14.01.2026, 16:40 ✶
– Na wykopaliskach? – No nie tego się spodziewał, choć już następne słowa Guinevery rozjaśniły mu czoło, a uśmiech nabrał przepraszającego tonu po jej łagodnej przyganie. – Można być historykiem, można i medykiem, ale czemu śpisz na wykopaliskach? Jeśli potrzebujesz miejsca w którym mogłabyś się zatrzymać... Z pewnością Ci pomożemy. – Może nazbyt łatwo przychodziło mu używanie liczby mnogiej w tej konwersacji, ostatecznie chodziło jednak przecież nie doprecyzował jakie "my" ma na miejscu.
Zaraz potem i z ust kobiety "twoją" poprawione zostało na "waszą" i chociaż miała z pewnością co innego na myśli, ciężko było za maską obojętności ukryć Shafiqowi ciepły uśmiech, zdradzający przyjemną miękkość jaka zalęgła się wokół serca. Minęły prawie dwa tygodnie i choć sytuacja Anglii była szalenie niewesoła, on nie potrafił powiedzieć kiedy ostatnim razem był tak szczęśliwy.
Skinął głową.
– Chodzi za mną pewne przedsięwzięcie. Bardzo rozbudowana, ale ustrukturyzowana sieć. Fundacja właściwie, część osób podpisało już dokumenty, z chęcią dowiem się, co Ci powie na ten temat moja herbata, daj mi tylko proszę moja droga ją wypić. – McGonagallówna zdawała mu się tak poza tym wszystkim co działo się w Anglii... jej obecność była powiewem saharyjskiego wiatru, jej ton głosu, uroda zaś przywodziła mu na myśl przyjemne strony wypełnione słońcem, zakazane miasto z okresu dzieciństwa, które udało mu się zdobyć i pokochać. Czuł się swobodnie, jakby to nie było realne spotkanie, a przyjemny sen.
Ach nie. Jednak rozmawiali o biurze, a i Anthony miał przecież swoje zadanie w wiadomej sprawie. Cień przeszedł przez jego czoło, wzrokiem uciekł do filiżanki.
– Pożar to jedno. Ofiary, ranni, ale i Ci, którzy musieli zaopiekować się rodzinami, lub po prostu uznali, że Anglia nie jest obecnie dla nich dobrym miejscem. Migracja wzmogła, część pracowników musieliśmy przenieść do innych oddziałów departamentu, część zgłosiła się do Munga, szczególnie Ci co mieli coś wspólnego wcześniej z Akademią. – westchnął, nim pochylił się ku niej, uspokajająco gładząc jej smukłą dłoń. – Ale nie martw się kochana, dajemy sobie radę, tu, na naszym piętrze nie dzieją się aż tak... dantejskie sceny.
Był nieco rozdarty. Z jednej strony tez chciałby raczej mówić o wykopaliskach. Z drugiej... teraźniejszość potrzebowała Guinevery bardziej niż przeszłość... Jak mógłby ją stamtąd wyrwać? W przeciwieństwie bowiem do Selwyna o tym, że McGonagallówna jest doskonałą kandydatką do sprawy Anthony był niemal pewien, więc analizował niespiesznie inne pytania, które mogłyby paść, które padały po przejściu tego pierwszego stopnia. Nie "czy" tylko "jak"!
Tymczasem w toku rozmowy, odkrył, że herbata była już wypita, dlatego też bez większych oporów podał jej filiżankę, gdy wieszczka na to przyzwoliła.
Zaraz potem i z ust kobiety "twoją" poprawione zostało na "waszą" i chociaż miała z pewnością co innego na myśli, ciężko było za maską obojętności ukryć Shafiqowi ciepły uśmiech, zdradzający przyjemną miękkość jaka zalęgła się wokół serca. Minęły prawie dwa tygodnie i choć sytuacja Anglii była szalenie niewesoła, on nie potrafił powiedzieć kiedy ostatnim razem był tak szczęśliwy.
Skinął głową.
– Chodzi za mną pewne przedsięwzięcie. Bardzo rozbudowana, ale ustrukturyzowana sieć. Fundacja właściwie, część osób podpisało już dokumenty, z chęcią dowiem się, co Ci powie na ten temat moja herbata, daj mi tylko proszę moja droga ją wypić. – McGonagallówna zdawała mu się tak poza tym wszystkim co działo się w Anglii... jej obecność była powiewem saharyjskiego wiatru, jej ton głosu, uroda zaś przywodziła mu na myśl przyjemne strony wypełnione słońcem, zakazane miasto z okresu dzieciństwa, które udało mu się zdobyć i pokochać. Czuł się swobodnie, jakby to nie było realne spotkanie, a przyjemny sen.
Ach nie. Jednak rozmawiali o biurze, a i Anthony miał przecież swoje zadanie w wiadomej sprawie. Cień przeszedł przez jego czoło, wzrokiem uciekł do filiżanki.
– Pożar to jedno. Ofiary, ranni, ale i Ci, którzy musieli zaopiekować się rodzinami, lub po prostu uznali, że Anglia nie jest obecnie dla nich dobrym miejscem. Migracja wzmogła, część pracowników musieliśmy przenieść do innych oddziałów departamentu, część zgłosiła się do Munga, szczególnie Ci co mieli coś wspólnego wcześniej z Akademią. – westchnął, nim pochylił się ku niej, uspokajająco gładząc jej smukłą dłoń. – Ale nie martw się kochana, dajemy sobie radę, tu, na naszym piętrze nie dzieją się aż tak... dantejskie sceny.
Był nieco rozdarty. Z jednej strony tez chciałby raczej mówić o wykopaliskach. Z drugiej... teraźniejszość potrzebowała Guinevery bardziej niż przeszłość... Jak mógłby ją stamtąd wyrwać? W przeciwieństwie bowiem do Selwyna o tym, że McGonagallówna jest doskonałą kandydatką do sprawy Anthony był niemal pewien, więc analizował niespiesznie inne pytania, które mogłyby paść, które padały po przejściu tego pierwszego stopnia. Nie "czy" tylko "jak"!
Tymczasem w toku rozmowy, odkrył, że herbata była już wypita, dlatego też bez większych oporów podał jej filiżankę, gdy wieszczka na to przyzwoliła.