „namiot, czy mogę dziś spać w namiocie Alana, dopóki czegoś nie skombinuję”, „ten kamień, który właśnie wykopaliśmy, nie zabijajcie mnie” ani nawet „sfinksa” (gdzie odpowiedź brzmiała „ależ niech go biorą, jeśli zdołają przenieść mimo tej klątwy”).
Tym razem Jamil przegrał własne życie.
Nie żeby Cathal był tym zaskoczony. Od dawna przeczuwał, że nastąpi to prędzej czy później. Właściwie, zakładał, że kiedy już wyjadą, to Jamil będzie miał maksymalnie rok życia – o porządnie opłacaną pracę w Egipcie dla wywoływacza duchów nie było aż tak łatwo, a w dodatku jednak niektórzy odpuszczali, nie chcąc mieszać się w interesy Anglików.
Okazywało się, że był w tych rachunkach nazbyt optymistyczny.
- Nell? Szkoda, że się nie zgodziłeś. Najdalej po tygodniu by ją oddali i jeszcze dopłacili za przyjęcie jej z powrotem – powiedział w końcu, wracając do pakowania rzeczy, jakby nigdy nic. (Choć, rzecz jasna, gdyby Jamil faktycznie oddał kogoś z ekipy w zastaw za długi, cała reszta ekipy prawdopodobnie szybko by go zabiła.) Zdawało się, że cała sprawa ani trochę go nie poruszyła, w istocie jednak jego umysł właśnie przetwarzał wszystkie informacje i tworzył listę „za” i „przeciw” udzielenia pomocy Jamilowi.
Dobry, miły człowiek, prawdziwy przyjaciel, natychmiast by się zgodził. Problem polegał na tym, że Cathal wcale nie był ani miłym, ani dobrym człowiekiem, a z szafowaniem słowem „przyjaciel” też zachowywał ostrożność. Lubił do pewnego stopnia Jamila, bo gdyby było inaczej, wykopałby go z ekipy dawno temu. Na pewno nie życzył mu śmierci. Cenił jego umiejętności i te mogłyby okazać się przydatne i w Anglii. Alethea i Nell też zdawały się mieć do niego pewną słabość, ponieważ w innym wypadku pewnie już dawno zażądałyby, aby Shafiq znalazł kogoś na jego miejsce. Problem polegał na tym, że Anwar miał ogromne skłonności do wpadania w kłopoty i wcale nie było powiedziane, że wysiłek sprowadzenia go do Wielkiej Brytanii nie zostanie nagrodzony kolejnymi kłopotami. Spadającymi nie tylko na głowę Anwara, ale też całej ekipy.
A o ile tu można było ukradkiem się kogoś pozbyć, o tyle w Anglii to będzie trudniejsze.
- Załóżmy, że załatwimy ci papiery i opłacimy przejazd – powiedział, kiedy skończył pakowanie. Ta część nie była znowuż aż tak trudna. List do wuja z jednej strony, wciągnięcie na listę stałej ekipy, trochę magii Crouchów nad papierami i Jamil będzie mógł jechać z nimi. – I że dostaniesz pracę, bo sporo rzeczy trzeba załatwić, a prędzej czy później dogadam kolejny wyjazd. Co dalej? Jeżeli tam coś spierdolisz, nie żyjesz. I to nie groźba, bo nie mówię o sobie. Nundu Qadir to pestka przy Voldemorcie, a jego ludzie są wszędzie i nie rozpoznasz ich na pierwszy rzut oka. Co gorsza razem z tobą możemy wpaść w kłopoty my.
Tyle Cathal spędził w Egipcie nieprzerwanie. A wcześniej rok poświęcił na uzupełnianie wiedzy o tutejszej historii i obyczajach, i pierwszych wycieczkach, jeszcze jako turysta, by poznać kraj, w którym miał prowadzić prace. Mogłoby się wydawać, że perspektywa wyjazdu będzie napawać go albo pewną melancholią, albo wręcz przeciwnie – radością na myśl o powrocie do ojczyzny.
Shafiq nie czuł jednak obecnie niczego poza irytacją, na myśl o wszystkich rzeczach, których trzeba dopilnować przy zbieraniu obozowiska, ostatnich rozmowach odnośnie podziału kilku rzeczy – między magiczne, egipskie muzeum, muzeum Shafiqów w Anglii oraz to, co uda się zdobyć członkom wyprawy – rzucaniu obliviate na mugolskich archeologów oraz stu innych spraw. Nie myślał na razie o Anglii, którą przecież pamiętał tak dobrze, jakby był tam dziś w porze śniadania. Ani o tym, że prędzej czy później pewnie zatęskni i za Egiptem, mimo piasku, upałów oraz obyczajowości nieco deprymującej kogoś wychowywanego w konserwatywnej rodzinie czystej krwi z Wysp.
