14.01.2026, 04:02 ✶
Różdżka spokojnie kołysała się między długimi, szczupłymi palcami dłoni, a ona sama przyglądała się Savasowi z nagle zyskaną ostrością. Mgła na moment rozwiała się, ukazując to co kryło się pod nią, ale nie było to chyba nic, co można było uznać za lepsze w swojej naturze. Było gwałtowniejsze, wyraźniejsze i precyzyjne, jakby faktycznie prawdziwa Larisa została zepchnięta gdzieś w tył lub wreszcie ułożyła się do upragnionego snu.
Pytanie chłopaka zawisło w powietrzu i przez kolejny długi interwał, nie było między nimi niczego innego. Nawet oddech wydawał się u niej nieco płytszy, jakby nie chciała pod żadnym pozorem przerywać tej ciszy. A wreszcie stukot - powolny, miarowy, kiedy obcasy obijały się o posadzkę, a ona stawiała kolejne kroki w jego kierunku.
Uniosła dłonie, kiedy znalazła się przed nim i ujęła jego twarz, w palcach prawej ręki wciąż trzymając swoją różdżkę. Swoje dziedzictwo i swoje przekleństwo, którego fizycznym dowodem była - Salazar sam wyszeptał jej, czego od jej różdżki potrzebował, a teraz miała wrażenie, że cis i róg bazyliszka same czasem do niej szeptały. Nikomu jednak o tym nie mówiła, spodziewając się kolejnego źródła napięcia i wątpliwości.
- A kim bym była, gdyby nie on, moje kochanie? - zapytała szeptem, wpatrując się srebrzystymi tęczówkami w oczy syna.
Sama nie raz zastanawiała się, gdzie prowadziłaby jej ścieżka bez głosu przodka w głowie. Kim właściwie by była? Jaka by się stała? Ale nie ważne, ile się nad tym roztrząsała, była absolutnie pewna że niektóre rzeczy pozostałyby niezmienne; wciąż wyszłaby za Mykewa, wciąż powiłaby mu dzieci i wciąż spędziłaby u jego boku całe swoje życie. I dokładnie tak jak teraz, trzymałaby w swoich dłoniach syna, który kwestionował to gdzie kończyła ona, a zaczynało szaleństwo.
Głosy Salazara potrafiły być uciążliwe i absolutnie przejmujące, ale Gauntówna odnosiła czasem wrażenie, przynajmniej w tych bardziej wyraźnych dla niej momentach, że jej rodzina była zwyczajnie słaba. Ich krew była zbyt gęsta, by płynąć wartko i kontynuować swój bieg przez karty historii. Powoli obumierali, niczym źle nawożone drzewo, rodząc same córki które nie mogły dalej przekazać nazwiska. Ona była tego idealnym dowodem, bo tak sama krew, która nie uczyniła jej chłopcem, mieszała w głowie i zabierała z niej tlen. Gdyby nie ten, o którym wspominał Savas, byłaby tylko szaloną kobietą, którą należało zamknąć w Lecznicy Dusz.
Pytanie chłopaka zawisło w powietrzu i przez kolejny długi interwał, nie było między nimi niczego innego. Nawet oddech wydawał się u niej nieco płytszy, jakby nie chciała pod żadnym pozorem przerywać tej ciszy. A wreszcie stukot - powolny, miarowy, kiedy obcasy obijały się o posadzkę, a ona stawiała kolejne kroki w jego kierunku.
Uniosła dłonie, kiedy znalazła się przed nim i ujęła jego twarz, w palcach prawej ręki wciąż trzymając swoją różdżkę. Swoje dziedzictwo i swoje przekleństwo, którego fizycznym dowodem była - Salazar sam wyszeptał jej, czego od jej różdżki potrzebował, a teraz miała wrażenie, że cis i róg bazyliszka same czasem do niej szeptały. Nikomu jednak o tym nie mówiła, spodziewając się kolejnego źródła napięcia i wątpliwości.
- A kim bym była, gdyby nie on, moje kochanie? - zapytała szeptem, wpatrując się srebrzystymi tęczówkami w oczy syna.
Sama nie raz zastanawiała się, gdzie prowadziłaby jej ścieżka bez głosu przodka w głowie. Kim właściwie by była? Jaka by się stała? Ale nie ważne, ile się nad tym roztrząsała, była absolutnie pewna że niektóre rzeczy pozostałyby niezmienne; wciąż wyszłaby za Mykewa, wciąż powiłaby mu dzieci i wciąż spędziłaby u jego boku całe swoje życie. I dokładnie tak jak teraz, trzymałaby w swoich dłoniach syna, który kwestionował to gdzie kończyła ona, a zaczynało szaleństwo.
Głosy Salazara potrafiły być uciążliwe i absolutnie przejmujące, ale Gauntówna odnosiła czasem wrażenie, przynajmniej w tych bardziej wyraźnych dla niej momentach, że jej rodzina była zwyczajnie słaba. Ich krew była zbyt gęsta, by płynąć wartko i kontynuować swój bieg przez karty historii. Powoli obumierali, niczym źle nawożone drzewo, rodząc same córki które nie mogły dalej przekazać nazwiska. Ona była tego idealnym dowodem, bo tak sama krew, która nie uczyniła jej chłopcem, mieszała w głowie i zabierała z niej tlen. Gdyby nie ten, o którym wspominał Savas, byłaby tylko szaloną kobietą, którą należało zamknąć w Lecznicy Dusz.