11.01.2026, 21:31 ✶
Jeśli tajemnicza obca faktycznie była duchem, to chyba nikt jej jak dotąd nie uświadomił o tym, że faktycznie odeszła z tego świata. Z drugiej strony Longbottom miał wrażenie, że nie miał przed sobą bytu niematerialnego, a zwykłą kobietę. Zaniedbaną i mocno zdezorientowaną, owszem, ale na pewno nie martwą. Przynajmniej jeszcze nie, biorąc pod uwagę, że jej stan. Może pracownia była w jakiś sposób zaczarowana, a ich wtargnięcie przełamało jakieś magiczne blokady? A może dziewczyna wprowadziła się w jakiś dziwny trans przy pomocy jakiejś mikstury, aby jakoś wytrwać w tym odosobnieniu?
Erik pokręcił powoli głową, uwalniając kobietę spod ciężaru swojego spojrzenia, aby na powrót obarczyć nim wnętrze komnaty. Nie miał pojęcia, co o tym wszystkim myśleć. Nieznajoma zamknięta w zamkowej komnacie na cztery spusty. Jeszcze takich niespodzianek nam brakowało, pomyślał przelotnie. Zdecydowanie będą musieli poinformować o tym Brennę i resztę ekipy. Tylko jak to wpłynie na dalszy przebieg ich wizyty tutaj? Kobieta nie wyglądała na zdrową, więc na pewno będzie potrzebowała pomocy lekarskiej. Czy umiejętności Dory okażą się wystarczające? A może będą musieli wyprawić się z nią na drugi brzeg, żeby przetransportować ją do Świętego Munga lub jakiegoś medyka powiązanego z Zakonem? Wypuścił powoli powietrze z ust. Wszystko po kolei.
— Miejmy nadzieję, że z czasem wszystko sobie przypomnisz — stwierdził po dłuższej pauzie, gdy dziewczyna oświadczyła, że niczego nie pamięta. Nie nastrajało to go zbyt pozytywnie, ale to też nie był raczej moment na to, aby urządzać jej szeroko zakrojone przesłuchanie. Mogliby tylko pogorszyć tym całą sprawę. — My... Na zamku jest z nami jeszcze kilka osób. Może uda nam się jakoś pomóc.
Wątpił, żeby udawała. Chyba nikt nie potrafiłby aż tak dobrze grać, nie wspominając już o tak dokładnym zadbaniu o ślady niedożywienia i zaniedbania. Ciało nie nabierało takich cech po machnięciu różdżką parę razy. Chyba nawet zaklęcia zmieniające wygląd nie mogłyby być aż tak dokładne, pomyślał, mimowolnie zerkając ponownie w stronę nieznajomej dziewczyny. Nawet ubranie wyglądało, jakby spędziła w nim bardzo dużo czasu, bez przebierania się w inne ciuchy. Zdecydowanie będą musieli ją wypytać o parę spraw, kiedy sytuacja nieco się ustabilizuje.
— Przynajmniej wiemy, że nasi chłopcy dotarli i tutaj — skomentował jeszcze Erik, nawiązując do tego, że kobieta mówiła wcześniej, że ktoś się tutaj dobijał. Zerknął na Dorę i Jonathana. — Może szukali jakiegoś schronienia na noc i próbowali znaleźć pomieszczenie na najwyższych kondygnacjach budynku. Bądź co bądź, w tej wieży mogliby się całkiem nieźle okopać. Jedno główne wejście, wąskie schody... Faktycznie mogliby tutaj odeprzeć atak tych potworów.
Erik pokręcił powoli głową, uwalniając kobietę spod ciężaru swojego spojrzenia, aby na powrót obarczyć nim wnętrze komnaty. Nie miał pojęcia, co o tym wszystkim myśleć. Nieznajoma zamknięta w zamkowej komnacie na cztery spusty. Jeszcze takich niespodzianek nam brakowało, pomyślał przelotnie. Zdecydowanie będą musieli poinformować o tym Brennę i resztę ekipy. Tylko jak to wpłynie na dalszy przebieg ich wizyty tutaj? Kobieta nie wyglądała na zdrową, więc na pewno będzie potrzebowała pomocy lekarskiej. Czy umiejętności Dory okażą się wystarczające? A może będą musieli wyprawić się z nią na drugi brzeg, żeby przetransportować ją do Świętego Munga lub jakiegoś medyka powiązanego z Zakonem? Wypuścił powoli powietrze z ust. Wszystko po kolei.
— Miejmy nadzieję, że z czasem wszystko sobie przypomnisz — stwierdził po dłuższej pauzie, gdy dziewczyna oświadczyła, że niczego nie pamięta. Nie nastrajało to go zbyt pozytywnie, ale to też nie był raczej moment na to, aby urządzać jej szeroko zakrojone przesłuchanie. Mogliby tylko pogorszyć tym całą sprawę. — My... Na zamku jest z nami jeszcze kilka osób. Może uda nam się jakoś pomóc.
Wątpił, żeby udawała. Chyba nikt nie potrafiłby aż tak dobrze grać, nie wspominając już o tak dokładnym zadbaniu o ślady niedożywienia i zaniedbania. Ciało nie nabierało takich cech po machnięciu różdżką parę razy. Chyba nawet zaklęcia zmieniające wygląd nie mogłyby być aż tak dokładne, pomyślał, mimowolnie zerkając ponownie w stronę nieznajomej dziewczyny. Nawet ubranie wyglądało, jakby spędziła w nim bardzo dużo czasu, bez przebierania się w inne ciuchy. Zdecydowanie będą musieli ją wypytać o parę spraw, kiedy sytuacja nieco się ustabilizuje.
— Przynajmniej wiemy, że nasi chłopcy dotarli i tutaj — skomentował jeszcze Erik, nawiązując do tego, że kobieta mówiła wcześniej, że ktoś się tutaj dobijał. Zerknął na Dorę i Jonathana. — Może szukali jakiegoś schronienia na noc i próbowali znaleźć pomieszczenie na najwyższych kondygnacjach budynku. Bądź co bądź, w tej wieży mogliby się całkiem nieźle okopać. Jedno główne wejście, wąskie schody... Faktycznie mogliby tutaj odeprzeć atak tych potworów.
the he-wolf of godric's hollow
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