Umieszczał właśnie swoje notatki w torbie, gdy w namiocie pojawił się Jamil. Zamarł, kiedy ten zaczął mówić, obserwując go z nieruchomym wyrazem twarzy.
- Co przegrałeś tym razem? – spytał w końcu tylko. I zmarszczył wreszcie brwi, gdy Anwar podjął odpowiedź, bo wyglądało na to, że tym razem odpowiedź nie brzmiała „wszystkie moje pieniądze”, „kolejną wypłatę, tę, którą powinienem dostać za miesiąc”, „namiot, czy mogę dziś spać w namiocie Alana, dopóki czegoś nie skombinuję”, „ten kamień, który właśnie wykopaliśmy, nie zabijajcie mnie” ani nawet „sfinksa” (gdzie odpowiedź brzmiała „ależ niech go biorą, jeśli zdołają przenieść mimo tej klątwy”).
Tym razem Jamil przegrał własne życie.
Nie żeby Cathal był tym zaskoczony. Od dawna przeczuwał, że nastąpi to prędzej czy później. Właściwie, zakładał, że kiedy już wyjadą, to Jamil będzie miał maksymalnie rok życia – o porządnie opłacaną pracę w Egipcie dla wywoływacza duchów nie było aż tak łatwo, a w dodatku jednak niektórzy odpuszczali, nie chcąc mieszać się w interesy Anglików.
Okazywało się, że był w tych rachunkach nazbyt optymistyczny.
- Nell? Szkoda, że się nie zgodziłeś. Najdalej po tygodniu by ją oddali i jeszcze dopłacili za przyjęcie jej z powrotem – powiedział w końcu, wracając do pakowania rzeczy, jakby nigdy nic. (Choć, rzecz jasna, gdyby Jamil faktycznie oddał kogoś z ekipy w zastaw za długi, cała reszta ekipy prawdopodobnie szybko by go zabiła.) Zdawało się, że cała sprawa ani trochę go nie poruszyła, w istocie jednak jego umysł właśnie przetwarzał wszystkie informacje i tworzył listę „za” i „przeciw” udzielenia pomocy Jamilowi.
Dobry, miły człowiek, prawdziwy przyjaciel, natychmiast by się zgodził. Problem polegał na tym, że Cathal wcale nie był ani miłym, ani dobrym człowiekiem, a z szafowaniem słowem „przyjaciel” też zachowywał ostrożność. Lubił do pewnego stopnia Jamila, bo gdyby było inaczej, wykopałby go z ekipy dawno temu. Na pewno nie życzył mu śmierci. Cenił jego umiejętności i te mogłyby okazać się przydatne i w Anglii. Alethea i Nell też zdawały się mieć do niego pewną słabość, ponieważ w innym wypadku pewnie już dawno zażądałyby, aby Shafiq znalazł kogoś na jego miejsce. Problem polegał na tym, że Anwar miał ogromne skłonności do wpadania w kłopoty i wcale nie było powiedziane, że wysiłek sprowadzenia go do Wielkiej Brytanii nie zostanie nagrodzony kolejnymi kłopotami. Spadającymi nie tylko na głowę Anwara, ale też całej ekipy.
A o ile tu można było ukradkiem się kogoś pozbyć, o tyle w Anglii to będzie trudniejsze.
- Załóżmy, że załatwimy ci papiery i opłacimy przejazd – powiedział, kiedy skończył pakowanie. Ta część nie była znowuż aż tak trudna. List do wuja z jednej strony, wciągnięcie na listę stałej ekipy, trochę magii Crouchów nad papierami i Jamil będzie mógł jechać z nimi. – I że dostaniesz pracę, bo sporo rzeczy trzeba załatwić, a prędzej czy później dogadam kolejny wyjazd. Co dalej? Jeżeli tam coś spierdolisz, nie żyjesz. I to nie groźba, bo nie mówię o sobie. Nundu Qadir to pestka przy Voldemorcie, a jego ludzie są wszędzie i nie rozpoznasz ich na pierwszy rzut oka. Co gorsza razem z tobą możemy wpaść w kłopoty my.